Ustawa z dnia 31 marca 1922 r. w przedmiocie zmiany niektórych przepisów o opodatkowaniu spadków i darowizn.

art. 2 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 49, poz. 299) otrzymuje brzmienie

następujące

„

Podatek nie należy się, gdy czysta wartość otrzymanego majątku nie przewyższa 500.000

mk., o ile majątek przechodzi na małżonka lub zstępnego, a 100,000 mk. o ile majątek

przechodzi na inną osobą.

Również nie podlegają podatkowi: sprzęty pokojowe i, kuchenne, pościel, odzież i bielizna,

przeznaczone do użytku w gospodarstwie domowem spadkodawcy lub darującego, a przechodzące

na małżonka lub krewnego w linji prostej, jeżeli wartość ich nie przewyższa 500.000

mk.

”

.

Taryfa opodatkowania spadków i darowizn (załącznik do art. 3 ustawy z dnia 29 maja

1920 r. Dz. U. R. P. № 49, poz. 299) otrzymuje brzmienie, podane w załączniku do ustawy

niniejszej.

art. 20 ustawy z dnia 29 maja 1920, r. (Dz. U. R. P. № 49, poz. 299) uzupełnia się

następującym ustępem drugim

„

O ile chodzi o opodatkowanie majątku spadkowego, przechodzącego na zstępnych małoletnich

lub na wdowę po spadkodawcy, władza skarbowa zbada z urzędu przed wysłaniem nakazu

płatniczego- po uprzedniem zasiągnięciu na żądanie płatnika opinji zaprzysiężonych

znawców (art. 6) - czy zachodzi warunek, określony w zdaniu pierwszem niniejszego

artykułu, a w razie istnienia tego warunku zezwoli w nakazie płatniczym na odroczenie

płatności podatku lub na uiszczenie ratami

”

.

Sumę 50.000 mk. przewidzianą w art. 22 i 45 powołanej ustawy, podwyższa się do 500.000

mk.

Art. 35 powołanej ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Urządy stanu cywilnego są obowiązane przysyłać władzy skarbowej wyciągi z każdego

aktu zejścia.

Urzędy gminne (wiejskie i miejskie) obowiązane są na żądanie władzy skarbowej udzielać

wiadomością o stosunkach majątkowych osób zmarłych oraz o spadkobiercach.

Osoby, obowiązane do uiszczenia podatku, tak również wykonawca testamentowy, kurator

spadku wakującego dłużnicy spadkodawcy oraz osoby, w, których posiadaniu znajdują

się przedmioty spadkowe, mają na wezwanie władzy skarbowej dostarczyć danych, potrzebnych

dla wymiaru podatku. Jeżeli obowiązany do dostarczenia danych jest małoletnim nieusamowolnionym,

lub bezwłasnowolnym, to obowiązku powyższego winien dopełnić ojciec lub opiekun. Szczegółowe

przepisy w przedmiotach, objętych niniejszym artykułem wydane będą rozporządzeniem

”

.

Szacunek majątku, od którego należy się podatek spadkowy lub podatek od darowizn,

ma być podany w sumie, wyrażającej wartość sprzedażną. Jeżeli suma podana, zdaniem

władzy skarbowej, nie odpowiada wartości sprzedażnej, to władza skarbowa ma wezwać

podatnika do odpowiedniego podwyższenia podanej wartości, wyznaczając mu termin najmniej

2-tygodniowy do odpowiedzi. O ileby podatnik nie odpowiedział, lub jeżeliby ponowne

jego oświadczenie pozostawiało wątpliwość co do trafności szacunku, władza skarbowa

ustali wartość sprzedażną na podstawie opinji znawców, zaprzysiężonych przez sąd.

Jeżeli wartość, w ten sposób ustalona. przewyższa wartość, podaną przez podatnika,

więcej niż o trzecią część, to koszty tego ustalenia wartości poniesie podatnik.

Gdzie niema stałe ustanowionych i zaprzysiężonych znawców sądowych dla odnośnego zakresu

wiadomości, lub gdy liczba ich nie wystarcza, sąd na żądanie władzy skarbowej ustanowi

stałych znawców i odbierze od nich przysięgę. Właściwość sądów w tych wypadkach oraz

sposób ustanawiania, zaprzysięgania i wynagradzania znawców określi rozporządzenie.

Uchyla się art. 36 ustawy z dn. 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 49, poz. 299) oraz

§§ 36. 39 i 43 ustawy o podatku spadkowym dla Rzeszy Niemieckiej z dnia 3 czerwca

1906 r. (Dz. Ust. z 1906 r. str. 654).

Zdanie pierwsze § 37 powołanej ustawy niemieckiej otrzymuje brzmienie następujące

„

Osoby, obowiązane do uiszczenia podatku, mają na wezwanie władzy skarbowej złożyć

w terminie, przez tę władzę oznaczonym, zeznanie majątku spadkowego

”

.

W zakresie opodatkowania spadków ustawa niniejsza - z wyjątkiem art. 4-będzie stosowane

do spadków, otwartych w czasie od dn. 1 lipca 1921 r. co do których do dnia jej ogłoszenia

nie dokonano wymiaru podatku spadkowego.

O ile zaś od spadków, otwartych w czasie od dnia 1 lipca 1921 r. podatek spadkowy

został wymierzony przed ogłoszeniem niniejszej ustawy, służy podatnikowi, bez względu

na to, czy podatek zapłacił czy nie, prawo wniesienia zażalenia do Ministerstwa Skarbu,

które nakaże zrewidowanie dokonanego wymiaru i w wypadkach wymierzenia niezgodnego

z ustawą z dnia 29 maja 1920 r. oraz w wypadkach, zasługujących na uwzględnienie,

obniży odpowiednio podatek. Prawo wnoszenia tych zażaleń przysługuje zainteresowanym

w przeciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zażalenia

te winny być rozstrzygnięte i ewentualne nadpłaty zwrócone najpóźniej w ciągu roku

od ich zgłoszenia.

Art. 3 i 6 niniejszej ustawy stosowane będą we wszystkich przypadkach, w których do

dnia ogłoszenia ustawy nie dokonano wymiaru podatku.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrami

Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życia z dniem jej ogłoszenia.