Ustawa z dnia 26 września 1922 r. w przedmiocie umów, dotyczących sprzedaży nieruchomości ziemskich i miejskich na obszarze Ziemi Wileńskiej, województw: nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego i powiatów: białostockiego, bielskiego, sokólskiego, grodzieńskiego i wołkowyskiego województwa białostockiego.

Wszelkie umowy przyrzeczenia sprzedaży (zaprodażne, rozpiski zadatkowe) oraz akty

sprzedaży prywatne, akty niezatwierdzone przez starszego notarjusza i t. p., dotyczące

nieruchomości miejskich i ziemskich, o zawarte przed 1 stycznia 1921 r. na obszarze

Ziemi Wileńskiej, województw: nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego i powiatów

białostockiego, bielskiego, sokólskiego, grodzieńskiego i wołkowyskiego województwa

białostockiego, obowiązują sprzedawcę i nie mogą być rozwiązane na jego jednostronne

żądanie, jeżeli będąca przedmiotem umowy nieruchomość została przez sprzedawcę oddana

w posiadanie nabywcy.

Przepisy ogólne, sprzeczne z zasadą, w artykule niniejszym wyrażoną, do powyższych

wypadków nie mają zastosowania.

Postanowienia art. 1 nie mają zastosowania

1.

jeśli wina niedotrzymania umowy spada wyłącznie na nabywcę, lub

2.

jeżeli cena sprzedażna nie dosięga 5/12 ówczesnej ceny przeciętnej takich nieruchomości.

Niedopłacona część sumy sprzedażnej powinna być zapłacona w sposób następujący

jeżeli wina niedotrzymania umowy spada wyłącznie na sprzedawcę, to niedopłacona część

sumy sprzedażnej powinna być wypłacona w wysokości, oznaczonej w umowie, przyczem

1 rubel ma być liczony za 2,16 mk.,

jeżeli wina obciąża obie strony lub jeżeli obie strony nie są winne, to nabywca powinien

zapłacić sprzedawcy 1/4 część wartości- takiej ilości żyta, jaką przedstawia niedopłacona

część ceny kupna w odniesieniu, licząc ceny przeciętne, do danej miejscowości i do

umówionego terminu, względnie terminów.

Jeżeli sprzedawca uchyla się od zawarcia aktu sprzedaży, nabywca może w drodze powództwa

żądać przyznania sobie prawa własności nieruchomości.

W razie uwzględnienia powództwa wyrok prawomocny podlega opłacie stemplowej w wysokości

6% przewidzianej w pozycji 11 a) 1) rozporządzenia b. Generał-Gubernatora warszawskiego

z dnia 19 lipca 1916 r. (Dz. Rozp. № 40 poz. 126) i w punkcie cie a) art. 6 ustawy

z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 73 poz. 498), względnie w art. 11 dekretu

№ 446 Prezesa Tymczasowej Komisji Rządzącej Litwy Środkowej z dnia 27 grudnia 1921 r.

(Dz. Urz. T. K. Rz. № 1 z 1922 r.), jak gdyby rezolucja sądu stanowiła treść umowy

sprzedaży, zawartej między powodem a pozwanym. Sąd prześle odpis wyroku izbie skarbowej

celem wymierzenia opłaty stemplowej, wyżej określonej, i wyda nabywcy tytuł wykonawczy

dopiero po uiszczeniu tej opłaty i po zapłaceniu przez powoda zasądzonej należności

na rzecz sprzedawcy (art. 3), względnie po złożeniu jej do depozytu sądowego.

Ustawa niniejsza obowiązuje z dniem ogłoszenia i ma zastosowanie także do spraw sądowych,

prawomocnie jeszcze nierozstrzygniętych.

Jednocześnie uchyla się moc obowiązującą rozporządzeń Komisarza Naczelnego Ziem Wołynia

i Frontu Podolskiego z dnia 19 maja 1920 r. w przedmiocie umów przyrzeczenia sprzedaży

nieruchomości ziemskich i z dnia 23 czerwca 1920 r. w przedmiocie wstrzymania biegu

spraw, wynikłych z umów przyrzeczenia sprzedaży nieruchomości ziemskich (Dz. U. Z.

W. i F. P. № 9 poz. 123 i № 15 poz. 202).

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.