Ustawa z dnia 17 grudnia 1921 r. w przedmiocie rozciągnięcia mocy obowiązującej ustawy z dnia 6 lipca 1920 r. o ujednostajnieniu na obszarze b. zaboru rosyjskiego ustaw i rozporządzeń o państwowym podatku przemysłowym na cały obszar Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) w przedmiocie ujednostajnienia

na obszarze b. zaboru rosyjskiego ustaw i rozporządzeń o państwowym podatku przemysłowym

obowiązuje ze zmianami, wprowadzonemi w niniejszej ustawie, od roku podatkowego 1921

na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej, a od roku podatkowego 1922 na całym obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej.

Przypadający za rok podatkowy 1921 na obszarze izb skarbowych: warszawskiej, białostockiej,

kieleckiej, łódzkiej, lubelskiej, brzeskiej i łuckiej zasadniczy podatek przemysłowy

w myśl ustawy z 6 lipca 1920 r. nie ulega żadnej zmianie.

Art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Dla celów wymiaru i poboru zasadniczego podatku przemysłowego dzieli się miejscowości

na następujące klasy

I.

Na obszarze izb skarbowych: warszawskiej, białostockiej, kieleckiej, łódzkiej i lubelskiej

A)

M. st. Warszawa.

B)

Klasa I. Miasta: Łódź, Lublin, Sosnowiec.

C)

Klasa II. Miasta: Białystok, Częstochowa, Kalisz, Kielce, Łomża, Pabjanice, Piotrków,

Płock, Radom, Siedlce, Suwałki, Tomaszów (woj. łódzkie),

Włocławek. Powiaty: będziński, dąbrowski, warszawski.

D)

Klasa III. Miasta: Augustów, Biała (ziemia siedlecka), Busk, Chełm, Ciechanów, Ciechocinek,

Hrubieszów, Kalwarja, Kałuszyn, Koło, Konin, Końskie, Krasnystaw, Lubarków, Łęczyca,

Łowicz, Łuków, Mława, Miechów, Międzyrzec, Nowomińsk, Noworadomsk, Opatów, Opoczno,

Ostrołęka, Ostrów, Pińczów, Płońsk, Puławy, Pułtusk, Rawa (woj. warszawskie), Radzymin,

Radzyń, Sandomierz, Sokołów (woj. lubelskie), Szydłowiec, Tomaszów (woj. lubelskie),

Turek, Węgrów, Wieluń, Włodawa, Zamość, Zduńska-Wola. Powiaty: błoński, brzeziński,

częstochowski, kaliski, kutnowski, łódzki, lubelski, olkuski, radomski, włocławski.

E)

Klasa IV: Wszystkie inne miejscowości.

II.

Na obszarze izb skarbowych: krakowskiej i lwowskiej.

A)

Klasa I. Miasta: Borysław, Drohobycz, Kraków, Lwów.

B)

Klasa II. Miasta: Biała, Chrzanów, Jarosław, Jasło, Kołomyja, Krosno, Nowy-Sącz, Oświęcim,

Przemyśl, Rzeszów, Sniatyń, Stanisławów z Knihininem wsią i Knihininem kolonją, Stryj,

Tarnów, Tarnopol. Powiaty: bialski, drohobycki z wyłączeniem Borysławia, krakowski,

lwowski.

C)

Klasa III. Miasta: Brody, Brzeżany, Bochnia, Buczacz, Borszczów, Busk, Czortków, Dębica,

Dolina, Gorlice, Gródek Jagielloński, Jaworów, Kałusz, Kamionka Strumiłowa, Limanowa,

Łańcut, Mielec, Mościska, Myślenice, Nowy Targ, Podhajce, Poronin, Przemyślany, Przeworsk,

Rabka, Rawa Ruska, Rohatyn, Ropczyce, Rymanów, Sambor, Sanok, Sokal, Trembowla, Wieliczka,

Zaleszczyki, Zakopane, Złoczów, Żółkiew, Żywiec ze Zabłociem. Powiaty: chrzanowski,

gorlicki, krośnieński, nowo-sądecki i rzeszowski.

D)

Klasa IV: Wszystkie inne miejscowości.

III.

Na obszarze izb skarbowych: pomorskiej i poznańskiej.

A)

Klasa I. Miasta: Poznań i Bydgoszcz.

B)

Klasa II. Miasta: Gniezno, Grudziądz, Inowrocław, Toruń. Powiaty: poznański i bydgoski.

