Ustawa z dnia 2 grudnia 1921 r. o ustroju i zakresie działania Izb Lekarskich.

Zgodnie z art. 1 ustawy o wykonywaniu praktyki lekarskiej w Państwie Polskiem

a)

dla samorządnego uporządkowania spraw, dotyczących interesów i bytu stanu lekarskiego,

jego zadań i celów przy wykonywaniu obowiązków lekarskich względem społeczeństwa i

w stosunkach lekarzy między sobą, jak również strzeżenia jego praw, godności i sumienności;

b)

dla współdziałania z urzędami państwowemi i samorządowemi w sprawach zdrowia publicznego

na obszarze Państwa Polskiego, ustanawia się samorządne urzędowe przedstawicielstwo

stanu lekarskiego - Izby Lekarskie oraz Naczelną Izbę Lekarską.

Każda Izba Lekarska oraz Naczelna Izba Lekarska stanowić będą oddzielne osoby prawne.

Izbę Lekarską tworzą wszyscy zamieszkali w jej okręgu i zapisani na jej listę lekarze,

jako członkowie Izby.

Na listę lekarzy - członków Izby, winni być zapisani wszyscy lekarze, wykonywujący

praktykę lekarską i zamieszkali w jej okręgu; na listę lekarzy - członków Izby, za

zgodą jej Rady, mogą być również zapisani wszyscy posiadający uprawnienia do wykonywania

praktyki lekarskiej, zgodnie z art. 3 ustawy o wykonywaniu praktyki lekarskiej, a

nie korzystający z tego uprawnienia.

Członkowie Izby Lekarskiej wybierają stałe przedstawicielstwo - Radę Izby Lekarskiej,

której wszelkim zarządzeniom podlegają i która działa w ich imieniu i zastępstwie.

W zasadzie obszar działalności każdej Izby obejmować będzie właściwe województwo (Wojewódzkie

Izby Lekarskie); siedzibą Wojewódzkiej Izby Lekarskiej będzie stolica województwa.

W porozumieniu z Naczelną Izbą Lekarską Minister Zdrowia Publicznego może

a)

powołać do życia w poszczególnych częściach Państwa dodatkowe Izby Lekarskie Okręgowe;

b)

przyłączyć do obszaru sąsiedniej Izby Wojewódzkiej część terytorjum innej Izby;

c)

łączyć kilka Wojewódzkich Izb w jedną Izbę dzielnicową, oznaczając jej stałą siedzibę.

Izby Lekarskie są powołane do obrad i uchwał we wszystkich sprawach

a)

przewidzianych w art. 1 niniejszej ustawy;

b)

dotyczących zarządzania majątkiem i wszelkiemi sprawami pieniężnemi i gospodarczemi

Izby;

c)

wymiaru opłat na pokrycie potrzeb Izby i jej instytucji wzajemnej pomocy;

d)

do opracowania projektów porządku postępowania (regulaminu) w granicach, przewidzianych

niniejszą ustawą.

Projekty regulaminów, przyjętych przez radę Izby Lekarskiej, zatwierdza Naczelna Izba

Lekarska, przesyłając je najdalej w przeciągu dni czternastu od dnia zatwierdzenia

Ministrowi Zdrowia Publicznego.

Uchwały rady Izby Lekarskiej są prawomocne, jeżeli zapadną prostą większością głosów

przy obecności przynajmniej 2/3 członków rady.

Izby Lekarskie mają prawo zakładać i prowadzić urządzenia lub instytucje, mające na

celu zabezpieczenie lekarzy na wypadek choroby, starości, stałej niezdolności do pracy

i wogóle od wypadków, wymagających doraźnej pomocy, jak również zabezpieczenia wdów

i sierot po lekarzach.

Większością 2/3 głosów wszystkich swych członków rada Izby Lekarskiej może uchwalić

obowiązek przystąpienia do takich instytucji wszystkich członków Izby, lub poszczególnych

ich kategorji; uchwała taka uzyskuje moc obowiązującą, jeżeli otrzyma zatwierdzenie

Naczelnej Izby Lekarskiej.

Urzędowym językiem Izb Lekarskich jest język polski.

Na wezwanie władz państwowych rady Izb Lekarskich są obowiązane dawać wyjaśnienia

i przedstawiać swe zdanie we wszystkich sprawach, odnoszących się do zakresu ich działania

przy zasięganiu opinji rad Izb Lekarskich w poszczególnych sprawach władze państwowe

wskazywać będą czas, w jakim opinja rad uwzględniona być może przed powzięciem ostatecznego

postanowienia.

