Ustawa z dnia 16 grudnia 1921 r. o poborze nadzwyczajnej daniny państwowej.

Celem przywrócenia równowagi budżetowej, tudzież stworzenia podstawy dla banku biletowego,

pobraną będzie nadzwyczajna danina państwowa.

Osoby, obowiązano do płacenia daniny.

Nadzwyczajnej daninie państwowej podlegają

I.

Osoby fizyczne i prawne, z wyjątkiem osób, wymienionych w części II niniejszego artykułu,

obowiązane do opłacania następujących podatków bezpośrednich

A.

W b. dzielnicy rosyjskiej

a)

płatnicy podatku gruntowego,

b)

płatnicy podatku podymnego w miasteczkach (osadach), posiadający nieruchomość bez

gruntu, lub z gruntem poniżej trzech morgów,

c)

płatnicy państwowego podatku od nieruchomości miejskich.

d)

płatnicy zasadniczego podatku przemysłowego od przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych,

nie obowiązanych do publicznego składania sprawozdań, tudzież od zajęć osobistych,

nie wymienionych w części V niniejszego artykułu, z wyjątkiem osób i przedsiębiorstw,

o których mowa w części VII niniejszego artykułu.

B.

W b. dzielnicy austrjackiej

a)

płatnicy podatku gruntowego,

b)

płatnicy podatku domowo-czynszowego, płatnego i idealnego na całym obszarze, oraz

podatku domowo-klasowego, płatnego i idealnego, pobieranego w miastach i miasteczkach,

wymienionych w ustawach krajowych b. Królestwa Galicji z dnia 13 marca 1889 r. (Dz.

Ust. Kraj. № 24) i z dnia 3 lipca 1896 r. (Dz. Ust. Kraj. № 51), jak również w innych

miejscowościach o charakterze miejskim, oznaczonych przez Ministra Skarbu w drodze

rozporządzenia,

c)

płatnicy powszechnego podatku zarobkowego od przedsiębiorstw handlowych, przemysłowych,

domokrążnych i wędrownych, tudzież od zajęć, nie wymienionych w części V niniejszego

artykułu, z wyjątkiem osób i przedsiębiorstw, o których mowa w części VII niniejszego

artykułu.

C.

W b. dzielnicy pruskiej

a)

płatnicy podatku gruntowego,

b)

płatnicy podatku budynkowego w miastach, miasteczkach, miejscowościach o charakterze

miejskim, jak również w innych miejscowościach, oznaczonych w drodze rozporządzenia

przez Ministra Skarbu,

c)

płatnicy podatku procederowego, z wyjątkiem osób, względnie przedsiębiorstw, wymienionych

w części II i VII niniejszego artykułu, tudzież płatnicy podatku od handlu domokrążnego.

II.

Osoby prawne, obowiązane do publicznego składania sprawozdań, podlegające podatkowi

przemysłowemu, względnie szczególnemu podatkowi zarobkowemu lub procederowemu na rok

1921, z wyjątkiem tych, które prowadzą przedsiębiorstwa, wymienione w części VII niniejszego

artykułu.

III.

Dzierżawcy i użytkownicy nieruchomości ziemskich, będących własnością instytucji,

wyszczególnionych w art. 3 punkt 1.

IV.

Osoby, zajmujące w cudzych nieruchomościach, położonych w miejscowościach o charakterze

miejskim, mieszkania oraz lokale przemysłowe lub handlowe z tytułu najmu lub tytułem

darmym.

V.

Osoby fizyczne, osiągające dochody z samodzielnego wykonywania wolnych zajęć zawodowych,

a mianowicie: lekarze, dentyści, lekarze weterynarji, felczerzy, adwokaci, obrońcy

sądowi, notarjusze, wydawcy pism perjodycznych, artyści, architekci, inżynierowie,

technicy, chemicy oraz ci ajenci, którzy nie opłacają podatków, wymienionych w części

I A. d), B. c) i C. c) niniejszego artykułu.

VI.

Właściciele posiadanych w okresie między 1 października i 31 grudnia 1921 r. samochodów

osobowych, ekwipaży w miastach oraz tych dorożek konnych i samochodowych, tudzież

omnibusów samochodowych, od których nie opłaca się podatku przemysłowego, względnie

zarobkowego lub procederowego.

VII.

Osoby fizyczne i prawne, prowadzące kopalnie ropy, rafinerje i fabryki olejów mineralnych,

fabryki gazoliny, tudzież przedsiębiorstwa tłoczenia i magazynowania ropy.

O ile osoby te posiadają nieruchomości ziemskie lub miejskie, nie służące celom przedsiębiorstwa,

podlegają odnośnie do tych nieruchomości daninie, określonej w części I niniejszego

artykułu.

Od daniny są zwolnione

1)

odnośnie do wszystkich kategorji daniny, wymienionych w art. 2: Państwo, związki samorządowe,

instytucje humanitarne i oświatowe oraz instytucje ubezpieczeń społecznych, związki

zawodowe, spółdzielnie aprowizacyjne i ich związki;

2)

odnośnie do kategorji daniny, wymienionej w art. 2, część II: komunalne kasy oszczędności,

tudzież instytucje kredytu długoterminowego, emitujące listy zastawne, a nie posiadające

kapitału zakładowego; o ile jednak te instytucje posiadają nieruchomości ziemskie

lub miejskie, to opłacają daninę na zasadzie art. 2 A. a)„b), c), B. a), b), C. a),

b);

3)

odnośnie do kategorji daniny, wymienionej w art. 2 części IV

a)

prawnie uznane instytucje religijne,

b)

uwierzytelnieni przy Rządzie Polskim, a nie posiadający obywatelstwa polskiego przedstawiciele

dyplomatyczni i konsularni państw obcych, tudzież dodani im pracownicy obcokrajowcy,

c)

osoby, których główne źródło utrzymania stanowią pobierane renty: inwalidzka, urazowa,

na starość, wdowia, lub zaopatrzenie emerytalne,

d)

dozorcy (stróże domów) odnośnie do zajmowanych przez nich mieszkań służbowych,

e)

osoby, utrzymujące się z ofiarności publicznej;

4)

odnośnie do kategorji daniny, wymienionej w art. 2 części VI

a)

osoby, wskazane w punkcie 3 b) niniejszego artykułu,

b)

osoby, wykonywujące zawodowo handel samochodami i od handlu tego opłacające podatek

przemysłowy, względnie zarobkowy lub procederowy - odnośnie do samochodów, będących

przedmiotem tego handlu; jednakże ta osoby winny uiścić daninę przynajmniej od jednego

samochodu.

Podstawa obliczenia i wysokość daniny.

Daninę, przypadającą od osób, wymienionych w art. 2 część 1, oblicza się przez pomnożenie

każdej wymierzonej im za rok 1920 należności całorocznego podatku państwowego przez

następujące mnożniki

A.

W b. dzielnicy rosyjskiej

a) dla podatku gruntowego głównego, obliczonego w myśl ustawy z dnia 14 lipca 1923 r.

(Dz. U. R. P. № 71, poz. 477)

dla płatników podatku gruntowego głównego, płacących podatku poniżej 1500 mk.