C)

Klasa III. Miasta: Brodnica, Chełmno, Chodzież, Chojnice, Czarnków, Działdowo, Fordon,

Gdynia, Gniew, Gostyń, Grodzisk, Jarocin, Kartuzy, Kępno, Kościerzyna, Koźmin, Kościan,

Krotoszyn, Leszno, Lubań, Międzychód, Mogilno, Nekło, Nowytomyśl, Nowemiasto, Oborniki,

Odolanów, Ostrów, Ostrzeszów, Pleszów, Puck, Rawicz, Sępolno, Skalmierzyce, Śmigiel,

Śrem, Środa, Starogard, Strzelno, Święcie, Szamotuły, Szubin, Tczew. Tuchola, Wąbrzeźno,

Węgrowice, Weyherowo, Witkowo, Wolsztyn, Września, Wyrzysk, Zbąszyn, Żnin.

D)

Klasa IV: Wszystkie inne miejscowości.

IV.

Na obszarze izb skarbowych: brzeskiej i łuckiej.

A)

Klasa II. Miasta: Grodno, Lida, Pińsk i Równe.

B)

Klasa III. Miasta: Brześć, Dubno, Dzisna, Kobryń, Kowel, Krzemieniec, Łuniniec, Łuck,

Nieśwież, Nowogródek, Ostróg, Prużany, Sarny, Słonim, Wilejka, Włodzimierz Wołyński,

Wołkowysk.

C)

Klasa IV: Wszystkie inne miejscowości.

Przez „powiat” należy rozumieć wszystkie miasta, osady, miasteczka, wsie i t. p.,

znajdujące się w obrębie powiatu, z wyjątkiem wymienionych osobno, a zaliczonych do

innej klasy miejscowości

Art. 4 ustawy z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Wszelkiego rodzaju kwoty pieniężne, określające podstawę wymiaru podatku, karę lub

grzywnę, oznaczone w walucie rublowej (dod. do art. 363 dz. II i III; dod. do art.

448 i inne art.), o ile z mocy niniejszej ustawy nie zostały w inny sposób zmienione,

należy przeliczać według stosunku 1 rb. = 100 mk., zaś w wypadkach, gdy wymiar podatku

oparty jest na wysokości komornego za lokale, do których stosuje się ustawa o ochronie

lokatorów z dnia 18 grudnia 1920 r. (Dz. U. R. P. z 1921 r. № 4 pot 19) w stosunku

1 rb. = 10 marek.

Miary, oznaczone w jednostkach rosyjskich, należy przeliczyć na jednostki miar w Państwie

Polskiem i zaokrąglić (dekret z dnia 8 lutego 1919 r. Dz. P. P. P. № 15 poz. 211)

”

.

Art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Od roku podatkowego 1922 ustanawia się następujące stawki zasadniczego podatku przemysłowego

A.

Dla przedsiębiorstw handlowych.

Kategorja

We wszystkich miejscowościach

W Waszawie

W miejscowościach

klasy

I

II

III

IV

marek

I.

Dla zakładów handlowych

166.000

Dla ich pomieszczeń składowych

16.600

-

-

-

-

-

II.

Dla zakładów handlowych

-

62.500

52.500

42.500

32.500

22.500

Dla ich pomieszczeń składowych

-

6.250

5.250

4.250

3.250

2.250

III

Dla zakładów handlowych

-

17.500

15.000

12.500

10.000

7.500

Dla ich pomieszczeń składowych

-

1.750

1.500

1.250

1.000

750

IV.

Dla zakładów handlowych

-

5.000

4.250

3.250

2.500

1.250

V.

a) dla handlu rozwozowego

7.500

-

-

-

-

-

b) dla handlu obnośnego

2.500

-

-

-

-

-

B.

Dla przedsiębiorstw przemysłowych.

I.

Kategorja

250.000

-

-

-

-

-

II.

"

165.000

-

-

-

-

-

III.

"

83.000

-

-

-

-

-

IV.

"

25.000

-

-

-

-

-

V.

"

9.000

-

-

-

-

-

VI.

"

-

7.000

6.000

5.000

4.000

3.000

VII.

"

-

2.800

2.200

1.600

1.200

800

VIII.

"

-

1.000

800

600

400

300

C.

Dla handlu Jarmarcznego.