Przekazywanie Izbom Lekarskim czynności przez władze państwowe i w ich zastępstwie

lub powoływanie ich do specjalnego współdziałania może być dokonane jedynie na zasadzie

odrębnych ustaw.

Gdy przynajmniej połowa Izb Lekarskich Wojewódzkich rozpocznie swoją działalność,

powołana będzie Naczelna Izba Lekarska z siedzibą w Warszawie, jako stałe przedstawicielstwo

i bezpośrednia władza samorządowa wszystkich Izb Lekarskich w Państwie.

Do składu Naczelnej Izby Lekarskiej rada każdej Izby wybierze na cały okres swego

urzędowania po jednym przedstawicielu na dwustu należących do niej członków oraz tyluż

zastępców bądź z pośród członków danej Izby, bądź innych Izb w Państwie.

W granicach niniejszej ustawy Naczelna Izba Lekarska winna być Instytucją

a)

opinjodawczą i współdziałającą z władzami rządowemi w sprawach, dotyczących wykonywania

praktyki lekarskiej;

b)

nadzorującą poszczególne Izby Lekarskie w sprawach, związanych z prawomocnością i

sprawnością ich działania;

c)

powołaną do normowania i kierowania działalnością poszczególnych Izb w sprawach, przekazanych

Izbom, a nie objętych wyraźnemi przepisami niniejszej ustawy;

d)

odwoławczą w razie sporów pomiędzy Izbą a należącymi do nich lekarzami oraz poszczególnemi

Izbami pomiędzy sobą, jak również w sprawach etyki zawodowej.

Naczelna Izba Lekarska przy obecności przynajmniej 2/3 swych członków zwyczajną większością

głosów wybierze zarząd, komisję rewizyjną (wydział sprawdzań) oraz sąd Naczelnej Izby

Lekarskiej.

Skład, zakres działania, prawa i obowiązki władz Naczelnej Izby Lekarskiej określi

oddzielny porządek postępowania (regulamin), który na wniosek Naczelnej Izby Lekarskiej

ogłosi, Minister Zdrowia Publicznego w oddzielnem rozporządzeniu.

Dla wspólnych narad nad sprawami, dotyczącemi kilku Izb, a mającemi szersze znaczenie

dla stanu lekarskiego i spraw zdrowia publicznego Naczelna Izba Lekarska może zwoływać

bądź na wniosek Rządu, bądź z własnej inicjatywy lub przynajmniej czterech Izb Lekarskich

- powszechne zjazdy Izb Lekarskich; dla omówienia spraw, dotyczących poszczególnej

dzielnicy Państwa, Naczelna Izba Lekarska może zwołać dzielnicowy zjazd Izb Lekarskich,

względnie poruczyć zwołanie tegoż jednej z Izb danej dzielnicy. Skład, zakres działania

oraz sposób zwoływania zjazdów określi Naczelna Izba Lekarska, przesyłając najdalej

w ciągu dni 14 odnośne zawiadomienie Ministrowi Zdrowia Publicznego.

Rady poszczególnych Izb Lekarskich liczyć będą przynajmniej 20 członków, o ile liczba

lekarzy członków Izby, nie przewyższa 200; w Izbach, obejmujących większą liczbę lekarzy,

ilość członków rady Izby zwiększa się o jednego na każde pełne 50 członków ponad przyjętą

normę 200.

Radę Izby Lekarskiej wybierają wszyscy członkowie Izby z wyjątkiem wypadków, przewidzianych

w art. 13 niniejszej ustawy.

Izby Lekarskie są obowiązane prowadzić stałą listą wszystkich lekarzy, zamieszkałych

w ich okręgu, którzy korzystają z przysługujących im praw wykonywania praktyki lekarskiej,

jak również tych, którzy zaprzestawszy z nich korzystać, zgodnie z postanowieniami

art. 12 niniejszej ustawy, pozostają członkami Izby.

Wpisanie na listę, lekarzy Izby dokonywać się będzie na podstawie osobistego lub piśmiennego

zgłoszenia kandydata, stosownie do art. 3 ustawy o wykonywaniu praktyki lekarskiej;

kandydat obowiązany jest przedstawić piśmienne uprawnienie, wydane przez Ministra

Zdrowia Publicznego.