360

dla płatników podatku gruntowego głównego, płacących podatku od 1500 - 3000 mk

400

dla płatników podatku gruntowego głównego, płacących podatku ponad 300 mk

450

b) dla podatku podymnego w miasteczkach (osadach)

60

c) dla państwowego podatku od nieruchomości miejskich

100

d) dla zasadniczego podatku przemysłowego, obliczonego wedle stawek, wprowadzonych

ustawą z dnia 6 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 66, poz. 437):1) dla przedsiębiorstw handlowych I kategorji, wymienionych w punkcie 4 tejże kategorji

(dodatek do art. 368 ustawy o państwowym podatku przemysłowym)

150

2) dla przedsiębiorstw handlowych II kategorji, wymienionych w punkcie 4 tejże kategorji

100

3) dla pozostałych przedsiębiorstw handlwych I kategorji

85

4) dla pozostałych przedsiębiorstw handlowych II kategorji

60

5) dla przedsiębiorstw handlowych III kategorji

20

6) dla przedsiębiorstw handlowych IV kategorji

15

7) dla przedsiębiorstw handlowych V kategorji tudzież handlu jarmarcznego

5

8) dla przedsiębiorstw przemysłowych I, II i III kategorji

60

9) dla przedsiębiorstw przemysłowych IV, V i VI kategorji

45

10) dla przedsiębiorstw przemysłowych VII i VIII kategorji

35

11) dla przedsiębiorstw żeglugi

35

12) dla osobistych zajęć przemysłowych

35

B.

W b. dzielnicy austrjackiej

a) dla podatku gruntowego, obliczonego w myśl ustawy z dnia 14 lipca 1920 r. o podwyższeniu

podatku gruntowego (Dz. U. R. P. № 61, poz. 389):dla płatników podatku gruntowego, płacących podatku poniżej 2500 mk

225

dla płatników podatku gruntowego, płacących podatku od 2300

250

dla płatników podatku gruntowego, płacących podatku ponad 4200 mk

230

b) 1) dla podatku domowo-czynszowego, płatnego i idealnego, pobieranego w m. Lwowie

20

2) dla podatku domowo-czynszowego, płatnego i idealnego, pobieranego na pozostałym

obszarze izby skarbowej lwowskiej, tudzież na obszarze izby skarbowej krakowskiej

30

3) dla podatku domowo-klasowego, płatnego i idealnego, wymierzonego na zasadzie ustawy

z dnia 16 lipca 1920 r. o podwyższeniu podatku domowo-klasowego (Dz. U. R. P. № 70,

poz. 459), a pobieranego w miastach i miasteczkach, podpadających pod przepisy ustaw

kraj. b. Królestwa Galicji (z dnia 13 marca 1889 r. № 24) Dz. Ust. Kraj. i z dnia

3 lipca 1896 r. № 51 Dz. Ust. Kraj.), tudzież w innych miejscowościach o charakterze

miejskim, oznaczonych przez Ministra Skarbu w drodze rozporządzenia

60

c) dla powszechnego podatku zarobkowego, obliczonego wraz z państwowym dodatkiem wojennym

40

z tem jednak zastrzeżeniem, iż kwota daniny, obliczona dla każdej jednostki, podlegającej

podatkowi zarobkowemu, nie może być wyższą od kwot daniny, przypadających w b. dzielnicy

rosyjskiej od zakładów handlowych, względnie przemysłowych I kategorji, jak również

nie może być mniejszą od najniższej kwoty daniny, przypadającej w b. dzielnicy rosyjskiej

od zakładu handlowego IV kategorji, względnie od zakładu przemysłowego VIII kategorji,

w miejscowościach tej samej klasy. Dla celów, wymienionych w tej części niniejszego

artykułu, ustanawia się podział miejscowości b. dzielnicy austrjackiej na klasy, uwidoczniony

w załączniku № 1.

C.

W b. dzielnicy pruskiej

a) dla podatku gruntowego, służącego za podstawę do obliczenia dodatków samorządowych

dla płatników podatku gruntowego, płacących podatku poniżej 110 mk.

4200

dla płatników podatku gruntowego, płacących podatku od 110 do 220 mk.

4600

dla płatników podatku gruntowego, płacących podatku powyżej 220 mk.

5200

b) dla podatku budynkowego, służącego za podstawę do obliczenia dodatków samorządowych

100

c) dla podatku procederowego, służącego za podstawę do obliczenia dodatków samorządowych

1) dla przedsiębiorstw handlowych, nie wyłączając wskazanych poniżej w punkcie 3

w I klasie podatkowej

1500

,, II ,, ,,

1000

,, III ,, ,,

750

,, IV ,, ,,

500

2) dla przedsiębiorstw przemysłowych:w 1 klasie podatkowej

1000

,, II ,, ,,

750

,, III ,, ,,

500

,, IV ,, ,,

400

3) dla przedsiębiorstw handlowych, podlegających podatkowi wyszynkowemu:w I klasie podatkowej 5000

,, II ,, ,,

3000

,, III ,, ,,

2000

,, IV ,, ,, oraz dla przedsiębiorstw, uwolnionych od podatku procederowego, a płacących

podatek wyszynkowy

1000

Do obliczonych na zasadzie powyższych mnożników kwot daniny mają zastosowanie zastrzeżenia,

wymienione w części B. c) niniejszego artykułu

Podział miejscowości w b. dzielnicy pruskiej na klasy zawiera załącznik № 2. Najniższej

daninie, obliczonej na zasadzie poprzedniego ustępu, podlegają również przedsiębiorstwa,

które w roku 1920 były uwolnione od podatku procederowego na na mocy § 7 ustawy z

dnia 24 czerwca 1891 r.

d) dla podatku od handlu domokrążnego

500

Osobom, którym podatki, wyszczególnione w częściach A. d), B. c) i C. c) 1 i 2 art.

4, wymierzono po raz pierwszy dopiero za rok 1921, należy obliczyć daninę przez pomnożenie

należności podatkowej za tenże rok przez mnożniki, ustalone w części A. d) artykułu

4, o ile chodzi o b. dzielnicę rosyjską, a przez szóstą część mnożników, ustalonych

w częściach B. c) i C c) 1 i 2 artykułu 4, o ile chodzi o b. dzielnicę austrjacką,

względnie pruską.

Na obszarze województw: nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: białostockiego,

białowieskiego, bielskiego, grodzieńskiego, sokolskiego i wołkowyskiego województwa

białostockiego danina, przypadająca od płatników, wymienionych w art. 2 część I A.

a) obliczoną zostanie w wysokości uwidocznionej w załączniku № 3.

Daninę, przypadającą od osób wspomnianych w art. 2 cz. II, oblicza się od spółek handlowych

i bankowych, powstałych przed 1 stycznia 1920 r., w wysokości 15 procentów od kapitału

zakładowego (akcyjnego, udziałowego, składkowego i t. p.), tudzież zapasowego i rezerwowego

według stanu w dniu ogłoszenia ustawy niniejszej, od wszystkich innych zaś-w wysokości

10 procentów od tychże kapitałów.

O ile jednak osoby wspomniane posiadają nieruchomości, maszyny, narzędzia produkcji

lub patenty, nabyte przed rokiem 1920, należy wartość nabycia tych przedmiotów przewalutować,

celem określenia podstaw obliczenia daniny, drogą pomnożenia jej przez następujące

współczynniki

a) o ile nabycie nastąpiło przed 1 stycznia 1916 roku - przez.......

20

b) o ile nabycie nastąpiło w czasie od 1 stycznia 1916 roku do 31 grudnia 1918 roku

-przez............

10

c) o ile nabycie nastąpiło w 1919 r.-przez

5

Postanowienia ustępu poprzedniego mają zastosowanie również do kapitałów, już za zgodą

Ministra Skarbu przewalutowanych na innych podstawach.

