Ustawa z dnia 11 maja 1922 r. o rachubie czasu.

Doba zaczyna się legalnie w momencie dołowania słońca średniego w południku 15° na

wschód od Greenwich. Godziny doby liczy się albo od początku do końca doby, albo też

od początku do jej połowy, a następnie od połowy do końca doby, odróżniając godziny

jednoimienne słowami po północy (ppn.) i po południu (ppd.).

Legalna rachuba czasu obowiązuje wszystkie władze i urzędy państwowe i samorządowe.

Zegary, znajdujące się w miejscach publicznych, z wyjątkiem zegarów słonecznych, powinny

wskazywać czas odpowiednio do art. 1 niniejszej ustawy z rzetelnością w rozumieniu

art. 10 i 11 dekretu o miarach z dnia 8 lutego 1919 r. (Dz. P. P. P. № 15, poz. 211),

wyznaczoną rozporządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się wszystkim ministrom we właściwym każdemu

z nich zakresie.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1922 i obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej.

W dniu 31 maja tegoż roku zegary należy cofnąć o godz. 12 w nocy na godz. 11 ppd.,

względnie z 24 na 23, godziny te liczyć należy jako 11-a ppd., względnie 23-a.