O wpisaniu na listą lekarzy i o wszelkich zmianach w niej rada Izby ogłasza w urzędowym

organie w stałych odstępach czasu, nie rzadziej jednak, niż raz na trzy miesiące;

odpis pełnej listy lekarzy Izba przesyła corocznie w styczniu Naczelnej Izbie Lekarskiej

i Ministerstwu Zdrowia Publicznego.

O osobach, wykonywujących praktykę lekarską w granicach okręgu Izby, które nie uzyskały

urzędowego do tego uprawnienia, jak również o tych, które posiadając uprawnienia nie

wypełniły obowiązku zgłoszenia się do Izby, Izba zawiadamia właściwe władze administracyjne

z wnioskiem o przeprowadzenie dochodzenia.

Wykreślenie z listy lekarzy przez Izbę Lekarską następuje

a)

w wypadkach, przewidzianych w art. 10 ustawy o wykonywaniu praktyki lekarskiej;

b)

na żądanie lekarza w razie zaniechania przez niego wykonywania praktyki po wypełnieniu

warunków art. 13 ustawy o wykonywaniu praktyki lekarskiej;

c)

po opuszczeniu przez lekarza na stałe okręgu Izby na zasadzie piśmiennego przez niego

zawiadomienia zgodnie z art. 19 tejże ustawy oraz w wypadku śmierci tegoż.

Prawo czynnego wyboru do rady Izby mają wszyscy członkowie z wyjątkiem tych, którzy

na listę lekarzy Izby wpisani zostali dopiero na dni 14 lub później przed ogłoszeniem

dnia wyborów.

Prawo biernego wyboru do rady Izby przysługuje wszystkim jej członkom.

Wybory do rady Izby odbywają się na lat 3 w ostatnim kwartale każdego roku kalendarzowego

w miesiącu, określonym przez regulamin Izby. Nowowybrana Izba rozpoczyna swe czynności

z dniem 1 stycznia roku następnego. Dzień wyboru wyznacza zarząd Izby i ogłasza go

przynajmniej na trzy miesiące przed tem w organie urzędowym; równocześnie w tymże

organie zarząd Izby ogłasza listę uprawnionych do głosowania w jej okręgu.

Po ogłoszeniu listy wyborców wszelkie zażalenia ze strony członków Izby tak z powodu

niewpisania na listę, jak z powodu wpisania do niej nieuprawnionych do wyboru, wnosić

należy w ciągu dni dziesięciu do zarządu Izby; od orzeczenia zarządu Izby przysługuje

prawo odwołania do zarządu Naczelnej Izby Lekarskiej w ciągu dni czternastu.

Głosowanie przy wyborach do rady Izby winno być tajne oraz dokonane za pomocą urzędowych

kart wyborczych; szczegóły, dotyczące techniki głosowania, określą regulaminy poszczególnych

Izb, zatwierdzone w drodze, przewidzianej w art. 3 niniejszej ustawy; regulaminy te

mogą obejmować podział głosujących na grupy, zapewniający im proporcjonalną, bądź

stałą procentową w stosunku do ilości członków Izby reprezentację.

Wyborami do rady Izby kieruje przewodniczący zarządu z ostatniego okresu urzędowania;

pierwszemi wyborami i ustanowieniem rady izby kierować będzie komisarz rządowy, specjalnie

wyznaczony przez Ministra Zdrowia Publicznego; szczegóły, dotyczące techniki głosowania

przy pierwszych wyborach w myśl zasad, przewidzianych w art. 15, ustali Minister Zdrowia

Publicznego w oddzielnem rozporządzeniu.

Za wybranych uważani będą ci, którzy otrzymają największą liczbę ważnie oddanych głosów

wedle zasad przyjętego sposobu głosowania; w razie równości głosów rozstrzygnie los.

Wynik wyborów kierujący nimi w myśl art. 16 niniejszej ustawy poda niezwłocznie do

publicznej wiadomości.

Każdy wyborca może w przeciągu dni 14 od dnia ogłoszenia wyniku głosowania za pośrednictwem

przewodniczącego zarządu Izby wnieść do Naczelnej Izby Lekarskiej umotywowany na piśmie

protest przeciwko ważności dokonanych wyborów; od orzeczenia Naczelnej Izby Lekarskiej.

przysługuje do czasu powstania sądownictwa administracyjnego prawo odwołania do Ministra

Zdrowia Publicznego; przy pierwszych wyborach do Izby protest ten wniesiony być winien

za pośrednictwem komisarza rządowego do Ministra Zdrowia Publicznego.

