Ustawa z dnia 26 października 1921 r. o opłatach stemplowych od weksli.

Weksle ciągnione (przekazowe) i proste (własne), wystawione w kraju, jak również weksle,

wystawione zagranicą, lecz płatne w kraju, podlegają. następującej opłacie

Przy sumie weksla do mk.

Stawka wynosi mk.

1.000

3

2.000

6

3.000

9

4.000

12

5.000

15

6.000

18

7.000

21

8.000

24

9.000

27

10.000

30

20.000

60

30.000

90

40.000

120

50.000

150

60.000

180

70.000

210

80.000

240

90.000

270

100.000

300

200.000

600

300.000

900

400.000

1200

500.000

1500

600.000

1800

700.000

2100

800.000

2400

900.000

2700

1.000.000

3000

Od każdego dalszego 1.000.000 mk. przypada opłata w kwocie 3.000 mk., przyczem niecały

miljon liczy się za cały.

Gdy termin płatności weksla przypada później, niż w trzy miesiące od daty wystawienia,

albo gdy weksla z oznaczonym terminem płatności, albo płatnego za okazaniem lub w

pewien czas po okazaniu, nie przedstawiono do zapłaty z upływem trzech miesięcy od

daty wystawienia, należy opłacić podwójną, względnie ponowną stawkę.

Weksle, wystawione bez określenia kwoty długu (niewypełnione, blanco weksle) opłaca

się tak, jakoby opiewały na 500.000 mk. Najpóźniej w przeciągu ośmiu dni po wpisaniu

kwoty długu natęży w drodze dopłaty uiścić się z całkowitej opłaty, przewidzianej

niniejszą ustawę, o ile kwoto długu przewyższa 500.000 mk.

Weksle, nie zawierające daty wystawienia i płatności, względnie jednej z tych dat,

opłaca się zgóry dwukrotną stawką.

Weksel, wystawiony lub akceptowany przez Skarb Państwa albo instytucję państwową,

opłacie nie podlega.

Weksle, wystawione i płatne zagranicą, lecz przesłane do kraju, podlegają połowie

opłaty, unormowanej w art. 1.

Każdy dalszy egzemplarz weksla, jakoteż wszystkie żyrowane kopje weksla podlegają

tej samej opłacie co egzemplarz pierwszy, jednakże w razie wystawienia weksla w dwóch

lub więcej egzemplarzach, egzemplarz, wystawiony jedynie w celu akceptacji zagranicą,

nie podlega opłacie, gdy na jego pierwszej stronie umieszczono napis, że weksel został

wystawiony jedynie w celu akceptacji, i gdy odwrotną stronę weksla zupełnie przekreślono.

Każda w kraju uskuteczniona prolongata weksli, wymienionych w art. 1, podlega opłacie,

unormowanej w art. 1.

Prolongata weksli, wymienionych w art. 2, podlega połowie tej opłaty.

Akcept, indos, poręczenie i pokwitowanie, umieszczone na wekslu, nie podlegają opłacie.

Opłaty stemplowe, przypadające od weksli, wysławionych na walutę zagraniczną, oblicza

się według skali przerachowania jej na walutę pol ską, ustanowionej przez Ministerstwo

Skarbu.

Do uiszczenia Opłaty, przypadające Od weksli, obowiązani są solidarnie wystawca weksla

wszyscy, którzy weksel podpisali, akceptowali lub in dotowali, oraz posiadacz weksla.

Obowiązek ich wszakże odnosi się tylko do opłat, które miały by< uiszczone przed nabyciem,

względnie przed dalszem odstąpieniem weksla przez nich.

Opłatę należy uiścić.

1)

przy wekslach, wystawionych w granicach Rzeczypospolitej, przed położeniem pierwsze

go podpisu;

2)

przy wekslach, wystawionych zagranicą, przed upływem dni ośmiu od chwili otrzymani.

weksla z zagranicy, a w każdym rasie przepuszczeniem go w obieg przez pierwszego nabywcą.

