Ustawa z dnia 7 kwietnia 1922 r. w przedmiocie podwyższenia i zrównania stawek przy niektórych opłatach stemplowych (należytościach).

Ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. o podwyższeniu i zrównaniu stawek przy niektórych opłatach

stemplowych (należytościach bezpośrednich i stemplowych) na obszarach b. zaboru rosyjskiego

i austrjackiego (Dz. U. R. P. № 73, poz. 498) ulega zmianom następującym

1.

Stałą opłatę stemplową od podań, wymienionych w art. 14 dekretu z dnia 7 lutego 1919 r.

(Dz. P. P. P. № 14, poz. 145) i w poz. tar. 43, b. 1 austr. ustawy z dnia 13 lutego

1862 r. (Austr. Dz. Ust. P. № 89) podwyższa się na 3.000 mk.

Takiej samej opłacie podlegają podania o zatwierdzenie statutu lub zmiany statutu

spółek akcyjnych lub komandytowych na akcje.

2.

Stałą opłatę stemplową od podań, wymienionych poz. tar. 43, b. 2) austr. ustawy z

dnia 13 grudnia 1862 r. (Austr. Dz. Ust. P. № 89) podwyższa się na 500 mk.

3.

Stałą opłatę stemplową od podań, wymienionych w art. 11 dekretu z dnia 7 lutego 1919 r.

(Dz. P. P. P. № 14, poz. 145) tudzież w poz. tar. 43 a 2; 43 c 1, 2, 3; 43 d; 43 e;

43 f; 43 h; austr. ustawy z dnia 13 grudnia 1862 r. (Austr. Dz. Ust. P. № 89), podwyższa

się na 200 mk.

4.

Podania o zezwolenie na nabycie nieruchomości przez obcokrajowca (ustawa z dnia 24

marca 1920 r. Dz. U. R. P. № 31, poz. 178) podlegają opłacie w wysokości 5.000 marek.

5.

Podania, któremi petent żąda zmiany decyzji w przedmiocie daniny publicznej podlegają

opłacie w wysokości 50 marek.

Stawki, wymienione w punktach 1 do 5 niniejszego artykułu, odnoszą się do pierwszego

arkusza podania. Każdy dalszy arkusz podania podlega opłacie stemplowej w kwocie 50

marek. Takiej samej opłacie po 50 mk. podlega każdy arkusz drugiego i dalszych egzemplarzy

podania, wniesionego w dwóch lub więcej egzemplarzach.

6.

Podania, wnoszone do władz i urzędów samorządowych w sprawach, należących do własnego

lub poruczonego zakresu działania gmin lub związków samorządowych, nie podlegają opłacie

stemplowej na rzecz Państwa.

7.

Od każdego załącznika do podania, podlegającego opłacie stemplowej, należy uiścić

opłatę w kwocie 50 marek.

8.

Stałą opłatę stemplową od świadectw, wymienionych w art. 30 i 31 dekretu z dnia 7

lutego 1919 r. (Dz. P. P. P. № 14, poz. 145), tudzież w poz. tar. 116 a, aa, austr.

ustawy z dnia 13 grudnia 1862 r. (Austr. Dz. Ust. P. № 89), podwyższa się na 200 mk.

od pierwszego, a na 50 mk. od każdego dalszego arkusza.

9.

Ustanowioną w art. 1, 8 i 16 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 73, poz.

498) stałą opłatę stemplową od pełnomocnictw podwyższa się na 100 marek.

Pełnomocnictwo, wystawione przez osobę, która pozostaje lub pozostawała w stosunku

służbowym, a upoważniające do podjęcia w jej imieniu poborów służbowych lub należytości

emerytalnej, jest wolne od opłaty stemplowej.

Stałe opłaty stemplowe, ustanowione

1.

W poz. 14 taryfy, ogłoszonej rozporządzeniem b. Generał Gubernatora Warszawskiego

z dnia 19 lipca 1916 r. (Dz. Rozp. № 40, poz. 127), w poz. tar. 73 i 95 austr. ustawy

z dnia 9 lutego 1850 r. (Austr. Dz. Ust. P. № 50), w art. 14 punkt 3 lit. d) ros.

ustawy o opłatach (Ros. Zb. Pr. tom V, wyd. z 1903 r.) od wyciągów z ksiąg metrykalnych,

podwyższa się na 50 marek;

2.

W art. 32 dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. (Dz. P. P. P. № 14, poz. 145) tudzież w

poz. tar. 2 lit. a), b) austr. ustawy z dnia 13 grudnia 1862 r. (Austr. Dz. Ust. P.