Okres urzędowania członka rady Izby trwa lat 3; każdy wybrany jest obowiązany przyjęty

mandat sumiennie wykonywać; umotywowane zrzeczenie się wykonywania mandatu może być

uwzględnione przez radę Izby zwykłą większością głosów; w razie nieuznania motywów

przez radę Izby za wystarczające, rada Izby postąpi zgodnie z obowiązującym w niej

regulaminem; na miejsce opróżnione w skład rady Izby wchodzi na stępny z kolei wybrany

członek Izby według ilości otrzymanych głosów.

Prawo zrzeczenia się mandatu bez umotywowania przysługuje

a)

lekarzom, którzy ukończyli 60 lat życia;

b)

lekarzom, którzy byli członkami rady Izby w ostatnim okresie jej urzędowania.

Rada Izby Lekarskiej wybiera z pośród siebie zarząd (wydział wykonawczy) najmniej

z 5, najwięcej z 9 członków; pozatem rada Izby Lekarskiej bądź z pośród siebie, bądź

z pośród wszystkich członków Izby wybiera

a)

zastępców członków zarządu w liczbie, odpowiadającej liczbie członków zarządu;

b)

komisję rewizyjną (wydział sprawdzań) najmniej z 3, najwięcej z 5 członków;

c)

sąd Izby Lekarskiej najmniej z 12, najwięcej z 24 członków i tyluż zastępców.

Z pośród członków zarządu i sądu i ich zastępców przynajmniej połowa winna mieć stałe

miejsce zamieszkania w siedzibie Izby; członkowie stępujący mogą być wybrani ponownie.

Zarząd Izby wybiera ze swego grona stałego przewodniczącego naczelnika Izby Lekarskiej,

jednego lub dwóch jego zastępców, wreszcie stałych: pisarza i skarbnika Izby Lekarskiej.

Członków zarządu rada Izby wybiera na rok jeden; po upływie rocznej kadencji na następny

rok rada Izby wybiera połowę członków na miejsce wylosowanych z poprzedniego składu;

na trzeci rok swego urzędowania rada Izby wybiera drugą połowę składu zarządu na miejsce

członków, którzy pełnili obowiązki w ubiegłych dwóch latach.

Naczelnik Izby Lekarskiej jest przedstawicielem Izby na zewnątrz, zwołuje posiedzenia

rady Izby i zarządu, kieruje ich obradami i zarządza wykonywanie ich uchwał; w razie

nieobecności lub choroby obowiązki naczelnika przechodzą na jednego z zastępców, któremu

on je przekaże.

Pisarz Izby Lekarskiej prowadzi protokuły posiedzeń zarządu i rady - Izby, podpisuje

łącznie z naczelnikiem Izby wszelkie urzędowe papiery rady oraz jest odpowiedzialnym

za całkowitą jej biurowość.

Skarbnik prowadzi kasę i rachunkowość Izby, łącznie z naczelnikiem Izby podpisuje

wszelkie dowody kasowe oraz dokumenty, a w wraz z naczelnikiem i pisarzem - korespondencję,

dotyczącą spraw pieniężnych Izby.

Członek zarządu Izby, o ile zaprzestał wykonywać swe obowiązki w ciągu miesiąca, nie

przedstawiając uznanego przez zarząd usprawiedliwienia, zostaje pozbawiony urzędu.

Do zakresu uprawnień zarządu Izby należy w szczególności;

a)

zwoływanie stałych zgromadzeń rady Izby (sprawozdawczych i wyborczych) jak również

nadzwyczajnych, bądź z własnej inicjatywy, bądź na żądanie 1/5 członków rady;

b)

prowadzenie listy lekarzy, zgodnie z art. 11 niniejszej ustawy;

c)

sprawdzanie aktów wyborczych oraz ustalanie urzędowych spisów wyborców;

d)

wydawanie opinji na żądanie władz i Naczelnej Izby Lekarskiej oraz przygotowywanie

przewidzianych przez niniejszą ustawę sprawozdań i każdorocznego rozkładu dochodów

i wydatków;

e)

wykonywanie uchwał rady Izby, dotyczących zarządzania mająt kiem Izby, oraz pobieranie

opłat na pokrycie potrzeb Izby i jej instytucji wzajemnej pomocy;

f)

pośredniczenie między członkami Izby w nieporozumieniach i sporach, wynikłych z wykonywania

zawodu, jak również pomiędzy członkami Izby a nie lekarzami w wypadkach dobrowolnego

zgłoszenia się stron;

g)

przekazywanie sądowi Izby lekarskiej spraw, dotyczących wykroczeń poszczególnych członków;

h)

występowanie wobec czynników zewnętrznych w obronie praw i dobra członków stanu lekarskiego

i w interesie zdrowia publicz nego.