Dopłatę, należy uiścić

1)

przy wekslach, płatnych za okazaniem, lub w pewien czas po okazaniu, a nie przedsta

wionych do zapłaty z upływem trzech mie sięcy od daty wystawienia (art. 1 ust. 3)

najdziej drugiego dnia po upływie tego ter minu;

2)

przy wakatach z oznaczonym terminem płat ności, a nie przedstawionych do zapłat) z

upływem trzech miesięcy od daty wystawienia (art. 1 ust. 3), najdalej drugiego dnia

po upływie terminu założenia protestu;

3)

przy prolongatach, przed umieszczeniem wzmianki o prolongacie.

Opłatę uiszcza się przez użycie urzę dowago blankietu wekslowego, markami stemplowe

mi lub gotówką. Szczegółowe przepisy w tym wzglę dzie wyda Minister Skarbu.

Sporządzenie weksla w myśl przepisów niniej szej ustawy bez zachowania wymagań formalnych

ustawy wekslowej rosyjskiej 1903 r. na obszarze b zaboru rosyjskiego nie pozbawia

weksla rygoru w tejże rosyjskiej ustawie przewidzianego.

Osoby fizyczne i prawne, zajmujące się udzielaniem pożyczek za piśmiennem zobowiązaniem

oraz skupem (dyskontem) i inkasem weksli lub pośredniczące w skupie (dyskoncie) i

inkasie weksli, są obowiązane do prowadzenia w swoim lokalu handlowym książek handlowych

w taki sposób aby każdego czasu z książek wynikało

a)

jakie weksle znajdują się w ich posiadaniu;

b)

daty wystawienia i płatności weksli,

c)

kwoty, na które weksel wystawiono;

d)

nazwisko dłużnika wekslowego.

Władzy skarbowej przysługuje każdego czasu prawo badania prawidłowego prowadzenia

książek oraz opłat wekslowych. W tym celu należy urzędnikowi skarbowemu, wylegitymowanemu

poleceniem władzy skarbowej, przedłożyć zarówno książki, jak i oryginalne weksle.

Przepisy te odnoszą się takie do wymienionych w art. 17 dokumentów.

W razie nieuiszczenia opłaty, lub tylko częściowego uiszczenia, lub uiszczenia jej

po upływie przepisanego terminu, lub w sposób nieprawidłowy (art. 9), każda z osób,

w art. 7 wymienionych, niezależnie od solidarnego obowiązku zapłacenia nieuiszczonej

opłaty, ulega karze pieniężnej, równającej się 50-krotnemu iloczynowi kwoty nieuiszczonej

lub tej, którą ułstżczono po upływie przepisanego terminu, albo w sposób inny, niż

to przewiduje ustawa.

Kto nie prowadzi przepisanej książkowości wekslowej, fałszuje książkę, lub wzbrania

się przedłożyć książki lub weksle i dokumenty oryginalne urzędnikowi skarbowemu, wylegitymowanemu

poleceniem władzy skarbowej, podlega karze pieniężnej 10.000 do 500.000 mk.

Ukaranemu za powyższe przewinienia po raz wtóry w przeciągu dwóch lat może być odebrane

uprawnienie handlowe lub przemysłowe.

Równej karze podlega ten, komu udowodnione zostanie ukrywanie nieopłaconych dostatecznie

weksli w celu poszkodowania Skarbu.

Nieuiszczoną opłatę i karę pieniężną wymierza władza skarbowa. Przeciw nakazowi płatniczemu

można się odwołać do wyższej władzy skarbowej w ciągu miesiąca od dnia doręczenia

nakazu. Odwołanie to należy wnieść do władzy skarbowej, która wydała nakaz płatniczy.

Władze skarbowe, upoważnione do orzeczenia w zakresie ustawy niniejszej, wyznaczy

Minister Skarbu.

