Ustawa z dnia 4 kwietnia 1922 r. o obowiązku zarządów gmin miejskich dostarczania pomieszczeń.

W razie ujawniającego się braku mieszkań zarządy gmin miejskich mają obowiązek dostarczania

mieszkań dla

1)

przedstawicieli Rządów państw obcych, akredytowanych przy Rządzie Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz cywilnych i wojskowych misji tych państw;

2)

posłów do ciał ustawodawczych w miejscu obradowanie tych ciał;

3)

funkcjonarjuszów państwowej służby cywilnej, sędziów, prokuratorów, profesorów i nauczycieli

szkół państwowych, oraz publicznych szkół powszechnych, powołanych do służby nie w

drodze umowy, lecz w trybie mianowania na stanowiska służbowe w urzędach publicznych,

mających stałą siedzibę w danej gminie;

4)

oficerów i równorzędnych im osób wojskowych, mających stały przydział służbowy w danej

gminie;

5)

osób i organizacji wysiedlanych z mieszkań w myśl przepisów artykułów 7 i 15 niniejszej

ustawy.

Zarządy gmin miejskich obowiązane są na cel w art. 1 przewidziany, dostarczać przedewszystkiem

odpowiednich mieszkań i pomieszczeń własnych lub dobrowolnie przez osoby prywatne

ofiarowanych. O ile zaś takich nie posiadają, mają prawo zajmować mieszkanie, względnie

części mieszkań, stosownie do następujących postanowień.

Prawo zarządów gmin miejskich zajmowanie mieszkali na cele, wskazane w ort. 1, dotyczy

mieszkań i pomieszczeń

1)

nie zamieszkanych,

2)

niedostatecznie zużytkowanych,

3)

zajętych przez przedsiębiorstwa, przeznaczone do zabawy lub gry,

4)

opróżnionych przez Osoby, wydalone z gminy rozporządzeniem władz rządowych,

5)

utrzymywanych przez osoby, posiadające bez uzasadnionej przyczyny (art. 6 p. 5) więcej

niż jedno mieszkanie w obrębia Państwa Polskiego

6)

wynajętych, podnajętych lub odstąpionych fikcyjnie w oczywistym zamiarze obejścia

niniejszej ustawy.

Za mieszkania i inne pomieszczenia nie zamieszkane i podlegające zajęciu w całości

uważa się te, które są

1)

całkowite próżne, a stanowią odrębną całość, z wyjątkiem wynajętych, a przez nowego

lokatora jeszcze nie objętych, o ile jednak wprowadzenie się nowego lokatora następnego

z przyczyn uzasadnionych nie póżniej, niż w dni 8 od daty opróżnienia się mieszkania;

2) używane wyłącznie jako składy sprzętów domowych, rzeczy lub towarów, a są z przeznaczenia

lokalami mieszkalnemi, choćby nawet właściciel mieszkania lub ruchomości w nim znajdujących

się pozostawił tem osobę do nadzoru tychże. Ruchomości te winny być w razie zajęcia

lokalu usunięte i złożone w odpowiednim składzie na koszt i ryzyko ich właściciela.

Za niedostatecznie zużytkowane i podlegające częściowemu zajęciu uważa się

1)

mieszkania z ilością pokojów do 6 włącznie, z których żaden nie jest podnajęty, o

ile w tych mieszkaniach ilość pokojów przekracza więcej niż o 1 ilość faktycznych

mieszkańców; mieszkania zaś większe, o ile w nich przypada dodatkowo mniej niż po

2 faktycznych mieszkańców na każdy pokój powyżej sześciu;

2)

mieszkania, posiadające sublokatorów, o ile ilość pokojów, zamieszkanych przez posiadacza

lokalu, przekracza normy, ustalone w punkcie 1 niniejszego artykułu, ilość zaś pokojów,

zajętych faktycznie przez sublokatorów, jest większa od ich liczby.

Zajęciu podlega tylko ilość pokojów, przekraczająca wskazane wyżej normy.