Dla handlu hurtowego

Dla handlu detalicznego

marek

Na jarmarkach, trwających ponad 21 dni

20.000

5.000

Na jarmarkach, trwających ponad 7 dni do 21 dni

15.000

4.250

Na jarmarkach, trwających od 2 dni do 7 dni

6.000

1.700

D.

Dla przedsiębiorstw żeglugi.

(P. 3 ros. ustawy z 9 stycznia 1915 r. № 19 Zbioru Praw i Rozp. z 1915)

1)

statki parowe, według powierzchni ogrzewalnej kotłów parowych, po 10 mk. za każde

0.10 m

2)

statki motorowe, według siły motorów, po 40 mk. za każdą jednostką siły (koń parowy),

3)

żaglowce metalowe, według powierzchni pokładu, po 12 mk. za każde 4.5 m

4)

żaglowce z drzewa z pokładem, według powierzchni pokładu, po 8 mk. za każde 4.5 m

5)

żaglowce z drzewa bez pokładu (berlinki) według powierzchni, obliczonej przez pomnożenie

długości żaglowca (berlinki) przez jego szerokość, po 4 mk. za każde 4.5 m

”

.

Art. 6 ustawy z 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Od roku podatkowego 1922 ustanawia się następujące stawki zasadniczego podatku przemysłowego

od osobistych zająć przemysłowych

Kategorja

Nazwa zajęcia przemysłowego

Marek

II.

Ekspedytorzy, nie utrzymujący oddzielnych kantorów i pomocników handlowych, lecz trudniący

się osobiście na własny rachunek opłacaniem w urzędach celnych ceł za towary, otrzymywane

z zagranicy przez osoby trzecie

1) przy urzędach celnych, znajdujących się przy głównych linjach kolei żelaznych

75.000

2) przy urzędach celnych, znajdujących się przy bocznych linjach kolei żelaznych

52.500

3) przy urzędach celnych, znajdujących się przy wszelkich linjach

42.500

III.

Maklerzy giełdowi

1) na giełdzie warszawskiej

51.000

2) na innych giełdach

39.000

Inspektorzy i ajenci towarzystw ubezpieczeniowych, żeglugowych i innych przedsiębiorstw

przewozowych, oraz instytucji kredytowych, o ile prowadzą operacje bez utrzymywania

oddzielnych kantorów lub filji, oraz wszelkiego rodzaju i nazwy pośrednicy handlowi,

zajmujący się swym procederem bez prowadzenia oddzielnych zakładów

1) w Warszawie i miejscowościach I klasy

10.000

2) w miejscowościach II klasy

8.000

3) ,, III i IV klasy

6.000

IV.

Subjekci podróżujący (komiwojażerowie)

10.000

Podział linji kolejowych na główne i boczne ustanowi Minister Skarbu wporozumienia

z Ministrem Kolei Żelaznych

”

.

Antrepryzy i dostawy na sumę od 30.000 mk. do 300.000 zalicza się do IV kategorji,

ponad 300.000 do 5.000.000 mk. do III kategorji przedsiębiorstw handlowych.

Ustęp 11 art. 9 ustawy z 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P, poz. 437), otrzymuje następujące

brzmienie

„

Wszelkiego rodzaju antrepryzy i dostawy na sumę nieprzewyższającą 30.000 mk.

”

.

Oddziały, sklepy filjalne spółdzielni, podlegających przepisom ustawy o spółdzielniach

z dnia 29 października 1920 r. (Dz. U. R. P. № 111 poz. 733), opłacają od roku podatkowego

1922 zasadniczy podatek przemysłowy podług kategorji bezpośrednio niższej od tej kategorji,

podług której wykupione zostały świadectwa przemysłowe dla ich zakładów głównych.

Ustęp I art. 10 ustawy z 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Wymienione w dziale III art. 8 punkt d (ros. lit g) noweli z 4 października 1914 r.

ruchome przedsiębiorstwa kinematograficzne opłacają od roku podatkowego 1922 świadectwa

przemysłowe w wysokości 5.000 marek i nie podlegają procentowemu podatkowi od zysku

”

.

Art. 17 ustawy z 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66 poz. 437) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Podatek procentowy od zysku pobiera się według norm następujących

Od zysku względnie zarobku

ponad 40.000 do 80.000 mk. - 1%

80.000 ,, 150.000 ,, - 2%

150.000 ,, 200.000 ,, - 3%

200.000 ,, 500.000 ,, - 4%

500.000 ,, 1.000.000 ,, - 5%

1.000.000 ,, 1.500.000 ,, - 6%

1.500.000 ,, 2.000.000 ,, - 7%

2.000.000........9%”

Art. 18 ustawy z 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66, poz. 437) znosi się.