W razie nieuiszczenia opłaty lub jej części w terminie, wskazanym w nakazie płatniczym,

należą się odsetki zwłoki w wysokości 1% za miesiąc zaczęty miesiąc liczy Sie za cały.

Osoba, do której doszedł weksel nieopłacony lub opłacony niedostatecznie, wolna jest

od kary pieniężnej, o ile w przeciągu ośmiu dni od chwili otrzymania weksla, w każdym

zaś razie przed puszczeniem go w dalszy obieg, uiści przypadającą opłatę gotówką.

W tym przypadku osoby, później w wekslu uczestniczące, będą również wolne od kary

pieniężnej.

Zwrotu niewłaściwie uiszczonej opłaty możne żądać w ciągu roku od dnia uiszczenia

opłaty.

Szczegółowe przepisy w tym względzie wyda Minister Skarbu.

Prawo Skarbu Państwa do żądania opłaty ulega przedawnieniu z upływem lat pięciu, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty.

Karalność przekroczeń niniejszej ustawy przedawnia się po upływie lat pięciu, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym zaszło naruszenie przepisu.

Bieg przedawnienia przerywa się przez wszelkie czynności urzędowe, zmierzające do

ustalenia wysokości opłaty, lub do jej uiszczenia, względnie do nałożenia kary pieniężnej

lub grzywny, gdy wiadomość o tych czynnościach doszła w drodze urzędowej do strony

interesowanej.

Władze (państwowe i samorządowe) i urzędnicy tych władz, sądy i notarjusze mają obowiązek

w razie spostrzeżenia, że postanowieniom niniejszej ustawy nie uczyniono zadość, donieść

o tam natychmiast właściwej władzy skarbowej I instancji.

Postanowienia niniejsze) ustawy stosują się również

a)

do przekazów i obligów, opiewających na pieniądze i płatnych okazicielowi lub przenośnych

za pomocą indosów,

b)

do obligów, wystawionych przez kupców na pożyczki, udzielone im na zastaw towarów

lub papierów wartościowych;

c)

do świadectw zastawnych składów towarowych (warantów), a to z chwilą umieszczenia

pierwszego indosu, w której to chwili od podanej w indosie sumy wierzytelności, zabezpieczonej

zastawem, opłatę stemplową uiścić należy.

Do przekazów, opiewających bądź na wyraźnie oznaczoną osobę fizyczną lub prawną, bądź

na zlecenie lub na okaziciela, a sporządzonych w granicach Rzeczypospolitej na blankiecie

instytucji, uprawnionej do przyjmowania pieniędzy na cudzy rachunek, oraz zawierających

w treści swej słowo „czek” i polecenie do odnośnej instytucji natychmiastowej wypłaty

pewnej sumy z wierzytelności przekazującego, stosują się wprawdzie przepisy niniejszej

ustawy, jednak z tą różnicą, że od przekarów takich pobiera się stałą opłatę w kwocie

5 mk. Postanowienia niniejszego ustępu nie mają zastosowania, jeśli przekazy takie

nie zawierają daty wystawienia, lub jeśli puszczono je w obieg przed uwidocznioną

na nich datą wystawienia; w tych bowiem wypadkach przekazy te podlegają takim samym

opłatom stemplowym, jak weksle. Czeki Pocztowej Kasy Oszczędności są od opłaty stemplowej

wolne.

Wykonanie niniejszej ustawy należy do Ministra Skarbu i Ministra Sprawiedliwości,

ewentualnie w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu, a na obszarze b. dzielnicy

pruskiej - do Ministra b. Dzielnicy Pruskiej w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc od dnia ogłoszenia.

Z tą chwilą przestaje obowiązywać ustawa z dn. 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 83

poz. 553) o opłatach stemplowych od weksli oraz wszelkie dotychczasowe przepisy, dotyczące

opłat stemplowych od dokumentów, wymienionych w art. 17 ustęp ostatni.