Ustawa z dnia 8 listopada 1921 r. w przedmiocie tymczasowego zaopatrzenia pracowników polskich kolei państwowych w byłym zaborze austrjackim w razie nieszczęśliwych wypadków.

Upoważnia się Ministra Kolei Żelaznych do wydania, w porozumieniu z Ministrem Pracy

i Opieki Społecznej i z Ministrem Skarbu, tymczasowych przepisów, które, do czasu

jednolitego uregulowania dla całego obszaru Państwa ubezpieczenia pracowników polskich

kolei państwowych od nieszczęśliwych wypadków, normować będą zaopatrzenie tych pracowników

w b. zaborze austrjackim.

Od chwili wejścia w życie mniejszej ustawy pracownicy polskich kolei państwowych nie

podlegają obowiązkowi ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków, przewidzianemu przez

ustawy austrjackie z dnia 28 grudnia 1887 r. (Austr. Dz. Ust. № z r. 1888), z dnia

20 lipca 1894 r. (Austr. Dz. Ust. № 168) i z dnia 21 sierpnia 1917 r. (Austr. Dz.

Ust. № 363).

Dla zapewnienia pracownikom polskich kolei państwowych tych praw, jakie na zasadzie

powyższych ustaw już nabyli, przepisy tymczasowe, jakie wyda Minister Kolei Żelaznych

na zasadzie art. 1, będą zawierały postanowienia, z mocy których

a)

w razie nieszczęśliwego wypadku w służbie kolejowej będzie przysługiwało pracownikom

polskich kolei państwowych w b. zaborze anstrjackim lub ich rodzinom prawo do zaopatrzenia,

conajmniej równego temu, jakie im zapewniają wyżej powołane ustawy;

b)

będzie im przysługiwał wpływ na rozstrzyganie o zaopatrzeniu w poszczególnych wypadkach

conajmniej w tym samym stopniu, w jakim był on im przyznany w zakładach ubezpieczeń,

utworzonych na zasadzie ustawy z dnia 28 grudnia 1887 r. (Austr. Dz. Ust. № 1 z r.

1888).

Prawa do zaopatrzenia, przyznanego przez przepisy, wydane na zasadzie art. 1, nie

wolno pozbawiać nikogo, ani też prawa tego uszczuplać przez specjalne umowy lub w

inny sposób. Uprawniony może atoli zrzec się dobrowolnie korzystania z uprawnień przysługujących

mu na zasadzie powyższych przepisów.

Przepisy, wydane na zasadzie art. 1, dotyczyć będą wszystkich pracowników etatowych

i nieetatowych oraz uczniów i praktykantów, z wyjątkiem pracowników sezonowych i czasowych,

którzy podlegają obowiązkowi ubezpieczenia w Zakładzie ubezpieczenia robotników od

wypadków we Lwowie.

Do wyłącznego orzekania w sporach o roszczeniu do zaopatrzenia, wynikłych z przepisów,

wydanych na zasadzie art. 1, powołany jest Sąd Rozjemczy dla Zakładu ubezpieczenia

robotników od wypadków we Lwowie z siedzibą we Lwowie z tem, że dla rozpatrywania

powyższych spraw dwóch asesorów i ich zastępców powoła Minister Pracy i Opieki Społecznej

w porozumieniu z Ministrem Kolei Żelaznych z pośród osób technicznie wykształconych,

jednego asesora i jego zastępcę, powoła Minister Kolei Żelaznych, a jednego asesora

i jego zastępcę wybiorą uprawnieni do zaopatrzenia w myśl art. 4 pracownicy polskich

kolei państwowych. Asesorzy i ich zastępcy, powołani przez Ministra Pracy i Opieki

Społecznej, względnie przez Ministra Kolei Żelaznych, nie mogą zajmować stanowisk

służbowych na polskich kolejach państwowych. Wysokość udziału Skarbu Państwa w kosztach

powyższego Sądu Rozjemczego oznaczy Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrami

Skarbu, Pracy i Opieki Społecznej i Kolei Żelaznych.

Pracownikom polskich kolei państwowych, uprawnionym do zaopatrzenia w myśl przepisów,

wydanych na zasadzie art. 1, nie przysługuje wobec swego zarządu prawo żądania odszkodowania

na zasadzie ustawy z dnia 5 marca 1869 r. (Austr. Dz. Ust. № 27), wyjąwszy jednak

wypadki, przewidziane w §§ 46 i 47 ustawy z dnia 28 grudnia 1887 r. (Austr. Dz. Ust.

№ 1 z 1888 r.). Natomiast w razie, jeżeli nieszczęśliwy wypadek posiada znamiona,

upoważniające poszkodowanego, względnie jego rodzinę, do żądania odszkodowania na

zasadzie ustawy z dnia 5 marca 1869 r., zaopatrzenie, przewidziane w przepisach, wydanych

na zasadzie art. 1, podwyższa się (poszkodowanemu o połowę, w razie stałego kalectwa

nawet ponad ten wymiar, podług zachodzących okoliczności najwyżej do 133% rocznego

zarobku, zaopatrzenie zaś należące się pozostałej rodzinie, podwyższa się o 2/3, o

ileby jednak zaopatrzenie tej rodziny przez zwiększenie o 2/3 łącznie przewyższało

całkowity zarobek roczny poszkodowanego, należy je zniżyć do tego wymiaru.

Z dniem 31 grudnia 1920 r. Zawodowy Zakład ubezpieczeń pracowników austrjackich kolei

żelaznych od nieszczęśliwych wypadków w Wiedniu przestaje uskuteczniać ubezpieczenie

od wypadków, któreby wydarzyły się po tym terminie na ziemiach polskich b. zaboru

austrjackiego, a dotknęły pracowników polskich kolei państwowych.

Prawo i obowiązki powyższego Zakładu w stosunku do wypadków, które zdarzyły się przed

wejściem w życie niniejszej ustawy, przechodzą z dniem 1 stycznia 1921 r. na zarząd

polskich kolei państwowych.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Kolei Żelaznych w porozumieniu

z Ministrem Pracy i Opieki Społecznej i Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1921 r.