Ustawa z dnia 17 lutego 1922 r. o organizacji władz dyscyplinarnych i postępowaniu dyscyplinarnem przeciwko funkcjonarjuszom państwowym.

Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołuje się komisje dyscyplinarne. Komisje

dyscyplinarne są następujące

1)

komisje dyscyplinarne, czynne przy władzach, podlegających bezpośrednio władzy naczelnej,

2)

komisje dyscyplinarne, czynne przy władzach naczelnych,

3)

wyższa komisja dyscyplinarna, czynna przy Prezydencie Ministrów.

Gdzie utworzenie komisji dyscyplinarnej przy władzy, podlegającej bezpośrednio władzy

naczelnej, nie jest możliwe z powodu małego składu personelu - może właściwa władza

naczelną orzekanie w sprawach dyscyplinarnych urzędników tej władzy przekazać komisji

dyscyplinarnej, istniejącej przy innej władzy, równorzędnej lub wyższej.

Komisje dyscyplinarne dla urzędników zarządu sprawiedliwości, podlegających niniejszej

ustawie, będą powołane przy władzach, wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości.

Każda komisja dyscyplinarna składa się z przewodniczącego, jego zastępców i potrzebnej

ilości członków, mianowanych na trzy lata. Przewodniczącego, zastępców i członków

wyższej komisji dyscyplinarnej mianuje Prezydent Ministrów na wniosek władz naczelnych

z grona podwładnych urzędników wszystkich tych władz; te same osoby w komisjach dyscyplinarnych

mianowane będą przez właściwe władze naczelne z grona podwładnych urzędników tej władzy,

przy której ustanowiono komisję.

O ile poszczególnej komisji dyscyplinarnej powierzono w myśl art. 1 ustęp przedostatni

- sprawy dyscyplinarne urzędników innej władzy, wówczas właściwa władza naczelna mianuje

potrzebną ilość członków z grona urzędników tej władzy.

W razie potrzeby komisję uzupełnia się przez mianowanie nowych członków na resztę

okresu trzyletniego.

Właściwość komisji.

Pierwszą instancją, orzekającą w sprawach dyscyplinarnych, są

1)

komisje dyscyplinarne, czynne przy władzach podlegających bezpośrednio władzy naczelnej

- dla wszystkich urzędników od XII do VII stopnia służbowego włącznie, oraz funkcjonarjuszów

niższych - pełniących służbę przy odnośnej władzy, lub przy jednej z podległych jej

władz, albo których sprawy dyscyplinarne przekazano w myśl art. 1 ustęp przedostatni;

2)

komisje dyscyplinarne, czynne przy władzach naczelnych-dla wszystkich urzędników,

należących do personelu władzy naczelnej, tudzież urzędników władz podwładnych tego

samego działu zarządu państwowego od VI stopnia służbowego począwszy wzwyż.

Drugą instancją dla spraw dyscyplinarnych jest dla wszystkich urzędników i funkcjonarjuszów

niższych wyższa komisja dyscyplinarna, ustanowiona przy Prezydencie Ministrów.

Właściwość zależy od miejsca pełnienia służby i od stopnia służbowego urzędnika w

chwili wdrożenia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego nawet wtedy, gdy chodzi

o przewinienie służbowe, które miało mieć miejsce w czasie pełnienia obowiązku w innym

dziale zarządu państwowego. W tym ostatnim wypadku należy występek służbowy oceniać

przedewszystkiem według tych przepisów służbowych, którym obwiniony podlegał w chwili

popełnienia czynu, albo dopuszczenia się zaniechania lub zaniedbania, sprzeciwiającego

się jego obowiązkom.

Właściwą do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko urzędnikom w stanie

nieczynnym jest ta komisja dyscyplinarna, która była właściwą w chwili ustąpienia

urzędnika ze służby czynnej.

Spory o właściwość rozstrzyga wyższa komisja dyscyplinarna.

Stanowisko członków komisji dyscyplinarnych.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w wykonywaniu swoich funkcji samodzielni i niezawiśli.

Komplety dyscyplinarne.

Komisje dyscyplinarne obradują i orzekają w kompletach, złożonych z przewodniczącego

lub jego zastępcy i czterech członków. Przewodniczący i przynajmniej jeden członek

kompletu muszą posiadać wykształcenie prawnicze.

Do kompletu orzekającego powinien należeć, lako członek, conajmniej jeden urzędnik

z tej samej kategorji urzędników i rodzaju służby, do której należy funkcjonarjusz

państwowy, odpowiadający dyscyplinarnie przed danym kompletem.

