Ustawa z dnia 4 kwietnia 1922 r. w przedmiocie zmiany niektórych postanowień ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym i podatku majątkowym.

Opodatkowaniu podlegają osoby fizyczne, spadki wakujące (nie objęte), tudzież osoby

prawne, wymienione w art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 82, poz.

550), których dochód roczny bez względu na miejscowość (art. 2 ustawy z dnia 16 lipca

1920 r.) przekracza 180.000 mk.

Uposażenia służbowe, emerytury i wynagrodzenia za najemną pracą (ustąp 6 art. 3 i

art. 20 ustawy z 16 lipca 1920 r.) podlegają podatkowi dochodowemu na podstawie przepisów

działu II niniejszej ustawy.

Tego rodzaju dochodów, nie włącza się do ogólnego dochodu, podlegającego opodatkowaniu

w myśl przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., oraz przepisów działu i niniejszej

ustawy.

Wysokość odliczeń, przewidzianych w ustępach 3 i 4 art. 10 ustawy z 16 lipca 1920 r.,

podwyższa się dziesięciokrotnie.

Do kosztów osiągnięcia przychodów, o których mowa w części pierwszej art. 6 ustawy

z 16 lipca 1920 r., zalicza się koszty wyżywienia członków rodziny podatnika, stale

pracujących w jego gospodarstwie rolnem lub leśnem, albo w jego przedsiębiorstwie

handlowem lub przemysłowem.

Opodatkowaniu podlegają dochody (art. 13 ustawy z 16 lipca 1920 r.), osiągnięte w

ostatnim roku kalendarzowym lub w ostatnim roku operacyjnym, względnie gospodarczym,

poprzedzającym rok podatkowy.

Zamiast skali, podanej w art. 23 ustawy z 16 lipca 1920 r., ustanawia się poniżej

załączoną skalę podatku dochodowego.

L. p.

Wysokość dochodu w tysiącach marek

Stopa procentowa

Podatek w tysiącachmarek

1

180-200

0,5

1

2

200-220

0,51

1,12

3

220-240

0,52

1,25

4

240-260

0,53

1,38

5

260-280

0,54

1.51

6

280-300

0,55

1.65

7

300-340

0,56

1,9

8

340-380

0,57

2,17

9

380-420

0,58

2,44

10

420-460

0,59

2,71

11

460-500

0,6

3

12

500-550

0,62

3.41

13

550-600

0,64

3,84

14

600-650

0,66

4,29

15

650-700

0,68

4,76

16

700-750

0,7

5,25

17

750-800

0,72

5,76

18

800-850

0,74

6,29

19

850-900

0,76

6,84

20

900-950

0,78

7,41

21

950-1000

0,8

8

22

1000-1100

0,84

9.24

23

1100-1200.