Przy obliczeniach stosunku pokojów do ilości mieszkańców nie są brane w rachubę alkowy,

kuchnie, przedpokoje, łazienki, uwzględniane są natomiast wyjątki, ustalone w art.

6.

Nie podlegają zajęciu

1)

mieszkania w budynkach, stanowiących własność Państwa, kościołów wszelkich wyznań

i uznanych przez Państwo związków religijnych oraz instytucji użyteczności publicznej;

2)

mieszkania i części mieszkań, niezbędne; dla wykonywania, zawodów wolnych, jak np.

gabinety, poczekalnie i pracownie;

3)

niezbędne lokale zarejestrowanych i czynnych organizacji zawodowych, kulturalnych

oraz szkół, internatów i burs prywatnych, jak również lokale handlowe i przemysłowe,

zależnie od przestrzeni i ilości zatrudnionych pracowników z uwzględnieniem rodzaju

przedsiębiorstwa;

4)

mieszkania, względnie części mieszkań, opróżnione czasowo przez wyjazd wszystkich

lub części mieszkańców z ważnych powodów, jak np.: na ferje, odpoczynek, kurację,

o ile stan całkowitego opróżnienia nie trwa dłużej niż 4 miesiące i o ile mieszkanie

nie należy wogóle do kategorji niedostatecznie zużytkowanych;

5)

mieszkania, podlegające zasadniczo zajęciu w myśl p. 5 art. 3, o ile w obrębie danej

gminy jest utrzymywane tylko jedno mieszkanie, a użytkowanie posiadanych mieszkań

jest niezbędne dla wykonywania zawodu, spełniania stałych obowiązków społecznych lub

kształcenia dzieci;

6)

mieszkania i pomieszczenia w domach, piętrach i przybudówkach, których budową ukończono

lub się ukończy w b. dzielnicach rosyjskiej i pruskiej po 1 lipca 1919 r., względnie

dla których w b. dzielnicy austrjackiej udzielono lub udzieli się konsensu na zamieszkanie

po 27 stycznia 1917 r.; postanowienie tego punktu odnosi się takie do mieszkań i pomieszczeń,

które z powodu zniszczenia stały się niezdatnemi do użytku i zostały opróżnione, a

następnie kapitalnie odremontowane;

7)

mieszkania, względnie części mieszkań, w których mieszczą się zbiory sztuki, naukowe

lub bibljoteki o charakterze muzealnym;

8)

części mieszkań, przez zajęcie których uniemożliwia się prawidłowe korzystanie z reszty

mieszkania, jak np.: pokoje przechodnie, pokoje do których jedyny dostęp prowadzi

przez inne pokoje i t. p.;

9)

mieszkania w budynkach, wybudowanych przez instytucje na pomieszczenie swych pracowników,

bez względu na termin wybudowania, o ile wszakże są na ten cel niezbędnie potrzebne.

Niedopuszczalnem jest zajęcie mieszkania na rzecz uprawnionego w art. 1 i osób, z

nim we wspólnem gospodarstwie żyjących, jeśli przeciw niemu co do tego samego mieszkania

zapadło prawomocne orzeczenie sądowe, uznające najem jako rozwiązany, albo wogóle

nakazujące opróżnienie lokalu.

Lokale w hotelach mogą być zajmowane wyłącznie dla czasowego pomieszczenia

1)

przedstawicieli Rządów państw obcych, akredytowanych przy Rządzie Rzeczypospolitej

Polskiej oraz cywilnych i wojskowych misji tych państw;

2)

osób i organizacji, usuwanych z hoteli wskutek konieczności opróżnienia lokalu dla

pomieszczenia uprawnionych z punktu 1 niniejszego artykułu.

Wydawanie orzeczeń o zajęciu i przydzieleniu mieszkań, względnie ich części, należy

do zarządów gmin miejskich, względnie do urzędów, przez zarządy gmin do tego wyznaczonych.

Orzeczenia o zajęciu wydawane będą na podstawie zgłoszeń lub rezultatów wywiadów urzędowych,

po wysłuchanki stron interesowanych.