Kapitał zakładowy przedsiębiorstw, należących do osób prawnych, których zarządy znajdują

się poza obszarem Rzeczypospolitej; określa się wedle przepisów, zawartych w ostatniej

części art. 21 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym i podatku

majątkowym (Dz. U. R. P. № 82, poz. 550), przyczem stosuje się analogicznie przepisy

drugiego i trzeciego ustępu niniejszego artykułu.

Daninę, przypadającą od osób, wymienionych w art. 2 części III oblicza się

I.

dla użytkowników, korzystających z gruntu pod tytułem darmym

1)

w wysokości, określonej w art. 4 A. a), B. a) i C. a) i w art. 6, o ile grunt jest

obłożony podatkiem gruntowym,

2)

w wysokości przeciętnego obciążenia daniną gruntów, znajdujących się w tej samej lub

w sąsiedniej wsi, względnie gminie, o ile grunt nie jest obłożony podatkiem gruntowym.

II.

dla innych użytkowników i dzierżawców w wysokości, określonej w art. 35 z tem, że

za podstawę obliczenia przyjmuje się kwotę daniny, jakaby przypadała w myśl punktu

pierwszego, względnie drugiego części I niniejszego artykułu.

Daninę, przypadającą od osób, wymienionych w art. 2 części IV, oblicza się w wysokości

dwukrotnego zasadniczego komornego, płaconego za rok 1921.

Od mieszkań i lokalów, zajmowanych tytułem darmym w cudzych nieruchomościach, daninę

oblicza się w wysokości dwukrotnej rocznej wartości użytkowej, odpowiadającej komornemu

(ustęp pierwszy niniejszego artykułu) za mieszkania i lokale najęte, znajdujące się

w tych samych lub podobnych warunkach.

W tych miejscowościach, w których nie obowiązują zasady ustawy o ochronił lokatorów

z dnia 18 grudnia 1920 roku (Dz. U. R. P. № 4/21, poz. 19), daninę przypadającą od

osób, wymienionych w niniejszym artykule, oblicza się w wysokości 2.000 mk. od każdego

pokoju, względnie pomieszczenia.

Daninę, przypadającą na zasadzie art. 2 części V. oblicza się w wysokości jednej piątej

części dochodu, osiągniętego z wolnych zajęć zawodowych w roku 1920, a ustalonego

przy wymiarze państwowego podatku dochodowego na rok podatkowy 1921.

Daninę przypadającą od osób, wymienionych w art. 2 części VI, oblicza się w wysokości

a)

1.000.000 marek od samochodu osobowego o sile powyżej 15 koni, a w wysokości 750.000

marek od samochodu o sile mniejszej,

b)

200.000 marek od ekwipażu parokonnego i 100.000 marek od ekwipażu jednokonnego,

c)

20.000 marek od dorożki dwukonnej i 10.000 marek od dorożki jednokonnej w Warszawie

i Łodzi, a w połowie tych sum od dorożek w innych miastach,

d)

100.000 marek od omnibusu samochodowego i 40.000 marek od dorożki samochodowej.

I.

Daninę, przypadającą na zasadzie art. 2 części VII oblicza się

1)

od szybów produkujących ropę

a)

w wysokości 10.000 marek od każdej cysterny ropy pojemności 10.000 kg., wydobytej

w czasie od 1 lipca 1920 r. do 30 czerwca 1921 r., za potrąceniem ilości, zużytej

na opał własnych szybów, oraz ropy bruttowej, tudzież w wysokości 50 fenigów od każdego

w powyższym czasie wyprodukowanego, a sprzedanego metra sześciennego gazu ziemnego.

Od tej jednak ilości ropy, która przez producentów została wywiezioną zagranicę w

okresie między 1 stycznia 1920 r. a 15 listopada 1921 r., należy w miejsce stawki

10.000 marek zastosować stawkę 20.000 marek od każdej wywiezionej cysterny; a od tej

ilości gazu ziemnego, która sprzedaną została za kontraktami, zawartemi po 31 grudnia

1920 r. na rok z góry, zamiast wspomnianej w punkcie a) stawki jednostkowej, zastosować

stawką procentową w wysokości 10% ceny sprzedażnej. Stawka 20.000 marek nie dotyczy

ropy, wywiezionej zagranicę na podstawie umowy z Rządem, zawierającej oznaczenie ceny

niższej niż równoczesna targowa, lub zapewniającej Rządowi dochody, przewyższające

stawkę eksportową. W tych wypadkach oblicza się daninę w wysokości 10.000 marek od

każdej cysterny;

b)

w wysokości 10% ceny sprzedażnej cysterny ropy bruttowej, wyprodukowanej w okresie,

oznaczonym w punkcie a);

2)

od szybów jeszcze nieprodukujących, a będących w wierceniu w ostatnim miesiącu przed

ogłoszeniem ustawy

a)

wwysokości 400.000 marek od każdego rygu w Borysławiu, Mrażnicy i Tustanowicach,

b)

w wysokości 200.000 marek od każdego rygu, znajdującego się w okręgu urzędu górniczego

w Stanisławowie,

c)

w wysokości 100.000 marek od każdego rygu w zachodniej Małopolsce oraz w Uryczu, Opace

i Schodnicy.

Postanowienia powyższe nie dotyczą rygów na terenach, znajdujących się w tych gminach,

w których niema jeszcze szybów produkcyjnych;

3)

od rafinerji, fabryk olejów mineralnych, fabryk gazoliny, przerabiających surowiec

- w wysokości 10.000 marek od każdej cysterny surowca o pojemności 10.000 kg., przerobionego

w okresie, wspomnianym w punkcie 1. a), względnie od przerobionego gazu, przyczem

2 metry sześcienne gazu liczy się 1 kg. ropy;

4)

od rafinerji i fabryk olejów mineralnych, przerabiających półfabrykaty-w wysokości

20.000 marek od każdej cysterny półfabrykatu, przerobionego w powyższym okresie.

Rafinerje, przerabiające ropę lub półfabrykaty na podstawie umów o przeróbkę, mają

prawo regresu do oddającego ropę do przeróbki, w wysokości połowy daniny, zapłaconej

od tej ropy;

5)

od przedsiębiorstw magazynowania i tłoczenia ropy - w wysokości 500 marek od każdej

cysterny ropy, przetłoczonej w okresie, wspomnianym w punkcie 1 a).

II.

Daninę, przypadającą od rafinerji spirytusu, a obliczoną na zasadzie art. 4 A. d),

B. c) i C. c) tudzież na zasadzie art. 7 podwyższa się o 50%.

Postępowanie.

Daninę, przypadającą od osób wymienionych w art. 2 części I oblicza na obszarze b.

dzielnicy rosyjskiej władza podatkowa pierwszej instancji, na obszarze b. dzielnicy

austrjackiej urząd podatkowy, a na obszarze b. dzielnicy pruskiej władza właściwa

do wymiaru podatku obrotowego tego okręgu, w którym położone są przedmioty podatkowe,

obłożone odnośnymi podatkami podstawowemi (art. 4), w terminie 3-tygodniowym od dnia

ogłoszenia rozporządzenia wykonawczego do niniejszej ustawy.

Podstawę do obliczenia daniny, przypadającej od osób, wymienionych w art. 2 I. A.

a) b) w b. dzielnicy rosyjskiej ustala władza podatkowa I instancji zbiorowo dla całych

wsi, osad lub kolonji, a oddzielnie oblicza dla każdego majątku ziemskiego, folwarcznego;

daninę, przypadającą od innych osób, wymienionych w art. 2 I. obliczają właściwa władze

(urzędy) wskazane w art. 13, indywidualnie.

