Ustawa z dnia 5 sierpnia 1922 r. o podwyższeniu dodatku za wysługę lat cywilnych funkcjonarjuszów państwowych.

Przez czas trwania wyjątkowych, wojną wywołanych warunków ekonomicznych, dodatek za

wysługę lat, przyznany urzędnikom i niższym funkcjonarjuszom państwowym, pracownikom

kolei państwowych, wyższym i niższym funkcjonarjuszom policji państwowej, nauczycielom

publicznych szkół powszechnych i nauczycielom przedmiotów ogólnokształcących oraz

przedmiotów pomocniczych w państwowych niższych szkołach zawodowych - na zasadzie

ustaw z 13 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 429, 430, 431, 434 i 435), jakoteż

profesorom i pomocniczym siłom nauczycielskim w szkołach akademickich - na zasadzie

ustawy z dnia 31 marca 1922 r. (Dz. U. R. P. № 28 poz. 226) - zwiększać się będzie

w stosunku, w jakim pozostaje każdoczesny mnożnik dodatku drożyźnianego dla miejscowości

i klasy do mnożnika 150 (sto pięćdziesiąt).

Przez czas, wskazany w art. 1, dodatek za trzylecie, przyznany na zasadzie ustaw z

dnia 13 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 433 i 435) nauczycielom państwowych

szkół średnich ogólnokształcących i seminarjów nauczycielskich, nauczycielom i instruktorom

państwowych szkół zawodowych - zwiększać się będzie w ten sposób, że zwiększeniu,

unormowanemu w art. 1, podlegać będzie co trzy lata połowa dodatku za trzylecie.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Prezydentowi Ministrów w porozumieniu z Ministrem

Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 października 1922 r.