Ustawa z dnia 28 lipca 1922 r. w przedmiocie zmian w ustawie z dnia 17 lutego 1922 . o państwowej służbie cywilnej.

Ustęp pierwszy art. 2 ustawy z 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz.

U. R. P. № 21, poz. 164) otrzymuje brzmienie następujące

„

Ministrowie oraz konstytucyjnie odpowiedzialni kierownicy władz naczelnych podlegają

postanowieniom niniejszej ustawy, o ile ustawa konstytucyjna lub ustawy specjalne

nie zawierają przepisów odmiennych

”

.

Ustęp trzeci art. 14 ustawy o państwowej służbie cywilnej otrzymuje brzmienie następujące

„

Dla urzędników, którym w myśl ustaw o uposażeniu zaliczono do wysługi lat pewien czas

poprzedniej służby państwowej, samorządowej lub pracy zawodowej, czas ten uważa się

za czas służby w rozumieniu ustępu pierwszego artykułu niniejszego. Przepis ten nie

dotyczy sposobu obliczenia wysługi lat przy wymiarze emerytury

”

.

Art. 17 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Ustanawia się dwanaście stopni służbowych.

Zaliczenie stanowisk służbowych do poszczególnych stopni służbowych i ustalenie tytułów

następuje z rozporządzenia Rady Ministrów.

Stałą służbę państwową rozpoczyna się w myśl art. 11

w I kategorji służbowej od

VIII stopnia służbowego,

„ II „ „ „

X „ „

„ III „ „ „

XI lub XII stopnia służb.

Mianowanie na stanowiska i stopnie służbowe, zaliczone do pierwszych czterech stopni,

zastrzega się Prezydentowi Rzeczypospolitej, pozostałych zaś stopni - właściwym władzom

naczelnym, przyczem mianowanie na stopnie służbowe powyżej VI stopnia służbowego wymaga

uprzedniej zgody Prezesa Rady Ministrów.

Mianowanie urzędników pięciu najniższych stopni służbowych, na mocy specjalnych przepisów

można przekazać kierownikom władz, bezpośrednio podlegających władzy naczelnej.

Urzędników sejmowych mianuje Marszałek Sejmu

”

.

Art. 56 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Urzędnik w stanie nieczynnym może być w każdej chwili powołany z powrotem do służby

czynnej, o ile jednak powołanie takie nie nastąpi w ciągu pół roku od chwili przeniesienia

urzędnika w stan nieczynny, należy go zwolnić ze służby państwowej przy zastosowaniu

odnośnych postanowień ustawy emerytalnej

”

.

W art. 92 tejże ustawy dodaje się dwa nowe ustępy o brzmieniu następującem

„

Mianowanie funkcjonarjuszów niższych, zatrudnionych przy władzach naczelnych, przysługuje

właściwej władzy naczelnej, zatrudnionych zaś przy władzach I i II instancji - kierownikom

władz, bezpośrednio podległych władzy naczelnej.

Niższych funkcjonarjuszów sejmowych mianuje Marszałek Sejmu

”

.

Ustęp piąty art. 116 ustawy o państwowej służbie cywilnej uchyla się, ustępowi zaś

szóstemu i siódmemu tejże ustawy nadaje się brzmienie następujące

„

O ile urzędnik lub funkcjonarjusz niższy nie zostanie ustalony w ciągu lat dwóch od

chwili wejścia w życie ustawy niniejszej, należy go zwolnić ze służby państwowej.

Równocześnie ze zwolnieniem funkcjonarjuszowi takiemu należy przyznać uposażenie emerytalne,

obliczone według postanowień art. 14 ustawy emerytalnej z 28 lipca 1921 r. (Dz. U.

R. P. № 70, poz. 466) za ilość lat tak służby państwowej polskiej, jak i służby b.

państw zaborczych i służby samorządowej lub pracy zawodowej, podlegającej zaliczeniu

do wysługi emerytalnej - zgodnie z art. 42 i 44 ustawy emerytalnej, przy uwzględnieniu

przepisów, przewidzianych w art. 3 i 4 tejże ustawy. Funkcjonariuszom, co do których

nie zachodzą warunki, przewidziane w art. 3 i 4 ustawy emerytalnej, przyznaje się

przy zwolnieniu odprawę w wysokości trzechmiesięcznego wynagrodzenia

”

.

W końcu tego art. 116 dodaje się nowy ustęp

„

O ile urzędnik lub funkcjonarjusz niższy, do którego nie został zastosowany ustęp

drugi artykułu niniejszego, w okresie dwóch lat od chwili wejścia w życie ustawy niniejszej

stanie się w myśl art. 3 i 4 ustawy emerytalnej niezdolnym do pracy albo też umrze

- należy do niego, względnie do pozostałej po nim wdowy, stosować przepisy ustawy

emerytalnej tak, jak do funkcjonarjuszów ustalonych

”

.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Prezesowi Rady Ministrów i innym ministrom

we właściwym każdemu z nich zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą obowiązującą od 1 kwietnia

1922 roku.