Art. 485 ustawy ros. o podatkach bezpośrednich otrzymuje brzmienie następujące

„

Od podatku procentowego od zysku wolne są

1)

przedsiębiorstwa handlowe czwartej i piątej kategorji, przedsiębiorstwa przemysłowe

siódmej i ósmej kategorji;

2)

przedsiębiorstwa i zajęcia, których zyski, względnie zarobki we wszystkich zakładach

handlowych i przemysłowych lub z czynności jednej osoby w obrębie jednego okręgu podatkowego

nie przenoszą 40.000 mk. rocznie

”

.

Uwaga do ustępu 1 art. 485 pozostaje nadal w mocy.

W art. 500 ust. ros. o podatkach bezpośrednich skreśla się ostatnie zdanie od słów

„i z tem zastrzeżeniem” do końca.

Ustęp 4 ros. ustawy z dnia 9 stycznia 1915 r. (ros. Zb. Pr, i Rozp. № 19 z 1915 r.)

otrzymuje następujące brzmienie

„

Podatkowi procentowemu od zysku podlegają przedsiębiorstwa, posiadające parowce i

statki motorowe, a z liczby innych statków bez silników mechanicznych: metalowe, drewniane

pokładowe i półpokładowe, jeżeli suma zasadniczego podatku przemysłowego, zapłaconego

za prawo utrzymywania wszystkich statków przedsiębiorstwa przewyższa za rok podatkowy

1921-400 marek, a od roku podatkowego 1922 - 4.000 marek

”

.

Końcowe zdanie art. 426 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich otrzymuje następujące

brzmienie

„

utrzymywanie podróżujących subjektów (komiwojażerów) dozwolone jest przedsiębiorstwom

handlowym i przemysłowym, opłacającym zasadniczy podatek przemysłowy w ilości najmniej

62.500 mk. dla przedsiębiorstw handlowych, a 25.000 mk. dla przedsiębiorstw przemysłowych

”

.

Art. 460 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich otrzymuje następujące brzmienie

„

Podatek od kapitału opłacają przedsiębiorstwa, należące do towarzystw i spółek akcyjnych

i innych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, Jak również wszelkiego rodzaju instytucje

kredytowe i wszelkie przedsiębiorstwa, które na zasadzie statutów lub zastępujących

je przepisów, są obowiązane do ogłaszania sprawozdania o swych operacjach, lub do

składania pomienionych sprawozdań do zatwierdzenia właściwym organom

”

.

Do art. 470 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich wprowadza się następujące zmiany

i uzupełnienia

1)

Ustęp 1. lit. a) wraz z uwagą do tego punktu otrzymują brzmienie następujące

„

Na pensje i wszelkiego rodzaju wynagrodzenia: osób, które wchodzą do składu zarządów,

rad nadzorczych, komitetów dyskontowych i komisji rewizyjnych, zastępców na te urzędy

i osób, upełnomocnionych do samodzielnego prowadzenia całego przedsiębiorstwa-w wysokości

do 10% sumarycznie od kapitału zakładowego

”

.

2)

Ustęp 2, lit c) otrzymuje brzmienie następujące

„

Na amortyzację pierwotnej wartości należącego do przedsiębiorstwa majątku aż do zupełnego

zamortyzowania w wysokości: dla budowli i urządzeń murowanych i metalowych oraz okrętów

metalowych, a w przedsiębiorstwach górniczych-dla gruntów, z których wnętrza wydobywa

się minerały, dla szybów, sztolni, dróg głównych i chodników poprzecznych-nie więcej

nad 5%; dla budowli i statków drewnianych, dla maszyn i innych narzędzi fabrykacji

i wogóle dla inwentarza żywego i martwego-nie więcej nad 10% ich wartości; dla szybów

naftowych nie więcej nad 20% ich wartości; dla torfowisk nie więcej nad taki procent

ich wartości, jaki wynika z planu eksploatacji (stosunek rocznie eksploatowanej powierzchni

torfowiska do ogólnej jego powierzchni). Odpisy na amortyzację ruchomego i nieruchomego

majątku, będącego własnością przedsiębiorstw przemysłu złotego i platynowego, są dozwolone