Ogólne zebranie członków każdej komisji dyscyplinarnej przed końcem roku przeprowadza

podział komisji na stałe komplety, orzekające w ciągu roku następnego, a zarazem ustala

porządek zastępstwa członków komisji w kompletach orzekających.

Do kompletu, stworzonego dla spraw dyscyplinarnych innej władzy, powołuje się jednego

lub dwóch członków komisji, mianowanych w myśl art. 2 ust. 2.

W kompletach dyscyplinarnych zapadają uchwały bezwzględną większością głosów. W wypadkach,

gdy chodzi o zastosowanie punktu 5 art. 77 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej

służbie cywilnej uchwała winna zapaść większością 4/5 głosów. Przewodniczący głosuje

na ostatku.

Komisje dyscyplinarne otrzymują potrzebne przedmioty i pomoc kancelaryjną od tych

władz, przy których są czynne.

Władze te wyznaczą również protokulantów do rozpraw dyscyplinarnych z pośród podległych

im urzędników.

Rzecznicy dyscyplinarni.

W celu strzeżenia dobra służby, naruszonego przez uchybienie obowiązkom służbowym,

władza, przy której istnieje komisja, wyznacza z grona podległych sobie urzędników

rzecznika dyscyplinarnego z odpowiednią ilością zastępców.

Obowiązkiem rzecznika dyscyplinarnego jest przy przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego

stać na straży godności i powagi stanowiska urzędniczego oraz ścisłego wykonywania

obowiązków służbowych. Komisja dyscyplinarna przedsiębierze każdą uchwałę nie inaczej,

jak po wysłuchaniu zdania rzecznika dyscyplinarnego.

Utrata zdolności do pełnienia funkcji członka komisji dyscyplinarnej i rzecznika dyscyplinarnego.

Gdy w stanowisku służbowem urzędników, wyznaczonych na członków komisji dyscyplinarnej,

rzeczników dyscyplinarnych lub zastępców tych ostatnich zajdzie zmiana, wskutek której

odpadają warunki do ich ustanowienia-urzędnicy ci ustępują.

W czasie trwania postępowania sądowo-karnego lub dyscyplinarnego, toczącego się przeciw

takiemu urzędnikowi, nie można powoływać go do żadnej czynności urzędowej przy komisji

dyscyplinarnej. Gdy postępowanie takie zakończy się ukaraniem urzędnika, traci on

swoje stanowisko w komisji dyscyplinarnej, a na jego miejsce na resztę okresu czynności

wyznacza się innego urzędnika.

Urzędnika, karanego dyscyplinarnie, nie można w przyszłości wyznaczać na członka komisji

dyscyplinarnej, ani na rzecznika dyscyplinarnego lub jego zastępcę.

Obrona.

Funkcjonarjuszowi państwowemu, pociągniętemu do odpowiedzialności dyscyplinarnej,

wolno przybrać sobie w postępowaniu dyscyplinarnem obrońcę z pośród funkcjonarjuszów

państwowych, pełniących obowiązki na obszarze, na który rozciąga się zakres działania

komisji dyscyplinarnej.

Ma prośbą obwinionego może mu być przydany zamiast obrońcy z wyboru - obrońca z urzędu,

którego wyznacza szef władzy, przy której czynna jest komisja dyscyplinarna, z grona

podwładnych sobie urzędników.

Funkcjonariuszowi państwowemu, pełniącemu obowiązki, wolno nie podjąć się obrony,

z wyjątkiem wypadku ustanowienia go obrońcą z urzędu. Niewolno mu przyjmować wynagrodzenia.

Koszty, istotnie poniesione przez obrońcą w interesie obrony, zwraca Skarb Państwa.

W razie sporu o wysokość tych kosztów decyduje ostatecznie właściwa komisja dyscyplinarna.

Funkcjonarjuszowi państwowemu, spełniającemu zadanie obrońcy, winny władze udzielić

urlopu, nieodzownie potrzebnego do spełnienia tych czynności.

Obrońca ma obowiązek przytoczyć w obronie wszystkie okoliczności, które uważa w tym

celu za konieczne i przydatne, i zastosować przewidziane w ustawie środki obrony.

Jest on obowiązany zachować w tajemnicy wszystkie poufne Informacje, udzielone mu

z tytułu obrony.

Delegacja.

Jeżeli właściwa komisja dyscyplinarna nie rozporządza chwilowo ilością członków, potrzebną

do utworzenia kompletu orzekającego, wyższa komisie dyscyplinarna przekazuje sprawę

innej komisji dyscyplinarnej.

Wyłączenie.

