Ustawa z dnia 22 września 1922 r. w przedmiocie zmiany granic oraz rozwiązywania i tworzenia gmin wiejskich na obszarze b. zaborów rosyjskiego i austrjackiego.

Ministrowi Spraw Wewnętrznych przysługuje prawo uskuteczniania na obszarze b. zaboru

rosyjskiego zmian granic gmin wiejskich, znoszenia ich, jak również tworzenia nowych.

Na obszarze b. zaboru austrjackiego prawo to przysługuje mu w stosunku do gmin, podlegających

ustawie gminnej z dnia 12 sierpnia 1866 r. (Dz. Ust. Kr. № 19), w tych wszystkich

wypadkach, gdy zmiany, o których wyżej mowa, nie mogą nastąpić w drodze dobrowolnego

porozumienia się między gminami stosownie do § 2 i § 4 wskazanej ustawy gminnej.

Upoważnienie powyższe, o ile dotyczy gmin b. zaboru austrjackiego, nie uprawnia Ministra

Spraw Wewnętrznych do tworzenia gmin zbiorowych.

Zmiany, o których mowa w art. 1, uskuteczniane będą po wysłuchaniu opinji zainteresowanych

ciał samorządnych.

Zarządy gmin, których dotyczyć mają zmiany, przewidziane w art. 1, winny zawrzeć umowę

w przedmiocie posiadania i korzystania ze swego majątku, z Zakładów oraz funduszów,

jak również w sprawie wierzytelności i długów. Jeżeli pomiędzy zainteresowanemi zarządami

gminnemi porozumienie nie dojdzie do skutku, to w sprawach tych rozstrzyga w toku

instancji właściwy Wydział Powiatowy.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia, obowiązywać zaś ma do czasu

wejścia w życie ustawy o administracyjnym podziale Państwa. Jednocześnie traci moc

obowiązującą przepis, zawarty w art. 3 rozporządzenia Generalnego Komisarza Ziem Wschodnich

o samorządzie gminnym (Dz. Urz. Z. C. Z. Wsch. z r. 1919 № 21, poz. 215).