w wysokości nie większej nad10 część wartości majątku. Urządzenia i budynki, wzniesione na gruntach dzierżawionych,

jeżeli termin dzierżawy upływa wcześniej niż zupełne umorzenie wartości majątku mogłoby

nastąpić według ogólnych zasad niniejszego artykułu i jeżeli przytem majątek przedsiębiorstwa

przechodzi na rzecz właściciela ziemi w ten sposób, że przedsiębiorstwo nie uzyskuje

za to żadnego wynagrodzenia - wolno jest amortyzować w stosunku corocznym odpowiednio

do ilości lat dzierżawy. Koszt druku akcji i obligacji i opłat stemplowych od akcji

i obligacji, oraz wydatki na nabycie patentów, przywilejów, praw autorskich i wszelkich

innych praw terminowych do eksploatacji, o ile te wydatki połączone są z utrzymaniem,

eksploatacją lub konserwowaniem przedsiębiorstwa, jeżeli nie zostały odrazu umorzone

- wolno jest amortyzować według uznania przedsiębiorstwa w latach następnych nie wyżej

10% rocznie.

Wyższe odpisania na amortyzację będą uwzględniane w razie szczegółowego udowodnienia

”

.

3)

Po uwadze 2 zamieszcza się uwagę 3 w brzmieniu następującem

„

Przy obliczaniu pierwotnej wartości należącego do przedsiębiorstwa majątku dla wymiaru

podatku procentowego od zysku niezamortyzowaną część tego majątku przyjmuje się w

wartości przewalutowanej

”

.

4)

Po uwadze 3 dodaje się uwagę 4 w brzmieniu następującem

„

Spółdzielnie, podlegające ustawie o spółdzielniach z dnia 29 października 1920 r.

(Dz. U. R. P. № 111, poz. 733), które zaspakajają potrzeby tylko członków, zawierają

umowy, wchodzące w zakres ich statutowej działalności (art. 36 ustawy o spółdzielniach)

tylko z członkami, lub które rozszerzają wprawdzie działalność swoją i na osoby, nie

będące członkami, ale przelewają przypadające na nieczłonków nadpłaty i zwroty w całości

do funduszów, nie podlegających według stututu podziałowi między członków, mogą potrącić

ponadto z dochodu brutto

a)

zwroty nadpłat członkom współdzielni przy dokonanych przez nich zakupach,

b)

zwroty członkom nadpłaconych kwot za pobrane: procenty od pożyczek, komorne, premje

ubezpieczeniowe i za inne usługi, świadczone w granicach statutowej działalości spółdzielni,

c)

dopłaty członkom za dostarczone spółdzielni do odsprzedaży lub przeróbki towary,

d)

dopłaty członkom za wykonaną przez nich pracę na rachunek spółdzielni,

e)

sumy, wyznaczone na cele użyteczności ogólnej.

Potrącenia, wymienione pod a, b, c, d, e nie mogą łącznie przekraczać 10% dochodu

brutto

”

.

Wszystkie nowopowstałe przedsiębiorstwa obowiązane do składania sprawozdań publicznych,

podlegają podatkowi od kapitału i procentowemu podatkowi od zysku już za pierwszy

rok istnienia od czasu rozpoczęcia operacji.

Podstawą do wymiaru procentowego podatku od zysku dla nowopowstałych przedsiębiorstw

za pierwszy rok podatkowy jest czysty zysk, osiągnięty z operacji w pierwszym roku

operacyjnym, obliczony według zasad art. 470 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich.

Jeżeli przedsiębiorstwo trwało krócej niż 12 miesięcy, zysk osiągnięty w tym krótszym

czasie oblicza się w stosunku do całego roku, przypadającą zaś od tej sumy kwotą podatku

pobiera się w wysokości, odpowiadającej ilości pełnych miesięcy, w ciągu których wykonywano

dane przedsiębiorstwo. W analogiczny sposób pobiera się podatek od kapitału, przypadający

za pierwszy rok podatkowy.

Wymiar podatku na następny rok podatkowy uskutecznia się według ogólnych zasad analogicznie

do postanowienia art. 22 ustawy z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. №66, poz. 437).

Do przedsiębiorstw tego rodzaju, powstałych po 1 stycznia 1921 r. należy, w razie

późniejszego zaniechania, stosować analogiczne postanowienia art. 23 ustawy wyżej

przytoczonej.