№ 89) od odpisów i w poz. tar. 7 lit. h) austr. ustawy z dnia 9 lutego 1850 r. (Austr.

Dz. Ust. P. № 50) od duplikatów podwyższa się na 100 marek od każdej stronicy. Stronicę

zaczętą uważa się za całą.

Jeżeli strona, żądająca poświadczenia zgodności z oryginałem, sama sporządziła odpis,

to opłata za poświadczenie zgodności wynosi 50 mk. od każdej stronicy odpisu.

3.

W poz. tar. 7 lit. g) austr. ustawy z dnia 9 lutego 1850 r. (Austr. Dz. Ust. P. №

50) od wymienionych tam licencji i t. d. podwyższa się na 500 mk.;

4.

W poz. tar. 101 I A. b. austr. ustawy z dnia 13 grudnia 1862 r. (w brzmieniu, ustalonem

w § 12 lit. a), c) austr. ces. rozp. z dnia 28 sierpnia 1916 r. Austr. Dz. Ust. P.

№ 281) od kolejowych listów przewozowych podwyższa się na 50 mk.;

5.

W poz. 8 taryfy stemplowej niemieckiej od zezwoleń na używanie motorowych środków

przewozowych podwyższa się dziesięciokrotnie;

6.

Stałą opłatę stemplową, ustanowioną w poz. 43 taryfy stemplowej pruskiej (ogłoszonej

rozporządzeniem pruskiego Ministra Skarbu z dnia 30 czerwca 1909 r. Zb. Pr. str. 535)

od świadectwa nadania obywatelstwa, podwyższa się na 5.000 marek.

Stałą opłatę stemplową od kart do gry, ustanowioną w art. 1 ustawy z dnia 18 marca

1921 r. (Dz. U. R. P. № 35, poz. 204), podwyższa się na 300 mk.

Wszystkie inne stałe opłaty stemplowe (należytości), które wedle dotychczasowych przepisów

wynoszą mniej niż 20 mk. - z wyjątkiem opłaty stemplowej od czeków (art. 17 ustawy

z dnia 26 października 1921 r. o opłatach stemplowych od weksli (Dz. U. R. P. № 38,

poz. 313) oraz z wyjątkiem należytości sądowych, wymienionych w taryfie, załączanej

do austr. cesarskiego rozporządzenia z dnia 15 września 1915 r. (Austr. Dz. Ust. P.

№ 279) podwyższa się na 20 marek.

Wyrażone sumą stałą wymiary kar pieniężnych, przewidzianych w przepisach ustawowych

o opłatach stemplowych (należytościach), w szczególności też w ustawie niemieckiej

z dnia 26 lipca 1918 r. (Dz. Ust. str. 779) o podatku od obrotu, podwyższa się dziesięciokrotnie.

Jeśli z obliczenia należytości skalowej przy zastosowaniu jednej ze skal, obowiązujących

w b. zaborze austrjackim, wypada kwota z ułamkiem marki, należy ten ułamek zaokrąglić

wzwyż do pełnej marki.

Sumę 35 marek, do której uiszczanie należytości skalowej znaczkami stemplowemi jest

obowiązkowe (§ 6 austr. ustawy z dnia 13 grudnia 1862 r. Dz. Ust. P. № 89) podwyższa

się do kwoty 3.000 mk.

W celu ujednostajnienia i uproszczenia przepisów ustawowych o opłatach stemplowych

(należytościach) upoważnia się Ministra Skarbu

1.

Do rozciągnięcia mocy obowiązującej przepisów ustawowych z tej dziedziny, obowiązujących

w poszczególnych dzielnicach Rzeczypospolitej Polskiej, na inne dzielnice;

2.

Do uchylenia przepisów ustawowych, obowiązujących w poszczególnych dzielnicach, ewentualnie

zastąpienia ich przepisami, obowiązującemi w innej dzielnicy;

3.

Do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej postanowień ustawy niniejszej

oraz utrzymanych w mocy przepisów ustawowych, dotyczących poszczególnych przedmiotów

w zakresie opłat stemplowych, w dotychczasowem ich brzmieniu albo zmienionych w myśl

postanowień, zawartych w poprzednich ustępach niniejszego artykułu, w formie tekstu

jednolitego z kolejną numeracją paragrafów, niezależną od użytej w pierwotnym tekście

ustawowym.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z właściwymi

ministrami.

Art. 6 i 7 niniejszej ustawy wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia; reszta jej postanowień

wchodzi w życie w miesiąc po jej ogłoszeniu.

Ustawa niniejsza wraz z wydanemi na jej podstawie rozporządzeniami traci moc obowiązującą

w dniu 1 stycznia 1924 r.