0,88

10,56

24

1200-1300

0,92

11,96

25

1300-1400

0,96

13,44

26

1400-1500

1

15

27

1500-1600

1.1

17,6

28

1600-1700

1,2

20,4

29

1700-1800

1,3

23,4

30

1800-1900

1.4

26,6

31

1900-2000

1,5

30

32

2000-2100

1,6

33,6

33

2100-2200

1.7

37,4

34

2200-2300

1.8

41,4

35

2300-2400

1.9

45,6

36

2400-2500

2

50

37

2500-2600

2.1

54,6

38

2600-2700

2,2

59,4

39

2700-2800

2,3

64,4

40

2800-2900

2,4

69,6

41

2900-3000

2.5

75

42

3000-3200

2,8

89,6

43

3200-3400

3,1

105,4

44

3400-3600

3,4

122,4

45

3600-3800

3.7

140,6

46

3800-4000

4

160

47

4000-4200

4,3

180,6

48

4200-4400

4.6

202,4

49

4400-4600

4,9

225,4

50

4600-4800

5,2

249,6

51

4800-5000

5,5

275

52

5000-5200

5.8

301.6

53

5200-5400

6,1

329,4

54

5400-5600

6,4

358.4

55

5600-5800

6,7

388,6

56

5800-6000

7

420

57

6000-6200

7.4

458,8

58

6200-6400

7.7

492,8

59

6400-6600

8,1

534,6

60

6600-6800

8,4

571,2

61

6800-7000

8,8

616

62

7000-7200

9,1

655,2

63

7200-7400

9.5

703

64

7400-7600

9,8

744,8

65

7600-7800

10,2

795,6

66

7800-8000

10,5

840

67

8000-8200

10,9

893,8

68

8200-8400

11,2

940,8

69

8400-8600

11,6

997,6

70

8600-8800

11.9

1047,2

71

8800-9000

12,2

1098

72

9000-9200

12.6

1159,2

73

9200-9400

12,9

1212,6

74

9400-9600

13,3

1276,8

75

9600-9800

13,6

1332,8

76

9800-10000

14

1400

77

10000-10200

14,3

1458,6

78

10200-10400

14,6

1518,4

79

10400-10600

14,9

1579,4

80

10600-10800

15.2

1641,6

81

10800-11000

15,5

1705

82

11000-11200

15,8

1769,6

83

11200-11400

16,1

1835,4

84

11400-11600

16,3

1890,8

85

11600-11800

16,5

1947

86

11800-12000

16,7

2004

87

12000-12200

16,9

2061,8

88

12200-12400

17,1

2120,4

89

12400-12600

17,3

2179,8

90

12600-12800

17.5

2240

91

12800-13000

17,7

2301

92

13000-13200

17,9

2362,8

93

13200-13400

18,1

2425,4

94

13400-13600

18,3

2488,8

95

13600-13800

18,5

2553

96

13800-14000

18,7

2618

97

14000-14200

18,9

2683,8

98

14200-14400

19,1

2750,4

99

14400-14600

19,3

28173

100

14600-14800

19,5

2886

101

14800-15000

19.7

2955

102

15000-15200

19,9

3024,8

103

15200-15400

20,1

3095,4

104

15400-15600

20,3

3166,8

105

15600-15800

20,5

3239

106

15800-16000

20,7

3312

107

16000-16200

20,9

3385,8

108

16200-16400

21,2

34763

109

16400-16600

21.4

3552,4

110

16600-16800

21,6

36283

111

16800-17000

21,8

3706

112

17000-17200

22

3784

113

17200-17400

22,2

38623

114

17400-17600

22.4

39424

115

17600-17800

22,6

40223

116

17800-18000

22,8

4104

117

19000-18200

23

4186

118

18200-18400

23,2

4268,8

119

18400-18600

23,4

4352,4

120

18600-18800

23,6

4436,8

121

18800-19000

23,8

4522

122

19000-19200

24

4608

123

19200-19400

24,25

4704,5

124

19400-19600

24,5

4802

125

19600-19800

24,75

4900,5

126

19800-20000

25

5000

Przy dochodzie ponad 20.000.000 mk. podatek wynosi 5.000.000 mk. i oprócz tego 50.000

mk. od każdych pełnych 200.000 mk. ponad 20,000.000 mk.

Do podatku dolicza się ponadto, o ile chodzi o dochody osób fizycznych i spadków nieobjętych,

ponad 20.000.000 mk. do 30.000.000 mk. - 1%

,, 30.000.000 ,, ,, 40.000.000 ,, - 2%

,, 40.000.000 ,, ,, 50.000.000 ,, - 3%

,, 50.000.000 ,,,, 60.000.000 ,, - 4%

,, 60.000.000 ,, ,, 75.000.000 ,, - 5%

,, 75.000.000 ,, ,, 90.000.000 ,, - 6%

,, 90.000.000 ,, ,, 120.000.000 ,, - 7%

,, 120.000.000 ,, ,, 150.000.000 ,, - 8%

,, 150.000.000 ,, ,, 200.000.000 ,, - 9%

,, 200.000.000,, ,, - 10%

od całego podlegającego podatkowi dochodu,

Podatek jednak należy wymierzać w ten sposób, że z dochodu wyższego stopnia, po potraceniu

podatku, nigdy mniej niema pozostać, niż zostaje z najwyższego dochodu bezpośrednio

niższego stopnia po potrąceniu podatku, na ten stopień przypadającego.