Orzeczenie o zajęciu należy doręczyć na piśmie i za pokwitowaniem właścicielowi domu

lub zarządcy oraz interesowanym lokatorom, przy zachowaniu przepisów o doręczaniu

skarg sądowych.

Wciągnięcie na listę lokali, zakwalifikowanych do zajęcia (art. 10), następuje po

7 dniach od daty doręczenia orzeczenia, o ile strona nie skorzysta w ciągu tego czasu

ze służącego jej prawa zażalenia.

Wywiadowca przy wykonywaniu wywiadu winien się wylegitymować nakazem zarządu gminy,

względnie urzędu, przez zarząd gminy upoważnionego, a opiewającym na jego nazwisko

i na oznaczone mieszkanie.

W razie stwierdzenia przez wywiadowcę istnienia warunków zajęcia mieszkania, względnie

jego części, winien on doręczyć osobom, w art. 8 ust. 3 wymienionym, tymczasowy nakaz

rekwizycyjny, podpisany przez kierownika urzędu, 7 tym skutkiem, że mieszkanie to,

względnie jego część, aż do chwili wydania przez zarząd gminy orzeczenie nie może.

być nikomu ani w całości, ani w części odstąpione.

Orzeczenie o zajęciu winno być wydane i doręczone najdalej do 14 dni od dnia dokonania

wywiadu, w przeciwnym razie posiadacz mieszkania odzyskuje prawo do rozporządzenia

niem.

Od chwili doręczenia wydanego w określonym powyżej terminie orzeczenia o zajęciu lokal

nie może być nikomu ani w całości, ani w części odstąpiony bez wiedzy i zgody zarządu

gminy.

Zarządy gmin, względnie urzędy do tego wyznaczone, winny sporządzić i prowadzić listy

mieszkań i pomieszczeń, względnie ich części, zakwalifikowanych do zajęcia, przydzielonych

i objętych, jak również listy uprawnionych do otrzymania mieszkań petentów, którzy

w należyty sposób swe uprawnienia stwierdzą.

Zarządy gmin, względnie urzędy do tego wyznaczone, mają obowiązek, przydzielać lokale

osobom, zamieszczonym na listach petentów, zgodnie z następującemi zasadami

1)

prawo pierwszeństwa do otrzymania przydzielonych lokali zależy od kolejności zgłoszeń

o przydzielenie, z wyjątkiem uprawnionych z punktu 1 art. 1 oraz - w wypadkach ważnego

interesu państwowego-z pp. 3 i 4 tegoż artykułu, którym przysługuje prawo pierwszeństwa

przed innymi petentami;

2)

ilość przydzielonych petentowi pokojów nie powinna przekraczać ilości osób, stanowiących

jego rodzinę, stele z nim zamieszkującą i znajdującą się na jego utrzymaniu;

3)

petent ma służące mu wyłącznie prawo osobiście przejrzeć listy zakwalifikowanych do

zajęcia lokali i otrzymać karty polecające do 3 mieszkań, wybranych przez siebie,

a odpowiadających udowodnionym potrzebom, a to w celu uzyskania zgody jednego z posiadaczów

tych mieszkań na objęcie przez petenta zakwalifikowanego do zajęcia lokalu drogą przydzielenia

mu tegoż przez zarząd gminy.

Piśmienną zgodę, posiadacza lokalu petent winien przedstawić w ciągu 3 dni zarządowi

gminy w celu uzyskania orzeczenia o przydzieleniu.

O ile petent z żadnym z posiadaczy lokali do porozumienia nie dojdzie, o czem w tym

samym czasie zameldować powinien, będzie miał prawo do otrzymania lokalu drogą przydzielenia

na takowego w jednem z mieszkań, których posiadacze nie skorzystali z przysługującego

im na mocy p. 4 niniejszego artykułu prawa wyboru lokatora;

4)

posiadacz lokalu zakwalifikowanego do zajęcia (na prawo odrzucie przysłanego przez

zarząd gminy kandydata, lecz w takim razie obowiązany jest do dni 4 wybrać lokatora

z pośród osób, zawłaszczonych na listach uprawnionych do otrzymania mieszkań patentów.