Skala podatku procentowego od zysku dla przedsiębiorstw, obowiązanych do składania

publicznych sprawozdań, ustalona w art. 159 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym

podatku dochodowym i podatku majątkowym (Dz. U. R. P. № 32, poz. 550) nie ma zastosowania,

od r. 1922 począwszy, do tych przedsiębiorstw, które na zasadzie postanowień art.

5 pomienionej ustawy są wolne od podatku dochodowego.

Przedsiębiorstwa takie opłacają podatek procentowy od zysku według skali art. 467

uwaga ustęp 1 i 2 ros. ustawy o państwowym podatku przemysłowym w brzmieniu ustawy

z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66, poz. 437).

Opodatkowanie przemysłu i handlu oraz osobistych zajęć przemysłowych odbywa się na

rzecz

1)

gmin miejskich w wysokości i w sposób, określony ustawą: „O zasileniu finansów miejskich

i o karach, nakładanych przez gminy miejskie za fałszywe zeznania podatkowe na obszarze

b. zaboru rosyjskiego i austrjackiego”,

2)

innych publicznych związków niepaństwowych, tylko w postaci dodatków do państwowego

zasadniczego podatku przemysłowego. Ogólna wysokość tych dodatków nie może przekraczać

A)

na rzecz gminnych i powiatowych ciał samorządowych

a)

dla przedsiębiorstw, zajmujących się wyszynkiem alkoholu - 200%,

b)

dla wszystkich innych przedsiębiorstw handlowych i handlu jarmarcznego - 100%,

c)

dla przedsiębiorstw przemysłowych, żeglugowych i osobistych zajęć przemysłowych -

75% zasadniczego podatku przemysłowego;

B)

na rzecz izb handlowych, szkół i innych publicznych związków niepaństwowych - 25%

zasadniczego podatku przemysłowego.

Wszelkie przepisy, sprzeczne z postanowieniem niniejszego artykułu, tracą moc obowiązującą.

Kto urzędnika, delegowanego w celu wykonania czynności, dotyczących nadzoru nad prawidłowem

opodatkowaniem handlu i przemysłu, nie dopuści do wykonania lub przeszkodzi w wykonaniu

obowiązku, jaki na nim z tego tytułu ciąży, o ile czyn ten nie podlega w myśl istniejących

przepisów karze surowszej, będzie karany pozbawieniem wolności do trzech miesięcy

lub grzywną do 100.000 mk.

W wypadkach umieszczenia w sprawozdaniach i w zamknięciach rachunkowych przedsiębiorstw,

obowiązanych do składania sprawozdań publicznych, lub zrównanych z niemi, albo w zawiadomieniach

dodatkowych lub wyjaśnieniach tych sprawozdań wiadomości świadomie fałszywych, które

mogą się przyczynić do udaremnienia wymiaru lub uszczuplenia ustawowo należącego się

podatku, członkowie zarządu, ajenci odpowiedzialni, towarzystw zagranicznych główni

przedstawiciele, księgowi (buchalterzy) i wogóle osoby, które podpisały lub potwierdziły

fałszywe sprawozdanie, zamknięcie rachunkowe, zawiadomienie dodatkowe lub wyjaśnienie,

niezależnie od obowiązku dopłaty przez przedsiębiorstwo należności podatkowej - ulegną

karze pieniężnej od dwukrotnej do dwudziestokrotnej sumy niewymierzonego lub uszczuplonego

podatku, albo karze pozbawienia wolności na czas do miesięcy sześciu.

Kto w celu uchylenia od ustawowej powinności podatkowej osoby własnej, lub przez siebie

zastępowanej, świadomie złoży w deklaracji do podatku procentowego od zysku nieprawdziwe

zeznanie, albo w wyjaśnieniach do deklaracji tej poda nieprawdziwe wiadomości, które

mogą przyczynić się do udaremnienia wymiaru albo uszczuplenia ustawowo należącego

się podatku, niezależnie od obowiązku dopłaty należności podatkowej ulegnie karze

pieniężnej od dwukrotnej do dwudziestokrotnej sumy niewymierzonego lub uszczuplonego

podatku, albo karze pozbawienia wolności do 3 miesięcy.

Członkowie komisji do spraw podatku przemysłowego oraz biegli, zaproszeni do tych

komisji (art. 396 ros. ustawy), winni ujawnienia ulegających zachowaniu w tajemnicy

wiadomości, tyczących się stanu majątkowego, zobowiązań pieniężnych, obrotów i zysków

płatnika państwowego podatku przemysłowego, ulegną grzywnie do 100.000 mk., o ile

w myśl istniejących przepisów nie podlegają innym postanowieniom karnym.