Księgi poboru daniny sporządza się w dwuch egzemplarzach, dla każdej grupy płatników

oddzielnie.

Po dokonaniu obliczenia daniny na zasadzie art. 14 władze (urzędy), wymienione w art.

13, przesyłają niezwłocznie właściwym urzędom gminnym (wiejskim i miejskim) księgi

poboru w jednym egzemplarzu, a drugi egzemplarz w b. dzielnicy rosyjskiej odstępują

kasie skarbowej, zaś w b. dzielnicy austrjackiej i pruskiej zatrzymują u siebie. Na

obszarze b. dzielnicy rosyjskiej zarząd gminy wiejskiej jest obowiązany sporządzić

przy współudziale przedstawicieli właściwych zebrań gromadzkich w nieprzekraczalnym

terminie dni 14-tu listę rozkładu daniny, obliczonej w myśl ustępu pierwszego art.

14 i w art. 37, pomiędzy poszczególnych płatników w stosunku do przypadających od

każdego z nich podatków podstawowych lub w razie braku rejestru pomiarowego i sporządzonej

na jego podstawie listy rozkładu podatków na mocy uchwał przedstawicieli zebrań gromadzkich.

Otrzymane od władz (urzędów), wymienionych w art. 13, księgi poboru (art. 14), a w

b. dzielnicy rosyjskiej także sporządzone w myśl poprzedniego ustępu niniejszego artykułu

listy rozkładu daniny winien zarząd gminny wiejski i miejski niezwłocznie po otrzymaniu

ksiąg, względnie po sporządzeniu list wyłożyć na przeciąg 14 dni w miejscu powszechnie

dostępnem (w kancelarji gminnej, u sołtysa, w magistracie, komisarjatach i t. p.),

dla przejrzenia przez płatników i o dniu wyłożenia podać uprzednio ogłoszenie do wiadomości

publicznej.

Od rozkładu daniny, dokonanego (na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej) w trybie, przewidzianym

w ustępie drugim niniejszego artykułu, wolno płatnikowi wnieść zażalenie w ciągu ośmiu

dni, licząc od pierwszego dnia okresu wyłożenia listy rozkładu, do władzy podatkowej

I instancji, która rozstrzyga sprawę ostatecznie. Przy rozstrzyganiu zażaleń decydującym

jest rejestr pomiarowy i stawki głównego podatku gruntowego na rok 1920.

Od obliczenia daniny, uskutecznionego w trybie, wskazanym w art. 14, wolno płatnikom

wnieść odwołanie do izby skarbowej za pośrednictwem władzy (urzędu), wspomnianej w

art. 13, w ciągu dni czternastu, licząc od dnia następnego po upływie okresu wyłożenia

(art. 15, ustęp drugi).

Odwołania rozstrzyga ostatecznie izba skarbowa, opierając swoją decyzję na badaniu

tak prawidłowości obliczenia daniny pod względem rachunkowym, jako też słuszności

podstawy obliczenia, przyczem jeśli wymiar podatku, na którym się opiera obliczenie

daniny, dokonany był niesłusznie, to za podstawę wymiaru daniny powinna być wzięta

kwota nie wymierzonego, lecz przypadającego podatku.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku zapłacenia daniny w terminie, określonym

w art. 17, ustęp drugi.

Danina, obliczona w sposób wskazany w art. 14 i 15, winna być wpłacona w dwóch równych

ratach: na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej i austrjackiej do kas zarządów gminnych

lub do kas publicznych albo prywatnych, przez zarządy gminne do poboru upełnomocnionych,

albo też do właściwej kasy skarbowej (urzędu podatkowego), a na obszarze b. dzielnicy

pruskiej do kasy władzy, wymienionej w art. 13, względnie do kas, przez nią upoważnionych.

Każda kasa otrzymuje egzemplarz księgi poboru.

Termin wpłacenia pierwszej raty przypada w ciągu czterech tygodni, licząc od ósmego

dnia wyłożenia księgi poboru, względnie list rozkładu do publicznego przejrzenia (art.

15 ustęp drugi); druga rata winna być wpłacona w ciągu sześciu tygodni po upływie

terminu płatności pierwszej raty.

Niewpłacone w powyższych terminach raty daniny będą ściągnięte przez zarząd gminy

przymusowo wraz z kosztami egzekucyjnemi i odsetkami za zwłokę w wysokości 5% od sta

miesięcznie, począwszy od dnia następnego po upływie terminów, oznaczonych w ustępie

drugim niniejszego artykułu, przyczem każdy miesiąc rozpoczęty liczy się za cały.

Organa poborowe mają prawo bezpośrednio żądać pomocy policji państwowej przy przymusowem

ściągnięciu daniny środkami ustawowemi, jakoteż dla strzeżenia sum wpłaconej daniny;

policja jest obowiązana niezwłocznie spełnić odnośne żądania.

Zarządy gmin są obowiązane pobrane kwoty daniny wpłacać niezwłocznie, w każdym razie

co trzy dni, do kasy skarbowej (urzędu podatkowego) swego okręgu, ewentualnie za pośrednictwem

pocztowej kasy oszczędności.

Gmina odpowiedzialna jest całym swoim majątkiem, jakoteż swemi dochodami za kwoty

daniny, pobrane przez zarząd gminy i samowolnie rozdysponowane, z tem że kwotom tym

przysługuje przywilej, względnie ustawowe prawo pierwszeństwa, przed wszystkiemi przywilejami

i obciążeniami.

Daninę, przypadającą od osób prawnych, wymienionych w art. 2 części II, winny osoby,

sprawujące zarząd majątkiem tychże osób prawnych, w ciągu czterech tygodni, licząc

od dnia ogłoszenia rozporządzenia wykonawczego do ustawy niniejszej, obliczyć i przesłać

izbie skarbowej szczegółowe jej obliczenie, sporządzone wedle najlepszej wiedzy i

sumienia, a to pod rygorem skutków art. 99 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym

podatku dochodowym i podatku majątkowym (Dz. U. R. P. № 82 poz. 550). Izba skarbowa

ustali z urzędu wysokość daniny w tych wypadkach, gdy wspomniane obliczenia nie będą

przedłożone w wyżej wskazanym terminie.

Danina, o której mowa w niniejszym artykule, winna być wpłacona w dwuch równych ratach

do kasy skarbowej (urzędu podatkowego) tego okręgu, w którym znajduje się siedziba

zarządu osoby prawnej. Płatność pierwszej raty przypada w ciągu ośmiu tygodni, licząc

od dnia ogłoszenia rozporządzenia wykonawczego do ustawy niniejszej, płatność drugiej

raty - w ciągu sześciu tygodni po upływie terminu płatności pierwszej raty.

Dowody uiszczenia każdej raty winny być złożone izbie skarbowej.

Kwoty daniny, niewpłacone w powyższych terminach, ściągnięte będą przymusowo przez

organa skarbowe, przyczem będą pobrane oprócz kosztów egzekucyjnych odsetki za zwłokę

w wysokości, określonej w art. 17 ustęp trzeci.

Izba skarbowa bada prawidłowość obliczenia i jeżeli okaże się, że daninę wniesiono

w kwocie mniejszej niż należało, to osoby, sprawujące zarząd majątku osoby prawnej,

winne są wpłacić przypadającą różnicę wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości, określonej

w art. 17 ustęp trzeci, liczonemi od dnia następnego po upływie terminów, wskazanych

w ustępie drugim art. 19, w ciągu ośmiu dni od dnia postawienia w tym względzie żądania

izby skarbowej, a to pod rygorem skutków, wskazanych w art. 19 ustęp ostatni.