O ile tego obowiązku nie spełni, nastąpi niezwłoczny przydział lokatora przez zarząd

gminy, przyczem uwzględniony być winien stan rodzinny posiadacza mieszkania i lokatora.

Wyznaczenie podlegającej przydzieleniu części mieszkania należy w tym wypadku do zarządu

gminy, posiadaczowi lokalu zaś prawo zażalenia przysługiwać nie będzie;

5)

mieszkania, względnie części mieszkań, przydzielone przez zarządy gmin na podstawie

p. 3 ust. 1 i 2 oraz p. 4 ustęp 1 niniejszego artykułu, traktowane być winny pod względem

wynikających z faktu zajęcia 1 przydzielenia konsekwencji (art. 13 i 14) narówni z

lokalami, przydzielonemi bez poprzedniego porozumienia się między posiadaczem lokalu,

a wprowadzonym lokatorem.

Orzeczenie o przydzieleniu lokalu wydaje zarząd gminy po dojściu do porozumienia petenta

z posiadaczem mieszkania, względnie części mieszkania, ewentualnie po wyznaczeniu

lokalu z urzędu.

Orzeczenie o przydzieleniu lokalu powinno zawierać ścisłe i szczegółowe oznaczenie

lokalu przydzielonego, wymienienie uprawnionego z art. 1 p. 1, względnie imię i nazwisko

oraz stanowisko służbowe osoby,- na rzecz której lokal przydzielono, imiona i nazwiska

osób, mających wspólnie z osobą dla której lokal się przydziela, zamieszkać, wreszcie

dzień objęcia lokalu. W razie zmian w składzie osób, mających wspólnie z osobą, której

lokal przydzielono, zamieszkać, winno być wydane orzeczenie uzupełniające.

Dzień objęcia, o ile nie został ustalony w drodze zgodnego porozumienia stron, należy

oznaczyć w ten sposób, by do opróżnienia mieszkania pozostawał czas nie dłuższy, niż

6 tygodni, nie krótszy jednak, niż 2 tygodnie.

Orzeczenie o przydzieleniu należy doręczyć w sposób, przewidziany dla doręczania orzeczeń

o zajęciu (art. 8).

Wskutek przydzielenia mieszkania uprawnionemu (art. 1), powstaje z urzędu między nim

a właścicielem nieruchomości, względnie posiadaczem mieszkania, stosunek najmu, względnie

podnajmu.

Wzajemne prawa i obowiązki stron, w stosunek ten wchodzących, określają dzielnicowe

ustawy cywilne i ustawa o ochronie lokatorów z ograniczeniami, zawartemi w niniejszej

ustawie. Wymagane w tych ustawodawstwach lub w szczegółowych umowach zezwolenie właściciela

nieruchomości na podnajem nie ma zastosowania w razie zajęcia lokalu, dokonanego na

podstawie niniejszej ustawy.

Prawo, wypływające z przydzielenia lokalu, obejmować musi używanie przydzielonego

lokalu, używanie urządzeń sanitarnych, pobieranie wódy tudzież dostęp do tych urządzeń,

jednak bez prawa korzystania z kąpieli.

Względem używania innych urządzeń, jak: mebli, wspólnego ogrzewania, oświetlania,

kuchni, kąpieli mogą się strony porozumieć w drodze dobrowolnej umowy.

Prawo korzystania z przydzielonego lokalu przysługuje uprawnionym z art. 1 pp. 2,

3, 4 tylko na czas pełnienia przez nich funkcji, uzasadniających przydzielenie lokalu.

W razie ustania ich, musi być uprawnionemu pozostawiony odpowiedni czas do opróżnienia

mieszkania. O długości tego czasu rozstrzyga władza, powołana do przydzielania lokali.

Prawa, wynikające z przydzielenia (art. 1, pp.1-5), nie mogą być nawet za zezwoleniem

właściciela nieruchomości przenoszone na inne osoby, chociażby do rodziny uprawnionego

należące.