Członków komisji dyscyplinarnej 1 rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w sprawie w wypadkach i na zasadach, przewidzianych w ustawie postępowania karnego

przy wyłączeniu sędziów i prokuratorów.

Ponadto ma obwiniony funkcjonarjusz państwowy prawo w ciągu dni 8 po doręczeniu uchwały

przekazującej wyłączyć dwóch członków kompletu dyscyplinarnego bez podania powodów.

Całe postępowanie dyscyplinarne powinno być otoczone jak najściślejszą tajemnicą.

Szczegółów z postępowania dyscyplinarnego niewolno podawać do publicznej wiadomości,

względnie ogłaszać.

Uchwały i orzeczenia komisji dyscyplinarnych można ogłaszać jedynie za zezwoleniem

właściwej władzy naczelnej, wydanem na podstawie uchwały komisji.

Wdrożenie.

Władza służbowa lub przełożona władza wyższa, w razie dostrzeżenia lub otrzymania

wiadomości o naruszeniu obowiązków służbowych przez podwładnego funkcjonarjusza państwowego,

przeprowadza w razie potrzeby dochodzenie w celu wstępnego wyjaśniania sprawy, poczem,

przesłuchawszy-o ile to jest możliwe-obwinionego funkcjonariusza państwowego, odsyła

w drodze służbowej doniesienie dyscyplinarne właściwej komisji dyscyplinarnej.

Doniesienie dyscyplinarne powinno zawierać dokładne wskazanie faktów, w których władza

dopatruje się naruszenia obowiązków służbowych.

Komisja dyscyplinarna po odebraniu doniesienia i po zasięgnięciu zdania rzecznika

bez udziału stron orzeka, czy sprawa wymaga wdrożenia śledztwa dyscyplinarnego, czy

też nie; o ile przytem komisja dyscyplinarna uzna, że w danym wypadku zachodzi jedynie

wykroczenie służbowe-może równocześnie nałożyć karę porządkową. Przed rozstrzygnięciem

można zarządzić przeprowadzenie lub uzupełnienie dochodzeń wstępnych, za pośrednictwem

władzy przełożonej obwinionego.

Komisja dyscyplinarna może za zgodą rzecznika dyscyplinarnego zamiast uchwały o wdrożeniu

śledztwa powziąć uchwałę o przekazaniu sprawy bezpośrednio do rozprawy dyscyplinarnej.

Do takiej uchwały stosuje się postanowienia art. 30.

Obwinionemu funkcjonarjuszowi państwowemu należy za pośrednictwem władzy służbowej

doręczyć uchwałę o wdrożeniu śledztwa dyscyplinarnego. Uchwała o wdrożeniu śledztwa

dyscyplinarnego nie podlega zaskarżeniu.

Przeciwko uchwale komisji pierwszej Instancji, odrzucającej wdrożenie śledztwa, rzecznik

dyscyplinarny może wnieść w ciągu piętnastu dni zażalenie do instancji odwoławczej.

Jeżeli naruszenie obowiązku służbowego ma cechy czynu karygodnego, zagrożonego powszechnemi

ustawami karnemi, władza lub komisja dyscyplinarna czyni doniesienie karne. O ile

doniesienie karne wystosowuje władza przełożona, zawiadamia o tem równocześnie właściwą

komisje, dyscyplinarną.

Aż do ostatecznego zakończenia postępowania sądowo - karnego, postępowanie dyscyplinarne

może być zawieszone w myśl art. 70 ustawy o służbie cywilnej.

Sądy karne zawiadamiają o wdrożeniu postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi

państwowemu, jako też o każdem następnem zarządzeniu sądowem władzę służbową obwinionego,

która komunikuje o tem w drodze służbowej komisji dyscyplinarnej. Po ostatecznem ukończeniu

postępowania karnego sąd karny przesyła akta właściwej komisji dyscyplinarnej. W tym

wypadku, o ile postępowania dyscyplinarnego jeszcze nie wdrożono lub postępowanie

to zostało, zawieszone - odpada potrzeba osobnego doniesienia dyscyplinarnego. Komisja

dyscyplinarna po zbadaniu akt sądowych wydaje zarządzenie, przewidziane w art. 18.

W wypadku, przewidzianym w art. 71 ustawy o służbie cywilnej, komisja dyscyplinarna

odstępuje sprawę bez wszelkich dalszych dochodzeń właściwej przełożonej władzy funkcjonarjusza

państwowego do dalszego zarządzenia.

Śledztwo.