Sprawdzenie obliczenia przez izbę skarbową winno być dokonane w ciągu ośmiu tygodni

od dnia złożenia obliczenia; o ileby sprawdzenie w tym terminie nie nastąpiło, będą

po jego upływie liczone od przypadającej różnicy odsetki za zwłokę dopiero od dnia

następnego po postawieniu żądania izby skarbowej.

Od decyzji izby skarbowej wolno w terminie, przewidzianym w ustępie pierwszym niniejszego

artykułu, wnieść odwołanie, które rozstrzyga ostatecznie Minister Skarbu.

Odwołanie wnosi się do izby skarbowej.

Odwołanie nie wstrzymuje obowiązku zapłacenia wspomnianej różnicy w określonym wyżej

terminie.

Danina, przypadająca na zasadzie art. 8 część I liczba 1, będzie obliczona i pobrana

w trybie, wskazanym w art. 13-17.

Daninę, przypadającą na zasadzie art. 8 część I liczba 2 oraz część II, winni płatnicy

obliczyć w 14-o dniowym terminie, zakreślonym w art. 15 ustęp drugi, i wpłacić w trybie

i w terminach, wskazanych w art. 17.

Co do obowiązku składania obliczenia władzom podatkowym, co do sprawdzania złożonego

obliczenia i zaskarżania decyzji władz podatkowych, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 19 i 20 z tą różnicą, że obliczenie daniny i dowód jej uiszczenia należy przesłać

właściwej władzy podatkowej I instancji; odwołania zaś od decyzji tejże władzy rozstrzyga

ostatecznie izba skarbowa zgodnie z przepisami art. 16.

Daninę, przypadającą od osób, wymienionych w art. 2 część IV, obliczają na podstawie

list lokatorów, o których mowa w art. 30, magistraty, względnie urzędy gminne przy

współudziale komisji z trzech członków, wybranych przez radę miejską (gminną). Jeżeli

rada miejska (gminna) nie dokona wyboru w ciągu czterech dni po otrzymaniu przez magistrat

od właściwej władzy podatkowej wezwania do wymiaru daniny, to magistrat mianuje członków

komisji.

Ilość komisji w każdej miejscowości oznacza magistrat.

Wyniki obliczenia należy wciągnąć do list lokatorów, jako ksiąg poboru.

Zresztą stosuje się analogicznie przepisy art. 15 ustęp drugi, tudzież art. 16, 17

i 18 z tem, że odwołanie od wymiaru daniny może wnieść także: władza podatkowa I instancji,

a nałożona ewentualnie przez izbą skarbową wskutek takiego odwołania dopłata winna

być uiszczona do 14 dni po otrzymaniu odnośnej decyzji, a to pod rygorem skutków,

wspomnianych w trzecim ustępie art. 17.

Daninę, przypadającą na zasadzie art. 2 części V, winny płatnicy wpłacić w terminach,

określonych w art. 19, przyczem stosuje się odpowiednio przepisy art. 21 ustęp trzeci.

O ileby wymiar podatku dochodowego na rok 1921 nie był jeszcze uskuteczniony przed

upływem wspomnianych terminów płatności, przyjmą płatnicy za podstawę obliczenia daniny

dochód, który powinni byli zeznać w deklaracjach do podatku dochodowego na rok 1921,

z tem, że ostateczne obliczenie daniny nastąpi równocześnie z dokonaniem wymiaru wspomnianego

podatku na rok 1921, a co do możliwej dopłaty stosowane będą odpowiednio przepisy

art. 20 oraz 21 ustęp trzeci. Dokonywane przez płatników tymczasowe obliczenia daniny

nie mogą być podstawą do wdrożenia postępowania karnego za przestępstwo z art. 99

ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym i podatku majątkowym

(Dz. U. R. P. №82, poz. 550).

Daninę, przypadającą na zasadzie art. 2, części VI, winni płatnicy wpłacić w terminach,

określonych w art. 19, przyczem stosuje się odpowiednio przepisy art. 21 ustęp trzeci.

Daninę, obliczoną na zasadzie art. 12 punkt 1 a), 2, 3, 4, i 5 winni płatnicy płacić

w trybie i w terminach, określonych w art. 19 i 20.

Danina zaś, wspomniana w art. 12 punkt 1 b), będzie pobrano od płatników w drodze

potrącenia przy wypłacie im należności przez Skarb Państwa.

Przepisy ogólne.

Gminom wiejskim i miejskim przyznaje się tytułem zwrotu kosztów poboru daniny, określonej

w art. 2 części I i IV, dwa procenty od kwot daniny, wpłaconych do kas skarbowych

(urzędów podatkowych).

Kasy skarbowe (urzędy podatkowe) wypłacą te koszty zarządom gmin w ciągu ośmiu dni

po wpłacenia przez nie ogólnej przekazanej im do ściągnię-kwoty daniny i przedstawieniu

ksiąg poboru.

Osoby, wchodzące w skład zarządów gminnych wiejskich i miejskich, oraz funkcjonarjusze

gminni i sołtysi, tudzież osoby sprawujące zarząd majątkiem instytucji, wymienionych

w art. 19, i płatnicy, wspomnieni w art. 8 części I, liczba 2 i części II, w art.

2 części V i VI i w art. 25 ustęp pierwszy, są odpowiedzialni za ścisłe i terminowe

wykonanie obowiązków, nałożonych na nich na zasadzie ustawy niniejszej i wydanych

na jej podstawie zarządzeń.

Winni naruszenia bez usprawiedliwionej przyczyny obowiązków, określonych w art. 27,

będą karani grzywną do jednego miljona marek i aresztem do trzech miesięcy, lub jedną

z tych kar, a w b. dzielnicy pruskiej grzywną do jednego miljona marek i aresztem,

albo więzieniem do trzech miesięcy, lub jedną z tych kar.

Grzywnę, na wypadek niemożności ściągnięcia, zastąpi pozbawienie wolności na czas

do sześciu miesięcy.

Do orzekania powołane są sądy pokoju (powiatowe) na wniosek władzy skarbowej.

Zamiast przez sądy, wymierzenie kary nastąpić też może przez władze administracyjne.

Od orzeczenia karnego, wydanego w drodze administracyjnej, można odwołać się do władzy

administracyjnej II instancji w ciągu dni czternastu, licząc od dnia następnego po

doręczeniu orzeczenia, z uwzględnieniem biegu pocztowego, a od jej orzeczenia w takim

samym terminie do właściwego sądu okręgowego, który rozstrzyga sprawę odstatecznie

przy odpowiedniem zastosowaniu przepisów, dotyczących odwołania od wyroków sądów pokoju

(powiatowych).

Odwołania do władzy administracyjnej II instancji i do sądu nie wstrzymują wykonania

kary z wyjątkiem pozbawienia wolności. Wykonanie kary pozbawienia wolności należy

do sądu pokoju (powiatowego), któremu władza administracyjna przesyła w tym celu akta

sprawy.

W b. dzielnicy pruskiej stosuje się przepisy §§ 453-458 ustawy postępowania karnego

z tą różnicą, że kary wymierza władza administracyjna I instancji w granicach ustępu

pierwszego niniejszego artykułu. Zarządzenie karne jest natychmiast wykonalne, z wyjątkiem

kary pozbawienia wolności, i traci moc prawną z chwilą orzeczenia sądowego. Zwrot

uprzednio ściągniętej grzywny może nastąpić w razie odmiennego orzeczenia sądowego

dopiero po jego uprawomocnieniu.