O ile z dochodu, ustalonego do wymiaru podatku, po potrąceniu przypadającej kwoty

podatkowej pozostanie mniej, niż wynosi najwyższy dochód wolny od podatku, należy

podatek wymierzyć i pobrać tylko w wysokości nadwyżki dochodu ponad te najniższą granicę.

Do stawek państwowego podatku dochodowego nie mogą być ustanawiane dodatki na rzecz

związków komunalnych.

Kwoty tantjem, oznaczone w części pierwszej i drugiej art. 24 ustawy z dnia 16 lipca

1920 r., podwyższa się do 20.000 marek. Specjalny podatek od tantjem wynosi 50% stawki,

przypadającej od otrzymanego z tantjemy dochodu, według skali, podanej w art. 6 niniejszej

ustawy, jednak nie mniej niż 1000 mk.

Stopę podatkową, podaną w art. 6 niniejszej ustawy, podwyższa się o 20% dla osób,

wymienionych w art. 25 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., a osiągających dochód ponad

500.000 mk.

Kwoty, określone w art. 26 i 28 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., a uzasadniające zniżki

podatkowe, podwyższa się z 24.000 mk. (art. 26 ustawy) do 1.000.000 mk. i z 36.000

mk. (art. 28 ustawy) do 1.500.000 mk,

Celem ułatwienia płatnikom składania zeznań o dochodzie tworzy się podkomisję szacunkową

zasadniczo w każdej gminie wiejskiej.

W znaczniejszych skupieniach, wchodzących w skład gmin wiejskich, w gminach małomiasteczkowych

oraz w poszczególnych dzielnicach miejskich mogą być również utworzone odrębne podkomisje

szacunkowe. O potrzebie utworzenia takich podkomisji stanowi na wniosek przewodniczącego

komisji szacunkowej dyrektor właściwej izby skarbowej, do którego należy również określenie

granic, okręgów podkomisji.

Każda podkomisja szacunkowa składa się z 5 do 7 członków i tyluż zastępców, powołanych

na okres trzechletni z grona płatników podatku dochodowego.

Dwóch członków i tyluż zastępców mianuje władza skarbowa, resztą zaś członków i zastępców

wybierają zebrania gminne (rady gminne), względnie, rady miejskie.

Wybory winny być przeprowadzone w ten sposób, aby w miarę możności wszystkie znaczniejsze

wioski, a w Małopolsce również i przysiółki danej gminy miały w podkomisji swoich

przedstawicieli, o ile zaś chodzi o podkomisje miejskie, aby wszelkie ważniejsze kategorje

płatników były w nich reprezentowane,

Przy wyborach członków do podkomisji szacunkowych mają zastosowanie art. 38 i 39 ustawy

z 16 lipca 1920 r.

Członkowie podkomisji szacunkowych wybierają z pośród siebie przewodniczącego, a w

podkomisjach miejskich również protokulanta-sekretąrza.

W gminnych podkomisjach wiejskich protokuIantem-sekretarzem jest z urzędu sekretarz

(pisarz) gminny,

Za pracę swoją protokulanci-sekretarze otrzymują wynagrodzenie, które określi Minister

Skarbu.

Podkomisje szacunkowe są organami komjsji szacunkowej i jako takie stosują się do

jej wskazówek i poleceń oraz przedstawiają jej wyniki swych czynności (art. 14 niniejszej

ustawy).

Do zakresu działania podkomisji szacunkowych należy

a)

przyjmowanie zeznań ustnych, względnie pisemnych od płatników, wymienionych w art.