O ile zapadła uchwała o wdrożeniu śledztwa dyscyplinarnego, komisja dyscyplinarna

zwraca się do władzy, przy której jest czynna, o wyznaczenie jednego lub więcej podległych

jej urzędników do przeprowadzenia śledztwa. W sprawach dyscyplinarnych funkcjonarjuszów

państwowych innej władzy, należącej do właściwej komisji (art. 1, ustęp przedostatni),

można powierzyć prowadzenie śledztwa urzędnikowi z pośród urzędników tej samej władzy.

Prowadzący śledztwo nie może zasiadać w komplecie orzekającym lub być powołanym do

innej czynności w postępowaniu dyscyplinarnem. Zresztą podlega on wszystkim postanowieniom

art. 11 i 13 ust. 1.

Prowadzący śledztwo przesłuchuje świadków, a w razie potrzeby znawców, nie odbierając

od nich przysięgi, i bada wszystkie okoliczności potrzebne do wyjaśnienia sprawy,

jako też środki dowodowe. O ile zachodzi potrzeba przesłuchania poszczególnych świadków

lub znawców pod przysięgą, prowadzący śledztwo może zwrócić się do właściwego sądu

karnego pierwszej Instancji o przesłuchanie tych osób pod przysięgą.

Do przesłuchania i wynagrodzenia świadków i znawców, o ile przesłuchują ich sądy,

należy stosować analogicznie przepisy ustawy postępowania karnego z tą różnicą, że

koszty zalicza się nie na rachunek zarządu wymiaru sprawiedliwości, lecz na rachunek

zarządu władzy naczelnej, przełożonej nad tą władzą, przy której właściwa komisja

dyscyplinarna jest czynna.

Prowadzący śledztwo może żądać współdziałania władz administracyjnych i policyjnych,

w szczególności wtedy, gdy świadkowie lub znawcy mieszkają poza obrębem powiatu, w

którym przebywa prowadzący śledztwo, a nie czynią zadość jego wezwaniu lub bez ustawą

przewidzianego powodu uchylają się od zeznań.

Władze administracyjne i policyjne stosują przytem obowiązujące w postępowaniu administracyjnem

przepisy o wzywaniu i przesłuchiwaniu stron.

Prowadzący śledztwo winien dać obwinionemu zarówno w czasie śledztwa, jak po jego

zakończeniu sposobność wypowiedzenia się co do wszystkich punktów obwinienia, jak

również co do wyniku śledztwa; natomiast na przeglądanie akt śledczych tak obwinionemu,

jak i jego obrońcy zezwala tylko o tyle, o ile uzna to za nieszkodliwe dla celów śledztwa.

Odmowa lub fizyczna niemożność współudziału ze strony obwinionego nie wstrzymuje postępowania

śledczego.

Rzecznik dyscyplinarny może postawić wniosek o uzupełnienie śledztwa, jak również

wnieść nowe punkty obwinienia. Obwinionemu również służy prawo do postawienia wniosku

o przeprowadzenie pewnych określonych dochodzeń.

O ile prowadzący śledztwo nie przychyla się do wniosku o uzupełnienie śledztwa - przedstawia

sprawę do decyzji komisji dyscyplinarnej, której uchwała w tym wydadku nie podlega

odrębnemu zaskarżeniu.

Przekazanie i umorzenie.

Po ukończeniu śledztwa prowadzący je przesyła akta rzecznikowi dyscyplinarnemu, który

kieruje je ze swojemi wnioskami do komisji dyscyplinarnej. Komisja dyscyplinarna bez

udziału stron uchwala albo przekazanie sprawy do rozprawy dyscyplinarnej, albo umorzenie

postępowania dyscyplinarnego. W tym drugim wypadku komisja może również powziąć uchwałę

w myśl art. 18 (nałożenie kary porządkowej).

W uchwale przekazującej przytoczyć należy dokładnie punkty obwinienia oraz wskazać

zarządzenia, które komisja dyscyplinarna wydaje celem przygotowania ustnej rozprawy.

Po doręczeniu odpisu uchwały przekazującej obwiniony lub jego obrońca ma prawo przeglądać

akta sprawy, z wyjątkiem protokułów obrad, i sporządzić z akt potrzebne odpisy. Prócz

tego zarówno obwiniony, jak rzecznik dyscyplinarny mogą w ciągu ośmiu dni po doręczeniu

im uchwały stawiać dalsze wnioski, które rozstrzyga komisja dyscyplinarna. Decyzje

takie nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu.

Odpis uchwały przekazującej sprawę do rozprawy dyscyplinarnej, zarówno jak i uchwały

o umorzeniu postępowania - w obu wypadkach z uzasadnieniem - doręcza się w drodze

służbowej obwinionemu oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu.