Władza, określona w art. 13 - a na obszarze b. dzielnicy austrjackiej władza podatkowa

I instancji może niezależnie od nałożenia kary z mocy art. 23 zarządzić, aby obowiązki,

których zaniedbał zarząd gminy, były spełnione na koszt gminy przez inne osoby.

Właściciele nieruchomości miejskich lub ich zastępcy winni w ciągu 20 dni po doręczeniu

magistratowi formularzy spisowych złożyć mu listy lokatorów w dwuch egzemplarzach,

a to pod rygorem skutków, wspomnianych w art. 23 i przy zastosowaniu trybu postępowania,

w tym artykule przewidzianego, z tą różnicą, że do wymierzenia kar w miejsce władz

administracyjnych powołane są władze skarbowe I-ej, względnie II-ej instancji; od

orzeczeń tych władz dopuszczalne są odwołania do sądów okręgowych. Zarazem stosuje

się analogicznie przepisy art. 29.

Karom, określonym w art. 28, ulega także każdy, kto w spisach powyższych zamieści

nieprawdziwe wiadomości, przyczem co do właściwości władz, orzekających kary, stosuje

się postanowienia pierwszego ustępu niniejszego artykułu.

Wszystkie władze i urzędy państwowe, nie wyłączając władz wojskowych oraz samorządowe,

tudzież ich organa wykonawcze są obowiązane udzielać władzom skarbowym i organom poborowym

pomocy przy poborze i ściąganiu daniny.

Winni naruszenia tego obowiązku, o ile nie stosuje się przepis art. 28, odpowiadają

według ogólnie obowiązujących przepisów organizacyjnych, względnie służbowych.

Zabezpieczenie.

Cała suma należna Skarbowi Państwa od każdego płatnika z tytułu daniny, określonej

w art. 2, korzysta z ustawowego pierwszeństwa zaspokojenia z całego majątku ruchomego

płatnika przed wszystkiemi przywilejami i obciążeniami; suma ta może być zabezpieczona

natychmiast po dokonaniu obliczenia.

Suma daniny, obliczona na zasadzie wielokrotności podatkowej (art. 4 i 5), korzysta

z ustawowego pierwszeństwa zaspokojenia z nieruchomości, obłożonej podatkiem podstawowym,

przed wszelkiemi przywilejami i obciążeniami.

Pierwszeństwo powyższe służy również daninie, przypadającej od osób prawnych, wymienionych

w art. 2 części II, na nieruchomościach, będących własnością tychże osób, tudzież

daninie, przypadającej od osób, wymienionych w art. 2 części VII, na nieruchomościach,

służących celom przedsiębiorstw, wyszczególnionych w art. 12, oraz na prawach rzeczowych,

związanych z temi przedsiębiorstwami.

Odpowiedzialność.

Jeżeli formalności przepisania tytułu własności nieruchomości albo oddzielnego obliczenia

podatku z jakichkolwiekbądź powodów nie zostały dokonane, to daninę płaci osoba, będąca

faktycznie posiadaczem nieruchomości w dniu wejścia ustawy w życie.

Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości ziemskiej, posiadający na niej własny inwentarz,

płaci z daniny, obliczonej z tej nieruchomości: a) 50%, o ile dzierżawa, względnie

użytkowanie opiera się na tytule prawnym, powstałym przed rokiem 1916; b) 40%, o ile

dzierżawa, względnie użytkowanie opiera się na tytule prawnym, powstałym przed rokiem

1920; c) 30%, o ile tytuł prawny powstał w roku 1920 i czynsz dzierżawny ustalono

przeważnie w gotówce, a nie w zbożu; d) 20%, o ile tytuł prawny powstał w roku 1921,

jak również w tym wypadku, gdy tytuł prawny powstał przed tym rokiem, ale czynsz umówiono

przeważnie w zbożu. Resztę daniny w powyższych wypadkach płaci właściciel nieruchomości

ziemskiej, o ile jednak właściciel w myśl art. 52 sprzeda część swojej nieruchomości,

art. 35 nie ma zastosowania.

Wymienione w części pierwszej niniejszego artykułu obowiązki dzierżawców, względnie

użytkowników, dotyczą również administratorów pożyczających, choćby nie posiadali

na gruncie własnego inwentarza.

Wszelkie przeciwne powyższym przepisom warunki, zawarte w odnośnych umowach, nie mają

znaczenia.

Ulgi.

Mnożniki, ustalone w art. 4 cz. A. a), B. a) i C. a) obniża się dla powiatów, dotkniętych

zniszczeniami wojennemi, do norm przewidzianych w załączniku № 4.

Płatnikom daniny, wymienionym w art. 2 części I A. a), B. a) i C. a), opłacającym

z posiadanego gruntu podatek gruntowy w granicach kwot, wyszczególnionych w załączniku

№ 5, potrąca się z przypadających od nich sum daniny (art. 4 i 36) ulgi procentowe,

przewidziane w części I tegoż załącznika.

Płatnikom daniny, obliczonej na zasadzie art. 6 niniejszej ustawy, potrąca się z przypadających

od nich kwot daniny ulgi procentowe, przewidziane w części II rzeczonej tabeli.

Na indywidualne ulgi i uwolnienia od daniny przeznacza się

1.

dla płatników podatku gruntowego (art. 2 cz. I. A. a), B. a), C. a) i art. 6, szczególnie

dotkniętych stratami wojennemi, - oznaczony w załączniku № 6 procent ogólnej sumy

daniny, obliczonej na zasadzie wielokrotności podatku gruntowego w powiecie;

2.

dla płatników podatku gruntowego (art. 2 cz. I A. a), B. a), C. a) i art. 6 i dla

dzierżawców i użytowników (art. 2 cz. III) dotkniętych nieszczęściami losowemi, -

2% ogólnej sumy daniny, obliczonej od płatników obu powyższych kategorji w powiecie;

3.

dla płatników podatku gruntowego (art. 2 cz. 1 A. a), B. a), C. a) jakoteż dla dzierżawców

i użytowników (art. 2 cz. III) w powiatach, położonych na obszarze, podległym sądowi

apelacyjnemu we Lwowie, z powodu strat, poniesionych w okresie 1918/1919. - 3% ogólnej

sumy daniny, która przypada na ten obszar od płatników obu powyższych kategorji;

4.

dla płatników, wymienionych w art. 2 cz. I A. d). B. c), C. c) cz. II i VII - 15%

ogólnej sumy daniny, przypadającej w okręgu wymiarowym od każdej z wyżej oznaczonych

grup płatników;

5.

dla płatników, wymienionych w art. 2 cz. I A. b) c), B. b), C. b) cz. V i VI, - 10%

ogólnej sumy daniny, przypadającej w okręgu wymiarowym od każdej z wyżej oznaczonych

grup płatników.

Prawo do korzystania z ulg i uwolnień w granicach kontyngentu, przewidzianego w art.

38 punkt 1, mają ci płatnicy podatku gruntowego (art. 2 cz. I A. a), B. a), C. a)

i art. 6, posiadający mniej niż 30 hektarów gruntu oraz bez względu na obszar ci płatnicy,

wyszczególnieni w art. 6, którzy na skutek działań wojennych ponieśli straty większe

od przeciętnych (art. 36) w powiecie, nie odbudowali się i nie doprowadzili swych

gospodarstw przynajmniej w połowie do stanu przedwojennego. O ile grunty, będące własnością

obywateli Rrzeczypospoiitej Polskiej, leżą odłogiem z powodu niemożności powrotu właściciela

do kraju, lub gdy gospodarstwo znajduje się w tak ciężkiem położeniu, że zapłata daniny

groziłaby mu ruiną, komisja obywatelska (art. 49) może udzielić całkowitego zwolnienia

od daniny.