15 niniejszej ustawy, a zamieszkałych w okręgu podkomisji;

b)

ustalanie źródeł podatkowych, należących do wspomnianych płatników;

c)

stawianie wniosków co do wysokości dochodu tychże płatników.

Płatnicy podatku, których główny dochód płynie

a)

z nieruchomości gruntowej, nie przekraczającej 30 ha.;

b)

z przedsiębiorstwa handlowego, opłacającego zasadniczy podatek przemysłowy według

IV i V kategorji wszędzie i według III kategorji w miejscowościach III i IV klasy;

c)

z zakładu przemysłowego lub warsztatu rzemieślniczego, wolnego od zasadniczego podatku

przemysłowego lub opłacającego ten podatek wedle VIII kategorji przedsiębiorstw przemysłowych;

d)

z domów mieszkalnych, składających się najwyżej z czterech izb-są obowiązani do składania

ustnych zeznań we właściwej podkomisji szacunkowej (art. 10 i 14 niniejszej ustawy)

w terminie, oznaczonym przez Ministra Skarbu.

Zeznania ustne wpisuje się do ogólnego protokułu, który podkomisja szacunkowa prowadzi

według przepisanego wzoru.

Wymienionym w części pierwszej niniejszej ustawy osobom wolno w razie życzenia składać

na ręce przewodniczącego podkomisji zeznania pisemne podług wzoru, ogólnie ustanowionego

dla płatników podatku dochodowego. Złożenie zeznania pisemnego nie zwalnia jednak

podkomisji szacunkowej od obowiązku ustalania źródeł podatkowych i stawiania wniosków

co do wysokości dochodu płatników, wymienionych w niniejszym artykule. Art. 16. W

razie nieukonstytuowania się podkomisji szacunkowej lub niedokonania przez nią czynności,

wchodzących w zakres jej działania (art. 14 niniejszej ustawy), w terminie, wyznaczonym

przez przewodniczącego komisji szacunkowej, obowiązki podkomisji winien spełnić właściwy

zarząd gminny.

W razie niespełnienia tego obowiązku przez zarząd gminny, ma zastosowanie art. 104

ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.

Znawców (biegłych), o których mowa w art. 55 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., należy

powołać przedewszystkiem z pośród osób, wskazanych przez zrzeszenia zawodowe.

Uchyla się obowiązek składania wykazów w myśl art. 48 ustawy z 16 lipca 1920 r.

Płatnicy podatku dochodowego, nie wymienieni w art. 15 niniejszej ustawy, winni w

terminie, oznaczonym w części drugiej art. 50 ustawy z 16 lipca 1920 r., wpłacić do

kasy skarbowej połowę kwoty podatku, przypadającego według skali z art. 6 niniejszej

ustawy od wykazanego w zeznaniu dochodu, i dowód uskutecznionej zapłaty dołączyć do

zeznania.

Od kwot podatku, nie wpłaconych w powyższym terminie płatności, będą liczone odsetki

za zwłokę w wysokości 2% miesięcznie, przyczem w razie niezłożenia zeznania odsetki

te będą obliczane od połowy podatku przypadającego od dochodu, oznaczonego w nakazie

płatniczym.

Termin rozesłania nakazów płatniczych, oznaczonych w art. 66 ustawy z 16 lipca 1920 r.,

przesuwa się z 15 października na 1 października roku podatkowego.

Termin płatności całego podatku dla płatników, wymienionych w art. 15 niniejszej ustawy,

tudzież reszty podatku dla płatników, wskazanych w art. 19 część pierwsza niniejszej

ustawy, ustanawia się na dzień 1 listopada roku podatkowego. Tem samem uchyla się

postanowienia art. 86 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.

Przewidziane w art. 87 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. prawo opłacania podatku po ustawowym

terminie przysługuje podatnikom, którym nakazy płatnicze zostały doręczone po 15 października

roku podatkowego.