Naruszenie tego przepisu będzie karane w myśl art. 20 niniejszej ustawy, mieszkanie

zaś odstąpione podlegać będzie ponownemu przydzieleniu przez zarząd gminy, bez względu

na prawa nabywcy danego mieszkania, który może być na wniosek zarządu gminy eksmitowany

z mieszkania drogą przymusu policyjnego.

Mieszkania, zwolnione wskutek zajścia warunku, w ustępie 1 tego artykułu omawianego,

mogą być przez zarząd gminy przydzielone innym uprawnionym.

Zarządy gmin miejskich mają prawo zwalniać mieszkania, względnie części mieszkań od

całkowitego lub częściowego zajęcia i przywracać pierwotnym posiadaczom prawo rozporządzania

takiemi lokalami, gdy posiadacze udowodnią, iż zaszły okoliczności, pozwalające zaliczyć

odnośne lokale do kategorji dostatecznie zużytkowanych lub nie podlegających zajęciu.

Jako okoliczności takie uważane będą

1)

powrót repatrjantów (jeńców cywilnych i wojskowych, zakładników i reemigrantów), należących

do rodziny właściciela lokalu, a nie posiadających własnego lokalu - lub też powrót

ich do własnego lokalu, zajętego orzeczeniem zarządu gminy lub innych władz podczas

ich nieobecności;

2)

przyrost rodziny (ożenek, zamążpójście, urodziny);

3)

skupienie się rodziny w celu stałego zamieszkania w jednem mieszkaniu, częściowo przez

zarząd gminy zajętem, zwłaszcza, gdy skupienie się następuje wskutek zwinięcia jednego

z posiadanych mieszkań (art. 3 p. 5 i art. 6 p. 5) i pozostawienia sobie tylko jednego.

Osoby, korzystające z lokali przydzielonych w zwalnianych w ten sposób mieszkaniach,

mogą być z nich usunięte orzeczeniem zarządu gminy, lecz dopiero po przydzieleniu

Im przez zarząd gminy innych lokali i po złożeniu przez osobę, na której korzyść zwolnienie

następuje, kosztów przeprowadzki na rzecz osoby usuwanej.

Jeżeli osoba, której przydzielono lokal na podstawie ustawy z dnia 27 listopada 1919 r.

lub niniejszej, względnie osoby, wspólnie z nią do lokalu wprowadzone, przez uporczywe

lub rażące przekraczanie obowiązującego porządku domowego, albo przez swe bezwzględne,

nieprzyzwoite i wogóle nienależyte zachowanie się obrzydzają współmieszkańcom pobyt

w domu lub porządek w domu ciężko zakłócają, właścicielowi domu, względnie posiadaczowi

mieszkania, przysługuje prawo wymówienia lokalu takim osobom przez wniesienie sprawy

na rozstrzygnięcie do urzędu rozjemczego do spraw najmu lub tam, gdzie go niema, do

właściwego sądu.

Osoby, w ten sposób z lokalu usunięte, tracą prawo do ponownego przydzielenia im lokalu

przez zarządy gmin.

Dokonane w ten sposób usunięcie lokatora z mieszkania, względnie części mieszkania,

nie pociąga jednak za sobą wykreślenia lokalu z listy lokali, zakwalifikowanych do

zajęcia.

Aż do czasu wprowadzenia w Rzeczypospolitej sądownictwa administracyjnego, od wydanych

na podstawie przepisów niniejszej ustawy orzeczeń zarządów gmin, względnie urzędów,

przez nie powołanych, służy stronom prawo zażalenia ze skutkiem-wstrzymującym do władzy

administracyjnej (l instancji, która orzeka ostatecznie. Do czasu utworzenia w m.

st. Warszawie władzy administracyjnej II instancji służy zażalenie do komisarza rządu

m. st. Warszawy. Zażalenie winno być wniesione na ręce władz I instancji w ciągu dni

7, licząc od dnia następnego po dniu doręczenia orzeczenia pisemnego.