Prawo do korzystania z ulg i uwolnień w granicach kontyngentu przewidzianego w art.

33 punkt 2, mają pogorzelcy bez względu na obszar posiadanego gruntu, oraz właściciele

gospodarstw rolnych poniżej 30 hektarów, których stan z powodu podeszłego wieku właściciela,

śmierci głównego gospodarza, długotrwałej choroby dorosłych członków rodziny, notorycznej

nędzy właściciela i t. p. jest w wyjątkowym stopniu niepomyślny, a we wschodnich województwach

Rzeczypospolitej wszyscy osadnicy bez względu na wymienione w tym artykule kwalifikacje.

Komisje obywatelskie (art. 49) są obowiązane w granicach kontyngentu, przewidzianego

w art. 33, obniżyć do połowy daniną przypadającą od płatników, wymienionych w art.

2 części I. A. a), B. a), C a) i art. 6, będących faktycznymi posiadaczami osad nowo

nabytych z parcelacji rządowej, o ile zostali zakwalifikowani przez urząd ziemski

do kategorji tych, którzy w bieżącem roku nie są w stanie płacić więcej, jak 20% sumy

szacunkowej nabywanego gruntu.

Komisje; obywatelskie ustalają na zasadzie złożonych im wniosków rad gminnych, względnie

zebrań gromadzkich, w jakim stosunku kontyngenty ulg, przewidziane w art. 33 punkt

1 i 2, mają być podzielone między poszczególne gminy.

Określenia wysokości ulgi dla indywidualnych płatników w gminie, względnie we wsi,

należy na obszarze b. zaborów austrjackiego i pruskiego do rady gminnej, a na obszarze

b. zaboru rosyjskiego do zarządów gminnych przy udziale przedstawicieli zebrań gromadzkich.

Kontyngent ulg, przewidzianych w art. 33 punkt 3, rozdzielają komisje obywatelskie

bezpośrednio pomiędzy poszkodowanych.

Organa wymiarowe, wskazane w art. 22, są obowiązane

a)

osobom, wymienionym w art. 2 część IV, zajmującym mieszkania, składające się nie więcej

niż z 2-ch pokojów, obniżyć daninę o 50%, a osobom, zajmującym tylko jeden pokój o

75%;

b)

zwolnić całkowicie od daniny, przypadającej od osób, wymienionych w art. 2 część IV

- bezrobotnych.

Komisje obywatelskie (art. 49) są władne w tych wyjątkowych wypadkach, w których dopełnienie

obowiązku wpłacenia daniny zagrażałoby egzystencji ekonomicznej płatników, w granicach

kontyngentów, przewidzianych w art. 38, punkcie 4 i piątym, udzielać płatnikom tamże

wskazanym - z wyjątkiem płatników, wymienionych w ustępie drugim niniejszego artykułu,

- częściowego lub całkowitego uwolnienia od daniny.

Udzielanie ulg płatnikom, wymienionym w art. 2 części II i VII, należy do dyrektora

izby skarbowej. Płatnikom przysługuje prawo odwołania się do Ministra Skarbu.

Komisje obywatelskie są obowiązane odroczyć uiszczenie daniny, przypadającej od płatników,

wymienionych w art. 2 część I. A. b) c), B. b i C. b). najdłużej do lat 5-ciu lub

do czasu wcześniejszej sprzedaży nieruchomości, za opłatą 6 odsetek za zwłokę rocznie,

o ile właścicielami nieruchomości, są wdowy lub sieroty, a wysokość ich ogólnego dochodu

nie przekracza uposażenia służbowego urzędnika państwowego Xl stopnia płacy w danej

miejscowości w dniu wejścia w życie ustawy niniejszej.

Komisje obywatelskie są władne w wypadkach przewidzianych w art. 44 ustępie I, zezwalać

płatnikom wszystkich kategorji daniny (art. 2), prócz wymienionych w art. 2 części

II i VII, na jej odroczenie lub rozłożenie na raty na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy

za opłatą odsetek za zwłokę w stosunku 1% miesięcznie, o ile kwota daniny nie przekracza

100.000 marek. Przeciw orzeczeniom komisji przysługuje płatnikowi prawo odwołania

się do dyrektora izby skarbowej. Odwołania należy składać właściwej władzy podatkowej

w terminie 14-dniowym od dnia następnego po uwiadomieniu płatnika o decyzji komisji.

W wypadkach, przewidzianych w art. 44 ustęp I, prawo odraczania, lub rozkładania na

raty daniny, przypadającej od osób, wymienionych w art. 2 części II i VII, i od płatników

wszystkich kategorji daniny, o ile jej kwota przenosi 100.000 marek, na okres nie

dłuższy niż 12 miesięcy za opłatą odsetek za zwłoką w stosunku 1% miesięcznie przysługuje

dyrektorowi izby skarbowej, który może uzależnić udzielenie ulgi od uprzedniego zabezpieczenia

kwoty daniny odroczonej lub rozłożonej na raty. Płatnikom przysługuje prawo odwołania

się do Ministra Skarbu.

Ulgi, przewidziane w art. 38 punkcie 1 i 2 i w art. 39, 40 i 43, będą stosowane z

urzędu, ulgi zaś, o których mowa w art. 33 punkt 3, 4, 5 i w art. 41, 44, 45, 46 i

47 - na skutek próśb płatników.

Prośby o ulgi w wypadkach, wspomnianych w art. 44 ustęp drugi i w art. 47, składać

należy w ciągu 30 dni, licząc od dnia następnego po ogłoszeniu rozporządzenia wykonawczego

do ustawy niniejszej, do władzy podatkowej I instancji, która je niezwłocznie, a najdalej

do dni pięciu przesyła dyrektorowi izby skarbowej wraz ze swą opinją, wszelkie zaś

inne prośby składać należy we wspomnianym terminie właściwej komisji obywatelskiej.

Prośby spóźnione odrzuca się.

Komisja obywatelska, względnie dyrektor izby skarbowej, rozstrzyga sprawę w ciągu

czterech tygodni po otrzymaniu prośby. Odwołania, o których mowa w art. 46, w zdaniu

ostatniem, decyduje dyrektor izby skarbowej w ciągu dwuch tygodni po ich otrzymaniu.

W okręgach władz podatkowych I instancji tworzy się

1)

osobną komisję dla daniny, przypadającej od płatników, wymienionych w art. 2 części

1 A. a) b), B. a), C. a) i części III i w art. 6, jakoteż dla płatników podatku domowo-klasowego,

względnie budynkowego w miasteczkach i

2)

osobną komisję dla wszelkich innych kategorji daniny z wyjątkiem kategorii, wspomnianych

w art. 2 części II i VII.

Skład komisji, wymienionej w punkcie 1 stanowią: delegat izby skarbowej, jako przewodniczący

i sześciu, członków: dwuch z pośród przedstawicieli większej własności ziemskiej,

trzech z pośród mniejszej własności i jeden przedstawiciel płatników podatku gruntowego

z podymnym (domowo-klasowym, budynkowym) (w miasteczkach) w osadach.