W tych wypadkach należy uiścić podatek w ciągu 30 dni po doręczeniu nakazu płatniczego.

Przepisy, dotyczące potrącania podatku dochodowego przez służbodawców, zawarte w art.

89 i 90 ustawy z 16 lipca 1920 r., zastępuje się przepisami działu II niniejszej ustawy.

Grzywny i kary pieniężne, nakładane za naruszenia przepisów ustawy z dnia 16 lipca

1920 r. z art. 94 do 97, 100 i 101 tejże ustawy, podwyższa się dziesięciokrotnie.

Wszelkie dochody z uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za najemną pracę (art.

3 ustęp 6 ustawy z 16 lipca 1920 r.), przewyższające 300.000 marek, podlegają podatkowi

dochodowemu na zasadzie przepisów działu II niniejszej ustawy.

Za podstawę podatku przyjmuje się wysokość uposażeń, względnie wynagrodzeń bieżących,

otrzymywanych zarówno w pieniądzach, jak i w naturze, obliczoną w stosunku rocznym.

Dochody te opodatkowuje się w całości (art. 3 część II ustawy z 16 lipca 1920 r.),

nie stosuje się do nich odliczeń (art. 10 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., względnie

art. 3 niniejszej ustawy), tudzież zniżek i zwyżek podatkowych z art. 25, 26 i 28

ustawy z 16 lipca 1920 r., względnie art. 8 i 9 ustawy niniejszej.

Wartość pieniężna dochodów w naturze oblicza się podług ceny w dniu 1 stycznia roku

podatkowego.

Podatek pobiera się drogą potrącenia przy każdej wypłacie - a mianowicie: od wynagrodzeń,

których wysokość, obliczona w stosunku rocznym, wynosi

ponad 300.000 mk. do 480.000 mk. potrąca się 0,2%

,, 480.000 ,, ,, 720.000 ,, ,, ,, 0,3%

,, 720.000 ,, ,, 1.000.000 ,, ,, ,, 0,4%

,, 1.000.000 ,, ,, 1.800.000 ,, ,, ,, 0,6%

,, 1.800.000 ,, ,, 2.400.000 ,, ,, ,, 1%

,, 2.400.000 ,, ,, 3.000.000 ,, ,, ,, 1,7%

,, 3.000.000 ,, ,, 3.600.000 ,, ,, ,, 2,5%

,, 3.600.000 ,, ,, 4.000.000 ,, ,, ,, 3,5%

Podatek od wyższych uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za najemną pracę pobiera

się w stosunku procentowym, przypadającym według skali art. 6 niniejszej ustawy.

Stopą procentową podatku oblicza się przy każdorazowej powtarzającej się wypłacie,

przyjmując ją za podstawą rocznej cyfry dochodu.

W celu ustalenia stopy procentowej przy wypłacie jednorazowych wynagrodzeń dolicza

się je do sumy ostatniego perjodycznego wynagrodzenia, obliczonej w stosunku rocznym.

Obowiązek potrącania podatku ciąży na władzach, urzędach, jakoteż na instytucjach

i przedsiębiorstwach i, wogóle, na służbodawcach, wypłacających wszelkiego rodzaju

wynagrodzenia.

Potrącone w ciągu miesiąca kwoty należy w terminie do dni 14 po upływie tegoż miesiąca

wpłacić do właściwej kasy skarbowej z załączeniem wykazu potrąceń, sporządzonego według

przepisanego wzoru, względnie odpisu listy płacy, zawierającej dane, niezbędne do

sprawdzania prawidłowości dokonanych potrąceń.

Wykaz ten, względnie odpis listy płacy, po uwidocznieniu na nim przyjętej sumy oraz

daty przyjęcia, kasa skarbowa przesyła do właściwej władzy podatkowej I instancji.