Orzeczenia władz II instancji mogą być w ciągu dni 30 zaskarżone do Najwyższego Trybunału

Administracyjnego, a do czasu jego utworzenia-do Sądu Najwyższego w Warszawie, przyczem

skargę należy wnosić bezpośrednio do Najwyższego trybunału Administracyjnego, względnie

Sądu Najwyższego.

Zaskarżenie to nie ma skutku wstrzymującego.

W b. dzielnicy pruskiej od orzeczenia zarządu gminy, względnie urzędu do tego wyznaczonego,

służy zażalenie do wojewódzkich sądów administracyjnych, w dalszej zaś instancji-do

wojewódzkich Rad Administracyjnych w myśl ustawy o ogólnym zarządzie krajowym z 30

lipca 1883 r. (Zbiór Ustaw pruskich str. 195).

Za wydawanie petentom kart polecających (art. 11), za przydział im mieszkań (art.

12) oraz za przyjmowanie zażaleń mają zarządy gmin miejskich prawo pobierać od petentów,

względnie od właścicieli lokali, opłaty w wysokości, określonej przez siebie, a zatwierdzonej

przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

Opłaty te wpływają do kas zarządów gmin.

W celu ułatwienia wykonania niniejszej ustawy zarządy gmin miejskich mogą wydawać

za zgodą Ministra Spraw Wewnętrznych postanowienia obowiązujące, mocą których mają

prawo

1)

zabraniać, by lokale, które przed wejściem w życie niniejszej ustawy były używane

jako mieszkalne, były przeznaczane na inne cele, jak np.: na fabryki, warsztaty, składy,

banki, lokale handlowe;

2)

nakazać, by właściciele domów i posiadacze mieszkań zgłaszali do zarządu gminy, względnie

do urzędu przezeń wyznaczonego, znajdujące się w ich domach lub mieszkaniach lokale,

zaliczone przez niniejszą ustawę do kategorji nie zamieszkanych i niedostatecznie

zużytkowanych;

3)

zarządzić wreszcie, by w danej gminie odstępowanie praw najmu przez najmobierców osobom

trzecim mogło się odbywać jedynie za uprzednią zgodą gminy.

Przekroczenie przepisów, zawartych w wydanych na podstawie niniejszego artykułu postanowieniach

obowiązujących, będzie poczytywane za czyn karygodny narówni z przekroczeniem przepisów

samej ustawy.

Niezastosowanie się zaś do postanowień obowiązujących, wydanych na podstawie punktów

1 i 3 niniejszego artykułu, pociągnie za sobą ponadto zajęcie przez zarząd gminy odnośnego

lokalu na cele, wskazane w art. 1 niniejszej Ustawy.

Od orzeczeń zarządów gmin, wydanych na podstawie postanowień artykułu niniejszego,

służyć będzie stronom prawo zażalenia i zaskarżenia w drodze, określonej w art. 17

niniejszej ustawy.

Winni przekroczenia przepisów niniejszej ustawy lub rozporządzeń, na jej podstawie

wydanych, i przeciwdziałania im, ulegną, o ile czyn karygodny nie podlega surowszemu

wymiarowi kary w myśl ogólnych postanowień karnych, karze grzywien w drodze administracyjnej

od 500 do 100.000 mk.

Aż do wydania szczegółowych w tym względzie przepisów, od karnych orzeczeń władz administracyjnych,

zapadłych w II instancji, odwoływać się można w ciągu 7 dni do właściwego sądu okręgowego,

który rozstrzyga w ostatniej instancji przy odpowiedniem zastosowaniu przepisów, dotyczących

odwołania od wyroków sądów pokoju (powiatowych).

Uchylenie orzeczenia administracyjnego z przekazaniem sprawy władzy administracyjnej

do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania orzeczenia nie może nastąpić.

Wniesienie odwołania do sądu nie wstrzymuje wykonania kary, kara grzywien nie może

być jednak w razie niemożności jej ściągnięcia zamieniono na karę aresztu przed uprawomocnieniem

się wyroku.

W b. dzielnicy pruskiej obowiązuje ustęp pierwszy niniejszego artykułu, względem zaś

właściwości władz, powołanych do wymierzania kar, i postępowania znajdują zastosowanie

przepisy §§ 453 - 458 ust. o post. karnem.

