Ustawa z dnia 16 maja 1922 r. o urlopach dla pracowników, zatrudnionych w przemyśle i handlu.

Pracownicy, zatrudnieni na mocy umowy pracy w przemyśle, górnictwie, handlu, biurowości,

komunikacji i przewozie, szpitalnictwie. Instytucjach opieki społecznej i użyteczności

publicznej, oraz w innych zakładach pracy, choćby na zysk nie obliczanych, a zatrudniających

pokrewne wymienionym kategorje pracowników najemnych, niezależnie od tego, czy wszelkie

te zakłady pracy są własnością prywatną, czy państwową, czy też organów samorządowych,

z wyjątkiem pracowników przedsiębiorstw sezonowych, w których praca trwa krócej niż

10 miesięcy w roku, maja prawo dokorzystania co rok z płatnego urlopu.

Zakłady przemysłowe rzemieślnicze, zatrudniające czterech lub mniej pracowników, nie

podlegają przepisom niniejszej ustawy.

Prawo do korzystania z płatnego 8 dniowego urlopu przysługuje pracownikom, wymienionym

w art. 1, o ile ich praca trwa bez przerwy rok w danem przedsiębiorstwie, i 15 dniowego,

o ile trwa bez przerwy 3 lata.

Pracownicy młodociani, poniżej lat 18, korzystają po roku pracy nieprzerwanej z 14

dniowego urlopu. Z powyższego urlopu korzystają również terminatorzy i uczniowie,

nie wyłączając zakładów, zatrudniających do 4 pracowników.

Wszystkim pracownikom, pracującym umysłowo, zatrudnionym w handlu, przemyśle i biurowości,

po półrocznej nieprzerwanej pracy przysługuje urlop dwutygodniowy, po rocznej zaś

- jednomiesięczny urlop płatny nieprzerwany.

Nieczynności w zakładzie pracy wskutek choroby, nieszczęśliwego wypadku, oraz z powodu

powołania pracownika do ćwiczeń wojskowych nie uważa się za przerwę w umowie pracy,

pozbawiającą lub ograniczającą prawa pracownika do korzystania z urlopu.

Robotnicy, zatrudnieni w górnictwie, gdy przechodzą ze służby w jednym zakładzie do

zakładu innego, nie przerywają przez to przepisanego dla uzyskania urlopu czasu pracy,

jeżeli pomiędzy porzuceniem pracy górniczej a powtórnem przystąpieniem do niej nie

upłynęło więcej, aniżeli dni 14, gdy idzie o pracę w tym samym rewirze, a dni 21,

gdy idzie o pracę w innym rewirze.

Pracownik traci prawo do urlopu, jeżeli sam rozwiązał umowę pracy, lub jeżeli rozwiązanie

to nastąpiło z powodów, które przedsiębiorcy dają prawo do rozwiązania umowy pracy

bez uprzedniego wymówienia.

Pracownik traci prawo do otrzymania wynagrodzenia za czas urlopu, o ile w czasie urlopu

będzie zarobkowo pracował w innem przedsiębiorstwie.

Urlopowany otrzymuje za cały czas urlopu normalne pobory. O ile praca odbywa się na

„akord, lub od sztuki, wynagrodzenie za czas urlopu określa się na podstawie przeciętnego

wynagrodzenia pracownika w ciągu trzech poprzedzających bezpośrednio urlop miesięcy.

Terminatorzy i uczniowie otrzymują na czas urlopu wynagrodzenie nie niższe, aniżeli

kwota, od której ubezpieczeni być winni w odnośnej kasie chorych.

Pracownikom przysługuje prawe wzajemnego porozumienia się co do kolejności korzystania

z urlopów. W tym celu przez upoważnionych do tego pracowników winny być ułożone listy

osób, uprawnionych do korzystania z urlopu, na każdy miesiąc oddzielnie i uzgodnione

z zarządem przedsiębiorstwa; w razie nieosiągnięcia zgody, decyduje inspektor pracy

właściwego obwodu.

W razie choroby pracownika, uniemożliwiającej mu rozpoczęcie korzystania z przyznanego

urlopu, urlop ten, na żądanie chorego, winien mu być przesunięty na jeden z następnych

trzech miesięcy.

W okresie czasu od 1 mają do 30 września z urlopów winno korzystać conajmniej 50%

ogólnej liczby pracowników, zatrudnionych w danem przedsiębiorstwie; w razie konieczności,

wynikającej z natury produkcji, może Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej dla poszczególnych

gałęzi produkcji lub dla poszczególnych przedsiębiorstw ustalić ten stosunek procentowy

w inny sposób.

Minister Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu i

innymi odnośnymi ministrami, po wysłuchaniu opinji związków zawodowych robotników

i pracodawców, może wydać rozporządzenia i przepisy, ustanawiające wyjątki od powyższego

prawe dla poszczególnych grup przedsiębiorstw, w szczególności w sprawie udzielenia

urlopu dla osób odpowiedzialnych lub okresu czasu, w którym urlopy będą udzielane.

Rozwiązania umowy pracy przez przedsiębiorców lub robotników i nawiązania go na nowo

w ciągu najbliższych trzech miesięcy nie uważa się za przerwę w umowie pracy, pozbawiającą

robotnika prawa do korzystania z urlopu.

Czas pracy, spędzony w danem przedsiębiorstwie przed wejściem w życie niniejszej ustawy,

wliczony zostanie do uprawnień, przewidzianych tą ustawą.

Umowy zbiorowe lub indywidualne, które zapewniają pracownikom płatne urlopy na warunkach

dogodniejszych, niż przewidziane w niniejszej ustawie, pozostają w mocy.

Winny przekroczenia przepisów niniejszej ustawy ulegnie w drodze sądowej karze grzywny

w wysokości do 50.000 mk., lub karze aresztu do jednego miesiąca.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza obowiązuje z dniem jej ogłoszenia.