Uchwała przekazująca nie podlega zaskarżeniu; natomiast przeciwko uchwale, którą umorzono

postępowanie, albo nałożono karę porządkową, rzecznik dyscyplinarny może wnieść w

ciągu piętnastu dni zażalenie do instancji odwoławczej.

Rozprawa dyscyplinarna.

Dzień rozprawy dyscyplinarnej wyznacza przewodniczący komisji dyscyplinarnej. Do rozprawy

wzywa się obwinionego z równoczesnem doręczeniem uchwały przekazującej i udzieleniem

mu listy członków kompletu orzekającego.

O ile ustanowiono obrońcę, wzywa się go również do rozprawy.

Komisja dyscyplinarna może zarządzić, by obwiniony stawił się na rozprawie dyscyplinarnej

osobiście z zastrzeżeniem, że w razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa obrońca

jego nie będzie dopuszczony do udziału w sprawie, a rozprawa ustna będzie przeprowadzona

i orzeczenie wydane zaocznie.

Komisja dyscyplinarna może wzywać do rozprawy dyscyplinarnej także świadków i znawców.

Rozprawa dyscyplinarna odbywa się wyłącznie przy udziale osób, niniejszą ustawą uprawnionych

do udziału w sprawie.

Rozprawę dyscyplinarną należy w miarę możności przeprowadzić w jednym ciągu z uwzględnieniem

koniecznych przerw, można jednak uchwałą kompletu z ważnych powodów rozprawę odroczyć.

W razie odroczenia rozprawy dyscyplinarnej, o ile w składzie kompletu orzekającego

zajdzie zmiana, postępowanie dowodowe przeprowadza się ponownie.

Rozprawą kieruje przewodniczący, który przestrzega porządku wyjaśnień, replik i uwag

oraz czuwa nad formalnym i rzeczowym biegiem postępowania.

Rozprawę dyscyplinarną rozpoczyna się odczytaniem uchwały przekazującej, potem następuje

przesłuchanie obwinionego, wezwanych świadków i znawców oraz w miarę potrzeby odczytanie

protokułów dochodzeń wstępnych i śledztwa, jak również innych ważniejszych dla sprawy

akt i dokumentów. Obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu służy prawo wypowiedzenia

się co do poszczególnych środków dowodowych i odwodowych oraz stawiania pytań świadkom

i znawcom za zezwoleniem przewodniczącego.

Po zamknięciu postępowania dowodowego następują wywody i wnioski rzecznika dyscyplinarnego

tudzież obwinionego i jego obrońcy. Stronie obwinionej w każdym wypadku służy ostatni

głos.

Orzeczenie.

Komisja dyscyplinarna może przy rozstrzyganiu sprawy opierać się tylko na tych faktach

i okolicznościach, które ujawniono na rozprawie dyscyplinarnej, i na ich podstawie

wydaje orzeczenia według swego przekonania.

Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie, w którem albo uwalnia urzędnika od zarzuconego

mu naruszenia obowiązków, albo uznaje go winnym; w tym ostatnim wypadku komisja dyscyplinarna

nakłada karę dyscyplinarną lub porządkową.

Narada i głosowanie kompletu orzekającego przy rozstrzyganiu sprawy są tajne. Sentencję

(tenor) orzeczenia sporządza się na piśmie, które podpisują przewodniczący i członkowie

kompletu. Sentencję tę ogłasza stronom przewodniczący zaraz po naradzie i głosowaniu.

Odpis orzeczenia, które powinno być przygotowane w ciągu ośmiu dni po ogłoszeniu sentencji,

doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu i obwinionemu.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

dzień wydania orzeczenia,

2)

wymienienie komisji dyscyplinarnej oraz nazwisk członków kompletu orzekającego, protokulanta

i rzecznika dyscyplinarnego,

3)

imię i nazwisko, charakter służbowy i siedzibę urzędową obwinionego,

4)

przedmiot obwinienia,

5)

uzasadnienie orzeczenia,

6)

sentencję orzeczenia.

Z przebiegu rozprawy dyscyplinarnej sporządza się protokuł, w którym zapisać należy

datę, miejsce rozprawy, nazwiska członków kompletu orzekającego oraz protokulanta,

stron i ich zastępców, w końcu, dokładnie streścić przebieg rozprawy.

Protokuł podpisują przewodniczący kompletu orzekającego i protokulant.

Odwołanie.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej, wydanych w pierwszej instancji, może zarówno obwiniony,

jak rzecznik dyscyplinarny odwołać się do wyższej komisji dyscyplinarnej z powodu

orzeczenia o winie i karze i z powodu niezastosowania formalności, ustalającej winę

i karę. Odwołanie odracza wykonanie orzeczenia.