Wymiar podatku przez władzą podatkową z reguły nie ma miejsca. Wyjątek, zachodzi wówczas,

gdy służbodawca albo nie wpłacił podatku wcale albo wpłacił za mało. W tych wypadkach

władza podatkowa I instancji uskutecznia wymiar podatku. Od wymiaru służbodawca może

odwołać się do izby skarbowej w ciągu dni 30 od dnia doręczenia mu wezwania.

Odwołanie nie wstrzymuje egzekucji.

Kwoty nie wpłaconego w terminie podatku będą przymusowo ściągnięte od osób, wymienionych

w części pierwszej art. 28 niniejszej ustawy, wraz z odsetkami za zwłoką w wysokości

2% miesięcznie i z kosztami egzekucyjnemi.

Dla stwierdzenia obowiązku potrącania podatku oraz dla sprawdzenia, czy potrącenia

podatku są uskutecznione prawidłowo i we właściwym czasie, władzom skarbowym przysługuje

prawo delegowania urzędników do instytucji i osób, wymienionych w art. 28 część pierwsza

niniejszej ustawy, celem przejrzenia i sporządzenia wyciągów z list płacy, umów i

innych dokumentów, odnoszących się do najmu pracowników, względnie zbadania dokonanych

wypłat.

Delegowani urzędnicy korzystają z uprawnień, przewidzianych w art. 62 ustawy z 16

lipca 1920 r.

Na nieprawidłowe potrącenia podatku przez służbodawców pracownicy mogą wnosić zażalenia

w terminie do dni 30 od daty potrącenia do właściwej władzy podatkowej I instancji.

Od decyzji władzy podatkowej I instancji służy pracownikowi odwołanie w trybie, określonym

w art. 29 niniejszej ustawy.

Służbodawca, który nie spełni obowiązku wpłacenia podatku w myśl art. 28 niniejszej

ustawy, ulegnie grzywnie w myśl przepisów art. 97 ustawy z 16 lipca 1920 r. i art.

24 niniejszej ustawy.

W razie świadomego podania nieprawdziwych okoliczności w listach płacy lub wyjaśnieniach

stosuje się analogicznie art. 99 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.

Kto nie dopuści urzędnika, delegowanego przez władze skarbowe na podstawie art. 30

niniejszej ustawy, do wykonywania czynności, przewidzianych w tym artykule, ulegnie

w drodze sądowej karze pieniężnej od 10.000 do 500.000 mk. lub karze pozbawienia wolności

do jednego roku, o ile nie podlega surowszemu ukaraniu wedle obowiązujących w poszczególnych

dzielnicach ustaw karnych.

Do orzecznictwa w sprawach o przestępstwo, przewidziane w części pierwszej niniejszego

artykułu, stosuje się przepisy art. 107 ustawy z 16 lipca 1920 r.

Kary pieniężne, nałożone na podstawie art. 33 niniejszej ustawy, wpływają na rzecz

Skarbu Państwa.

Do przekroczeń, względnie przestępstw, o których mowa w art. 32 i 33 niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy art. 110 część pierwsza i art. 111 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.

Przepisy przejściowe.

Upoważnia się Ministra Skarbu do wydania postanowień co do stosowania odpowiednich

ulg przy obliczaniu i pobieraniu podatku za lata 1920 i 1921, o ile ściągnięcie tego

podatku wedle dotychczas obowiązujących przepisów okaże się niesłuszne.

Minister Skarbu władny jest czynności, dotyczące ustalenia dochodów, podlegających

podatkowi, oraz wymiar podatku dochodowego w pierwszej instancji w miastach, wyszczególnionych

w ustawie z dnia 17 grudnia 1921 r. o zasileniu finansów miejskich (Dz. U. R. P. z

1922 r. № 2, poz. 6), przekazać miejskim komisjom szacunkowym, wybranym przez rady

miejskie.

Ilość tych komisji tudzież ich skład określi Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

W wypadkach, wspomnianych w części pierwszej niniejszego artykułu, prawa i obowiązki

urzędów skarbowych przechodzą na magistraty.

Przepisy końcowe.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie od roku podatkowego 1922.