Jeżeli wykroczenia dokonano w celu zaszkodzenia czci lub kredytowi osoby, której dotyczy

wiadomość ujawniona, winny ulegnie karze pozbawienia wolności na czas do miesięcy

sześciu.

Prócz tego winny traci prawo dalszego udziału w komisjach powyższych lub ponownego

wyboru w poczet ich członków i nic może być zapraszany do udziału w nich w charakterze

biegłego w ciągu lat trzech.

Kary pieniężne, określone w artykułach 19 i 20 niniejszej ustawy, nakładają właściwe

izby skarbowe, względnie miejscowe komisje do spraw podatku przemysłowego.

O orzeczeniach skazujących na karę pieniężną zawiadamia obwinionego izba skarbowa,

względnie przewodniczący miejscowej komisji do spraw podatku przemysłowego. Przeciwko

tym orzeczeniom odwołanie jest niedopuszczalne.

Jeżeli nałożona kara pieniężna nie zostanie uiszczona dobrowolnie w ciągu czterech

tygodni, licząc od dnia doręczenia obwinionemu orzeczeczenia karnego, wówczas właściwa

izba skarbowa, względnie miejscowa komisja do spraw podatku przemysłowego, przekazuje

sprawę sądowi, o czem należy uprzedzić obwinionego równocześnie z zakomunikowaniem

mu orzeczenia o karze pieniężnej.

Orzecznictwo w sprawach o przestępstwa, przewidziane w art. 13 i 21 oraz w artykułach

19 i 20 w wypadku, przewidzianym w art. 22 część ostatnia niniejszej ustawy, należy

do sądów karnych powszechnych. Wdrożenie dochodzenia karnego nastąpić może na wniosek

izby skarbowej, względnie przewodniczącego komisji do spraw podatku przemysłowego.

Przez karę pozbawienia wolności rozumieć należy areszt (art. 21 ros. K. K. z 1903 r.,

§ 18 niem. ust. k. z 1871 r. i § 244 austr. u. k. z 1852 r.), o ile orzeczono karę,

nie przenoszącą 6 tygodni pozbawienia wolności, zresztą zaś w byłych dzielnicach rosyjskiej

i niemieckiej - więzienie (art. 3 ustęp 3 przep. przech. do ros. kod. kar. z 7 sierpnia

1917 r. i § 16 niem. u. k. z 1871 r.) zaś w b. dzielnicy austrjackiej-ścisły areszt

(§ 245 austr. u. k. z 1852 r.).

W b. dzielnicy austrjackiej przestępstwa niniejszej ustawy zagrożone karą pozbawienia

wolności powyżej 3 miesięcy, są występkami, zresztą zaś przekroczeniami.

Kary i grzywny pieniężne, orzeczone przez sądy, w razie niemożności ich ściągnięcia,

ulegną według uznania sędziego zamianie na kary pozbawienia wolności, nie przekraczające

atoli najwyższego ich wymiaru za odnośne przestępstwo. Kary i grzywny pieniężne, nałożona

w myśl art. 18, 19, 20 i 21 niniejszej ustawy, wpływają na rzecz Skarbu

Odpowiedzialność za przestępstwa przewidziane w art. 18, 19, 20 i 21 niniejszej ustawy

gaśnie po upływie 5 lat, licząc od roku następnego po tym, w którym dopuszczono się

przestępstwa.

Karygodność czynu, wymienionego w art. 19 i 20 niniejszej ustawy gaśnice, gdy winny

sprostuje lub uzupełni swe zeznanie lub wyjaśnienie u właściwej władzy skarbowej,

zanim wpłynie przeciw niemu doniesienia do tej władzy.

Przeciw orzeczeniom komisji okręgowych do spraw podatku przemysłowego przysługuje

płatnikom na obszarze izb skarbowych: krakowskiej, i lwowskiej zażalenie do Sądu Najwyższego.

Obowiązujące obecnie na obszarze izb skarbowych: pomorskiej i poznańskiej postanowienia

co do kompetencji sądowej w tej mierze nie ulegają zmianie.