W razie nałożenia kary porządkowej prawo odwołania się służy jedynie rzecznikowi dyscyplinarnemu.

Odwołanie wnieść należy w ciągu piętnastu dni po dniu doręczenia odpisu orzeczenia

na ręce przewodniczącego komisji dyscyplinarnej, który przesyła je wraz z właściwemi

aktami do wyższej komisji dyscyplinarnej.

Instancja odwoławcza rozstrzyga bez udziału stron w wypadkach

1)

gdy odwołanie jest niedopuszczalne, opóźnione lub wniesione przez osobę nieuprawnioną,

2)

gdy uzna za potrzebne uzupełnienie śledztwa.

W pierwszym wypadku instancja odwoławcza odrzuca odwołanie, a w drugim przesyła sprawę

instancji pierwszej celem przeprowadzenia uzupełnień śledztwa.

We wszystkich innych wypadkach instancja odwoławcza przeprowadza rozprawę dyscyplinarną

i wydaje orzeczenie, stosując analogicznie postanowienia o rozprawie dyscyplinarnej

i orzekaniu w pierwszej instancji.

Umorzenie postępowania w razie śmierci obwinionego.

W razie śmierci obwinionego postępowanie dyscyplinarne bez względu na stadjum, w którem

się znajduje, podlega umorzeniu, może być jednak przeprowadzone na żądanie ustawowych

spadkobierców zmarłego.

Uprawomocnienie się orzeczenia.

Orzeczenia komisji dyscyplinarnych, wydane w pierwszej instancji, a nie zaskarżone

w terminie przepisanym, stają się prawomocne z upływem tego terminu, orzeczenia zaś

komisji dyscyplinarnych drugiej instancji - niezwłocznie po ich ogłoszeniu.

Wykonanie orzeczenia.

Prawomocne orzeczenia dyscyplinarne podlegają wykonaniu przez właściwą władzę; w tym

celu przewodniczący komisji dyscyplinarnej przesyła tej władzy odpis orzeczenia dyscyplinarnego,

stwierdzając prawomocność orzeczenia.

Kary dyscyplinarne zapisuje się do wykazu stanu służby, a odpis orzeczenia dyscyplinarnego

dołącza się do akt osobowych.

Wznowienie.

Na żądanie funkcjonarjusza państwowego, skazanego prawomocnie na karę dyscyplinarną,

lub na żądanie jego ustawowych spadkobierców można wznowić postępowanie nawet po wykonaniu

kary, o ile osoby te przedstawią takie nowe fakty lub środki dowodowe, nieznane w

poprzedniem postępowaniu, które same przez się lub w związku z faktami poprzednio

ustalonemi lub z dowodami poprzednio zebranemi mogą spowodować uwolnienie od zarzutu

lub nałożenie kary porządkowej, albo zamiast wydalenia łagodniejszą karę dyscyplinarną.

Żądania wznowienia postępowania wnosić należy do komisji dyscyplinarnej, która rozstrzygnęła

sprawę w pierwszej instancji. Komisja ta rozstrzyga bez udziału stron o dopuszczalności

wznowienia. Przeciwko rozstrzygnięciu komisji dyscyplinarnej pierwszej instancji można

wnieść zażalenie do instancji odwoławczej w ciągu piętnastu dni po doręczeniu odpisu

uchwały.

Dopuszczenie wznowienia postępowania wstrzymuje wykonanie kary. Komisja dyscyplinarna

pierwszej instancji zarządza w razie potrzeby uzupełnienie lub przeprowadzenie nowego

śledztwa, poczem przekazuje sprawę do rozprawy dyscyplinarnej.

Jeżeli funkcjonarjusza państwowego, na którego korzyść dozwolono wznowienia postępowania

dyscyplinarnego, uznano winnym ponownie, nie można orzec kary surowszej od nałożonej

w poprzedniem postępowaniu. Przy wymiarze kary należy uwzględnić karę już poniesioną.

O ile po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego albo później uwolniono funkcjonarjusza

państwowego, pierwotnie skazanego na karę dyscyplinarną, albo nałożono na niego łagodniejszą

karę dyscyplinarną lub karę porządkową - Skarb obowiązany jest zwrócić mu lub w razie

jego śmierci członkom jego rodziny, uprawnionym do zaopatrzenia wdowiego lub sierocego,

to, co funkcjonarjusz państwowy lub wymienieni członkowie rodziny wskutek poprzedniego

skazania stracili z dochodów służbowych lub zaopatrzenia.