Skład komisji, wymienionej w punkcie 2 stanowią: delegat izby skarbowej, jako przewodniczący

i sześciu członków: z tego po jednym przedstawicielu wielkiego i małego przemysłu,

po jednym przedstawicielu hurtowego i drobnego handlu, jeden przedstawiciel własności

nieruchomej miejskiej i jeden przedstawiciel lokatorów.

Członków komisji, wspomnianej w punkcie 1, deleguje sejmik (w b. dzielnicy rosyjskiej),

rada powiatowa przez odpowiednie kurje (w b. dzielnicy austrjackiej), wydziały powiatowe

(w b. dzielnicy pruskiej), zaś członków komisji, wspomnianej w punkcie 2-rada miejska,

a w siedzibie izb handlowych - izba handlowa, o ile chodzi o przedstawicieli przemysłu

i handlu. Delegatami mogą być niekoniecznie członkowie wspomnianych reprezentacji

samorządowych. W trybie, określonym w ustępie poprzednim niniejszego artykułu, powołuje

się dla każdego członka komisji po jednym zastępcy.

O ile reprezentacje samorządowe nie ustanowią komisji w ciągu dwuch tygodni po otrzymaniu

wezwania właściwej władzy skarbowej, powołuje komisją z urzędu dyrektor izby skarbowej.

Uchwały komisji zapadają bezwzględną większością głosów.

Komisja może przed powzięciem uchwały zasięgnąć opinji rzeczoznawców, których winna

powołać z grona fachowców. Członkowie komisji i rzeczoznawcy są obowiązani, na wezwanie

przewodniczącego, brać udział w posiedzeniach komisji i spełniać swój urząd wedle

najlepszej wiedzy i sumienia. Winni nieprzybycia na posiedzenie bez usprawiedliwionego

powodu ulegną grzywnie do 100.000 marek, przyczem co do trybu postępowania stosuje

się odpowiednio przepisy art. 28.

Minister Skarbu jest władny udzielić częściowego lub zupełnego uwolnienia od daniny

ze względu na prawo międzynarodowe. Również przysługuje Ministrowi Skarbu prawo stosowania

zarządzeń odwetowych.

Danina może. być wpłacona albo obligacjami 5% długoterminowej pożyczki państwowej

z roku 1920 wedle ich wartości nominalnej, albo markami polskiemi, albo wreszcie walutami

obcemi, których gatunek i kurs przeliczenia ustali Minister Skarbu.

Właściciel gruntu o obszarze powyżej 15 hektarów tudzież posiadacz ordynacji (fideikomisu)

ma prawo w terminie, nie dłuższym nad określony w art. 47, celem zapłacenia daniny,

obliczonej na zasadzie wielokrotności podatkowej (art. 4) i w art. 6 bez względu na

istniejące ustawowe, lub umowne zakazy pozbywania, jakoteż bez względu na istniejące

przepisy prawne o obrocie ziemią, jednak z zastosowaniem ustawy z 24 marca 1920 r.

o nabywaniu nieruchomości przez obcokrajowców (Dz. U. R. P. № 31, poz. 178), sprzedać

zawodowym rolnikom bezpośrednio, lub za pośrednictwem instytucji, które się parcelacją

trudnią z upoważnienia Głównego Urzędu Ziemskiego, taką część gruntów, jaka potrzebna

jest na zapłacenie daniny, a to pod warunkiem, że cena kupna będzie złożona do kasy

skarbowej na pokrycie daniny, od całego gruntu przypadającej.

O zamierzonej sprzedaży mają strony, względnie sądy, zawiadomić powiatowy urząd ziemski,

który ma prawo w ciągu dni 8 od otrzymania zawiadomienia założyć sprzeciw przeciwko

sprzedaży u właściwej izby skarbowej. O sprzeciwie rozstrzygają łącznie izba skarbowa

z okręgowym urzędem ziemskim. W razie braku zgody pomiędzy izbą skarbową a okręgowym

urzędem ziemskim decyduje Minister Skarbu w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu

Ziemskiego.

Sprzedana jednemu nabywcy działka ziemi nie może przekraczać obszaru, przewidzianego

w art. 27 ustawy z dnia 15 lipca 1920 r. o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U. R. P.

№ 70, poz. 462).

Sprzedana w trybie powyższym część gruntów jest wolna od wszelkich ciężarów i długów,

obciążających cały grunt, z wyjątkiem służebności.

Wpis prawa własności sprzedanej w trybie wspomnianym części gruntów w księdze publicznej

(hipotecznej, gruntowej) nastąpi tylko w razie stwierdzenia, że danina została rzeczywiście

wpłacona do kasy skarbowej.

W razie stwierdzenia fikcyjności cen sprzedażnych przy tranzakcjach, dokonywanych

na podstawie niniejszego artykułu, umowy kupna-sprzedaży, bez względu na przepisanie

tytułu własności na nowo-nabywców, będą uznane za nieważne; o nieważności ich rozstrzygają

właściwe sądy na żądanie urzędów ziemskich lub skarbowych, na przypadek unieważnienia

tranzakcji dotyczący jej obszar gruntu przechodzi bezpłatnie na rzecz Państwa do dyspozycji

Głównego Urzędu Ziemskiego na cele wykonania reformy rolnej.

O ile płatnik, wspomniany w artykule poprzednim: nie zapłaci daniny w przepisanym

terminie, nie uzyska ulg, wspomnianych w art. 36-50, i nie skorzysta w terminie, określonym

w art. 47, z prawa, przysługującego mu w myśl poprzedniego artykułu, natenczas właściwy

urząd ziemski na wniosek izby skarbowej, niezależnie od zgody płatnika, w jego zastępstwie

i na jego rachunek, dokona tranzakcji, określonej w art. 52, po cenie targowej w terminie,

zakreślonym przez władzę skarbową.

Minister Skarbu jest władny zawierać układy z płatnikami i z zrzeszeniami w przedmiocie

zapłacenia daniny w trybie innym, niż wskazany w art. 17, 19, 21, 22, 23, 24, 25,

51, 52 i 53 ustawy niniejszej, przyczem odnośnie do art. 52 i 53 w porozumieniu z

Prezesem Głównego Urzędu Ziemskiego, oraz w sprawie rozłożenia daniny od przedsiębiorstw

handlowych i przemysłowych, nie obowiązanych do publicznego składania sprawozdań,

wymienionych w art. 2 części I A d), B c) i C c), pod warunkiem jednak, aby ogólna

suma daniny, przypadająca od tych płatników, była nie niższa, aniżeli przewidziane

w art. 4 i art. 33 punkt 4.

Przepisy końcowe

Uchyla się ustawę z dnia 16 lipca 1920 r. w przedmiocie wewnętrznej przymusowej pożyczki

państwowej (Dz. U. R. P. № 67 poz. 455), tudzież ustawę z dnia 23 października 1920 r.

w przedmiocie przeprowadzenia wewnętrznej przymusowej pożyczki państwowej (Dz. U.

R. P. № 105, poz. 692).

Zawiesza się, począwszy od dnia 1 stycznia 1921 r., pobór państwowego podatku majątkowego,

wprowadzonego ustawą z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym i podatku

majątkowym (Dz. U. R. P. № 82 poz. 550) aż do czasu, który określi Minister Skarbu

w drodze rozporządzenia.

Moc niniejszej ustawy nie rozciąga się na powiaty: brasławski i lidzki województwa

nowogródzkiego.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych, a na obszarze b. dzielnicy pruskiej w porozumieniu z Ministrem

tejże dzielnicy.

Ustawa niniejsza uzyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.