Wszystkie władze, a w szczególności władze policyjne obowiązane są udzielać zarządom

gmin miejskich, względnie urzędom, przez nie do wykonywania niniejszej ustawy powołanym,

wszelkiej żądanej pomocy do wprowadzenia w życie ich postanowień, opartych na przepisach

niniejszej ustawy.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w 14 dni po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

Z dniem jej wejścia w życie traci moc obowiązującą ustawa z dn. 27 listopada 1919 r.

o obowiązku zarządów gmin miejskich dostarczania pomieszczeń (Dz. U. R. P. № 92, poz.

498) oraz wszelkie wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze, z wyjątkiem

jednak wypadków, przewidzianych w art. 23 niniejszej ustawy, oraz z wyjątkiem artykułów

9, 10, 11 p. 2 i 13 ustawy z dn. 27 listopada 1919 r., które tracą moc obowiązującą

z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy. Postanowienia dekretu Naczelnika Państwa z dn.

16 stycznia 1919 r. o zapobieganiu brakowi mieszkań (Dz. P. P. P. № 8, poz. 116),

nieuchylone ustawą z dn. 28 czerwca 1919 r. (Dz. P. P. P. № 52, poz. 335) o ochronie

lokatorów, i rozporządzenie Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dn. 31 maja 1919 r.

(№ 63 - Tygodnik Urzędowy z dn. 2 czerwca 1919 r. № 15), zachowują moc obowiązującą,

o ile nie są sprzeczne z postanowieniami niniejszej ustawy.

Na wniosek poszczególnych zarządów gmin miejskich Minister Spraw Wewnętrznych ma prawo

odroczyć wejście w życie niniejszej ustawy w obrębie danej gminy miejskiej na czas

nie dłuższy wszakże, niż na 2 miesiące.

W odnośnych gminach miejskich obowiązywać będzie w okresie przejściowym ustawa z dn.

27 listopada 1919 r. z wyjątkiem artykułów 9, 10, 11 p. 2 i 13 oraz artykuł 17 niniejszej

ustawy zamiast ust. 2 art. 8 ustawy z.dn. 27 listopada 1919 r.

Osoby, korzystające z lokali, przydzielonych na podstawie ustawy z dn. 27 listopada

1919 r., zachowują - z wyjątkiem, ustalonym w ostatnim ustępie niniejszego artykułu

- prawo korzystania z nich nadal, pozatem jednak podlegają od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, zarówno jak i przydzielone im lokale, wszystkim jej przepisom.

Lokale, zajęte na podstawie ustawy z dnia 27 listopada 1919 r. przez wszelkiego rodzaju

urzędy, będą pozostawione do ich rozporządzenia, w razie jednak ich likwidacji lokale

te mogą być przydzielone przez zarząd gminy w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych

tylko nowopowstającym na mocy upoważnienia ustawowego urzędom, w braku zaś takich

urzędów oddane być winny niezwłocznie do rozporządzenia zarządów gmin na cele, wskazane

w niniejszej ustawie.

Pokoje, zajęte w hotelach na podstawie dotychczas obowiązujących ustaw, winny być

z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy zwolnione od zajęcia, z wyjątkiem-zajętych

przez osoby, należące do składu przedstawicielstw i misji państw obcych.

Wniesione do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy odwołania stron od orzeczeń zarządów

gmin miejskich, względnie organów, wykonywujących ustawę z dn. 27 listopada 1919 r.,

mają być rozstrzygnięte przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

Orzeczenia Ministra Spraw Wewnętrznych w powyższych sprawach mogą być zaskarżone przez

strony do Najwyższego Trybunału Administracyjnego, a do czasu jego utworzenia - do

Sądu Najwyższego zgodnie z przepisami art. 17 niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza traci moc obowiązującą w rok po jej wejściu w życie, poczem osoby,

zajmujące lokale na jej podstawie, będą mogły nadal z nich korzystać na zasadzie ustawy

o ochronie lokatorów.