Gdy przeciwko funkcjonariuszowi państwowemu wdrożono karne postępowanie sądowe lub

dyscyplinarne, komisja dyscyplinarna może każdej chwili zawiesić go w pełnieniu służby,

o ile ze względu na rodzaj i doniosłość zarzuconego mu przestępstwa, lub występku

służbowego wskazane jest usunąć go od wykonywania obowiązków służbowych.

O ile względem funkcjonarjusza państwowego zarządzono karny areszt sądowy śledczy

(prewencyjny), jest obowiązkiem władzy służbowej natychmiast tymczasowo zawiesić go

w pełnieniu służby.

Każdy przełożony, powołany do wykonywania bezpośredniego lub pośredniego nadzoru służbowego,

ma prawo tymczasowo zawiesić funkcjonarjusza państwowego w pełnieniu służby, gdy ten

odmówił jawnie posłuszeństwa służbowego wśród szczególnie ważnych okoliczności, albo

gdy ze względu na jakość występku służbowego, zarzucanego funkcjonariuszowi państwowemu,

dalsze pozostawienie go w służbie naraziłoby powagę urzędu, lub groziło dobru służby.

W analogicznych wypadkach służy prawo do tymczasowego zawieszenia w służbie również

urzędnikowi, któremu powierzono przeprowadzenie inspekcji urzędu; zarządzone jednak

w ten sposób tymczasowe zawieszenie może znieść władza przełożona nad inspektorem.

O każdym wypadku tymczasowego zawieszenia funkcjonarjusza państwowego w pełnieniu

służby należy najdalej w ciągu piętnastu dni zawiadomić w drodze służbowej właściwą

komisję dyscyplinarną, która niezwłocznie, a najdalej w ciągu dalszych dni piętnastu

poweźmie uchwałę zatwierdzającą lub uchylającą zawieszenie.

Uchwałę taką należy natychmiast zakomunikować właściwej władzy celem wykonania.

Komisja dyscyplinarna, zarządzając lub zatwierdzając zawieszenie, może ograniczyć

na czas jego trwania uposażenie funkcjonarjusza państwowego do połowy.

Zawieszenie funkcjonarjusza państwowego w służbie kończy się najpóźniej z chwilą ostatecznego

zakończenia postępowania dyscyplinarnego.

O ile jednak przyczyny, które spowodowały zawieszenie, odpadną wcześniej, komisja

dyscyplinarna uchyli zawieszenie, nie czekając końca postępowania dyscyplinarnego.

O nałożeniu, zatwierdzeniu lub uchyleniu zawieszenia komisja dyscyplinarna rozstrzyga

bez udziału stron. Przeciwko uchwale komisji dyscyplinarnej pierwszej instancji może

tak obwiniony, jak i rzecznik dyscyplinarny wnieść zażalenie do instancji odwoławczej

w ciągu piętnastu dni po doręczeniu odpisu uchwały. Zażalenie nie wstrzymuje wykonania

uchwały.

Tymczasowe zawieszenie w służbie nie podlega zaskarżeniu.

Gdy funkcjonarjusza państwowego skazano na karę dyscyplinarną, czas zawieszenia w

służbie nie zalicza się do czasu służby czynnej (wysługi lat).

W tych wypadkach oraz wówczas, gdy funkcjonarjusza państwowego wydalono w drodze administracyjnej

wskutek zasądzenia go wyrokiem sądu karnego (art. 71 ustawy o służbie cywilnej), nie

służy mu prawo otrzymania części uposażenia, której wypłatę wstrzymano na czas zawieszenia

go w pełnieniu służby.

O ile natomiast postępowanie dyscyplinarne umorzono, funkcjonarjusza państwowego obwinionego

uwolniono od odpowiedzialności lub nałożono na niego jedynie karę porządkową, czas

zawieszenia liczy się do czasu służby czynnej (wysługi lat), a prócz tego należy wypłacić

mu część uposażenia, które wstrzymano na czas zawieszenia.

Wszelkie doręczenia, które mają nastąpić według postanowienia ustawy niniejszej, są

ważne i powodują bieg terminów, o ile uskutecznione są do rąk własnych obwinionego,

jego obrońcy, tudzież rzecznika dyscyplinarnego lub jego zastępcy.

O ile miejsce pobytu obwinionego nie jest znane, a nie ustanowił on obrońcy, to za

faktyczne doręczenie uważa się złożenie właściwego pisma u jego władzy służbowej.

O ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej, zażalenia przeciwko zarządzeniom i uchwałom

komisji dyscyplinarnej pierwszej instancji lub przewodniczącego komisji dyscyplinarnej

- można wnosić tylko łącznie z zażaleniem, podawanem na ostateczne zarządzenie lub

uchwałą, albo z odwołaniem od orzeczenia komisji dyscyplinarnej.