Przyznaje się na rok podatkowy 1922 ulgę dla wszystkich miejscowości, leżących na

obszarze izb skarbowych: krakowskiej, lwowskiej, pomorskiej i poznańskiej przez zniżenie

o 25% wszystkich stawek zasadniczego podatku przemysłowego, unormowanych w niniejszej

ustawie.

Z dniem wejścia w życie przepisów niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą

1)

na obszarze izb skarbowych: krakowskiej i lwowskiej

Działy I i II austr. ustawy z dnia 25 października 1896 r. (austr. Dz. Ust. P. № 220)

o bezpośrednich podatkach osobistych w brzmieniu ustaw z dnia 3 stycznia 1913 r. (austr.

Dz. Ust. P. № 5) i z dnia 23 stycznia 1914 r. (austr. Dz. Ust. P. № 13) wraz z wszelkiemi

późniejszemi uzupełnieniami i zmianami;

2)

na obszarze izb skarbowych: pomorskiej i poznańskiej, ustawa pruska

a)

z dnia 24 czerwca 1891 r. (Zb. Pr. pruskich strona 205) o podatku przemysłowym, zmieniona

częściowo przez pruską ustawę z dnia 14 lipca 1893 r. (Zb. Pr. pruskich strona 152)

o daninach komunalnych i przez ustawę z dnia 14 lipca 1893 r. (Zb. Pr. pruskich strona

174) o zniesieniu bezpośrednich podatków;

b)

z dnia 27 lutego 1880 r. (Zb. Pr. pruskich strona 174) o podatku od składów wędrownych;

c)

z dnia 18 lipca 1900 r. (Zb. Pr. pruskich strona 299) o podatku od składów kupieckich;

d)

z dnia 3 lipca 1876 r. (Zb. Pr. pruskich strona 247) o podatku domokrążnym;

3)

na obszarze wszystkich innych izb skarbowych: postanowienia karne za przekroczenie

przepisów ustawy o państwowym podatku przemysłowym. zawarte w artykułach 143 część

druga, 327, 328 i 546 kodeksu karnego, obowiązującego na obszarze b. zaboru rosyjskiego.

Upoważnia się Ministra Skarbu do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

ustawy ros. o państwowym podatku przemysłowym z roku 1898 w brzmieniu obecnie obowiązującem,

po uwzględnieniu wszelkich zmian i uzupełnień, wprowadzonych późniejszemi ustawami

i rozporządzeniami w tym samym przedmiocie, jakoteż ustawami i rozporządzeniami o

organizacji władz i urzędów skarbowych.

Ministra Skarbu upoważnia się do odraczania lub przesuwania wszystkich terminów, wyznaczonych

w niniejszej ustawie.

Celem uniknięcia podwójnych opodatkowań, celem uzyskania traktowania odpowiadającego

zasadom wzajemności (reciprocitas), względnie celem przeprowadzenia zarządzeń odwetowych

(retorsi), upoważnia się Ministra Skarbu do przedstawiania Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej (artykuł 49 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. R. P. z 1921 r.

№ 44 poz. 267) umów odmiennych od postanowień niniejszej ustawy, oraz wniosków w przedmiocie

zarządzeń odwetowych.

Co do obowiązku podatkowego takich osób i przedmiotów podatkowych, które pod względem

podatkowym podlegają zwierzchnictwu kilku państw, Ministra Skarbu upoważnia się do

zwolnienia od podatków zysków zagranicznych filji i oddziałów przedsiębiorstw, obowiązanych

do składania publicznych sprawozdań, których zarządy znajdują się na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, o ile filje i oddziały te opłacają zagranicą od swych zysków analogiczny

podatek, a dacie państwo stosuje takie same ulgi do swych filji i oddziałów, znajdujących

się na terytorjum polskiem.

Przepisy przejściowe.

Aż do wejścia w życie powołanej w art. 17 ustępie 1 ustawy o zasileniu funduszów miejskich

i o karach, nakładanych przez gminy miejskie za fałszywe zeznania podatkowe na obszarze

b. zaboru rosyjskiego i austrjackiego, opodatkowanie przemysłu i handlu oraz osobistych

zajęć przemysłowych na rzecz gmin miejskich odbywa się według norm, ustanowionych

w art. 39 ustawy z dnia 6 lipca 1920 r. ( Dz. U. R. P. № 66, poz. 437).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

b. Dzielnicy Pruskiej, o ile zaś chodzi o wykonanie art. 18 - 26 - Ministrowi Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, zachowując moc obowiązującą do końca roku

podatkowego 1923.