Ustawa z dnia 10 stycznia 1922 r. o dodatku za studja wyższe dla urzędników państwowych.

Przez czas trwania wyjątkowych, wojną wywołanych warunków ekonomicznych, dodatek za

studja wyższe, przyznany urzędnikom państwowym, pracownikom kolei państwowych, funkcjonarjuszom

policji państwowej, profesorom szkół akademickich, nauczycielom i dyrektorom państwowych

szkół średnich, ogólnokształcących, seminarjów nauczycielskich i preparand oraz wizytatorom

szkół, nauczycielom w średnich szkołach zawodowych oraz dyrektorom szkół zawodowych,

na zasadzie ustaw z dnia 13 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 429, 430, 431,

432, 433 i 435) zmieniać się będzie w stosunku, w jakim pozostaje każdorazowy mnożnik

dodatku drożyźnianego dla miejscowości klasy pierwszej do mnożnika 150 (stupięćdziesięciu).

Dodatek za studja wyższe, przyznany nauczycielom i dyrektorom państwowych szkół średnich

ogólnokształcących, seminarjów nauczycielskich i preparand oraz wizytatorom szkół,

nauczycielom w średnich szkołach zawodowych jakoteż dyrektorom szkół zawodowych oblicza

się na podstawie płacy zasadniczej tego stopnia służbowego, wedle którego, otrzymują

powyżsi pracownicy dodatek drożyźniany.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Prezydentowi Ministrów w porozumieniu z Ministrem

Skarbu oraz Ministrami Kolei Żelaznych, Spraw Wewnętrznych, Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego, o ile chodzi o byłą dzielnicą pruską-Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1922 r.