Zażalenia wnosić należy na ręce przewodniczącego komisji dyscyplinarnej pierwszej

instancji, który przesyła je wraz z aktami sprawy do instancji odwoławczej.

Instancja odwoławcza rozstrzyga zażalenie bez udziału stron.

Bieg terminu rozpoczyna się z dniem następującym po doręczeniu.

Niedziele i dni świąteczne nie wstrzymują ani rozpoczęcia, ani biegu terminów; o ile

koniec terminu przypada na niedzielę lub dzień świąteczny-kończy się termin następnego

dnia powszedniego.

Przepisy, obowiązujące sądy, postanawiają, które dni należy uważać za świąteczne.

Dzień nadania zażalenia lub odwołania na pocztę uważa się za dzień ich wniesienia.

Przywrócenie terminu.

W razie spóźnienia terminu do wniesienia zażalenia lub skargi instancja odwoławcza

może na prośbę obwinionego zezwolić na przywrócenie terminu, o ile obwiniony wykaże,

że niezależnie od jego woli i winy okoliczności nie pozwoliły mu dotrzymać terminu.

Prośbę o przywrócenie terminu z równoczesnem złożeniem zażalenia lub skargi wnosić

należy do właściwej komisji pierwszej instancji, która przesyła ją z wnioskiem rzecznika

dyscyplinarnego do instancji odwoławczej.

Instancja odwoławcza, zezwoliwszy na przywrócenie terminu, może zaraz wydać orzeczenie

merytoryczne.

O ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej, należy w postępowaniu dyscyplinarnem stosować

analogicznie przepisy ustawy postępowania karnego.

Pisma, dotyczące postępowania dyscyplinarnego, wolne są od wszelkich opłat skarbowych.

Postanowienia ustawy niniejszej stosuje się analogicznie w postępowaniu dyscyplinarnem

przeciwko funkcjonariuszom państwowym w stanie nieczynnym.

Postanowienia ustawy niniejszej stosuje się także do niezakończonych jeszcze ostatecznie

postępowań dyscyplinarnych, a przy wznowieniu postępowania również do spraw już zakończonych

według postanowień innych przepisów dyscyplinarnych, obowiązujących przed wejściem

w życie ustawy niniejszej na obszarach Rzeczypospolitej.

Do czasu ustanowienia przy władzach drugiej instancji komisji dyscyplinarnych, przewidzianych

w ustawie niniejszej - wszystkie sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji rozstrzyga

komisja dyscyplinarna czynna przy władzy naczelnej, w drugiej zaś - wyższa komisja

dyscyplinarna, utworzona w myśl art. 1 ustawy niniejszej.

Komisja dyscyplinarna, ustanowiona przy władzy naczelnej, jest właściwa w tym wypadku

dla wszystkich funkcjonarjuszów państwowych właściwego działu zarządu państwowego

bez względu na Ich przeznaczenie służbowe.

O ile w ustawie niniejszej powołane się na postanowienia ustaw karnych (postępowania

karnego), należy stosować aż do wprowadzenie jednolitych ustaw na całym obszarze Rzeczypospolitej

przepisy dzielnicowych ustaw karnych (postępowania karnego).

Postanowieniom niniejszej ustawy nie podlegają sędziowie, prokuratorzy (wymiar sprawiedliwości),

aplikanci sądowi oraz nauczyciele wszystkich szkół państwowych.

Do urzędników Kontroli Państwowej stosuje się przepisy niniejszej ustawy, o ile ustawa

o Kontroli Państwowej z dnia 3 czerwca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 314) inaczej

nie stanowi.

Ponadto, do czasu wydania specjalnych ustaw służbowych dla funkcjonarjuszów policji

państwowej, poczt i telegrafów, pracowników państwowych kolei żelaznych, straży celnej

oraz dozorców więziennych- ustawa niniejsza ma zastosowanie w stosunku do tych osób,

o ile nie stoi w sprzeczności z postanowieniami ustaw o uposażeniu, względnie specjalnemi

przepisami, wynikającemi z charakteru służbowego tych funkcjonarjuszów.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Prezydentowi Ministrów i innym ministrom

we właściwym każdemu z nich zakresie działania.

Ustawa niniejsze wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1922 r. Rada Ministrów może jednak

w drodze rozporządzenia odroczyć ten termin na niektórych obszarach Rzeczypospolitej,

najwyżej wszakże na trzy miesiące od terminu wyżej oznaczonego.

Z chwilą wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc dotychczas obowiązujące ustawy

i przepisy, wydane w przedmiotach unormowanych tą ustawą.