Uchwały zarządu są prawomocne, o ile w zebraniu bierze udział przynajmniej 2/3 członków;

uchwały zapadają zwykłą większością głosów.

Zarząd Izby w drodze, przez regulamin przepisanej, podaje do wiadomości swych członków

wszelkie wydane przez siebie zarządzenia; raz na rok składa on sprawozdanie Izbie,

poczem składa je Naczelnej Izbie Lekarskiej i Ministerstwu Zdrowia Publicznego.

Komisja rewizyjna (wydział sprawdzań) Izby posiada prawa

a)

kontroli faktycznej i następczej we wszystkich sprawach pieniężnych Izby;

b)

sprawdzania wszelkich ksiąg i dokumentów w tej dziedzinie w każdym przez siebie wyznaczonym

terminie.

Komisja rewizyjna obowiązana jest również dokonać sprawdzań na. żądanie bądź rady,

bądź zarządu Naczelnej Izby Lekarskiej, bądź wreszcie władz państwowych i przedstawiać

jej wynik za pośrednictwem zarządu.

Sąd Izby Lekarskiej

a)

jest organem dyscyplinarnym (sąd zawodowy) dla wszystkich członków właściwej Izby

Lekarskiej;

b)

wydaje opinję w wypadkach sporów lekarzy pomiędzy sobą.

Właściwym do osądzania sprawy pozostaje sąd Izby, której oskarżony jest członkiem.

Sąd Izby Lekarskiej na żądanie obu stron może przyjąć na siebie obowiązki sądu honorowego

pomiędzy członkami Izby, jak również pomiędzy członkiem Izby a osobami postronnemi.

Skład sądu określi regulamin Izby w granicach, przewidzianych w art. 20 niniejszej

ustawy.

Członków sądu Izby Lekarskiej zwykłą większością głosów wybiera rada Izby na rok na

pierwszem ogólnem wyborczem zgromadzeniu rady z pośród uprawnionych do wyboru członków.

Na następny rok rada Izby wybiera połowę składu sądu na miejsce tych, którzy podlegną

wylosowaniu. Ma rok ostatni rada Izby wybierze drugą połowę składu sądu na miejsce

tych, którzy w drugim roku wylosowaniu nie podlegli.

Członkowie zarządu Izby i ich zastępcy mogą być wybrani jednocześnie na członków sądu

Izby.

Do członków sądu i ich zastępców stosują się wszystkie postanowienia art. 19 niniejszej

ustawy.

Sąd Izby Lekarskiej wybiera z pośród siebie przewodniczącego i jednego, względnie

tylu zastępców, w ilu kompletach sąd orzekać będzie, oraz jeneralnego pisarza sądu.

Sąd Izby w ramach ogólnego regulaminu, zgodnie z art. 3 niniejszej ustawy obowiązującego

w Izbie, władny jest uchwalić dla siebie szczegółowy porządek postępowania, który

winien być zatwierdzony przez Naczelną Izbę Lekarską.

Sąd Izby rozważa i orzeka, bądź w pełnym składzie, bądź w kompletach, złożonych z

czterech, najwięcej sześciu członków, oraz przewodniczącego lub jednego z jego zastępców,

przez niego wyznaczonego.

Sąd może przychylić się do żądania oskarżonego lub rzecznika dyscyplinarnego osądzenia

sprawy w pełnym swym składzie; w braku takiego wniosku rozstrzyga o tem przewodniczący

sądu, który wyznacza odnośny skład kompletu sędziów.

Przy wyłączeniu członków sądu od orzekania mają zastosowanie analogiczne przepisy

postępowania karnego; pozatem oskarżonemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu najpóźniej

w ciągu pięciu dni przed rozprawą przysługuje prawo bez podania powodów wyłączenia

z obrad sądu po dwóch członków.

Sąd Izby Lekarskiej ma prawo stosowania następujących kar

a)

ostrzeżenia,

b)

napomnienia,

c)

nagany,

d)

odjęcia prawa wykonywania praktyki lekarskiej na ściśle określony przeciąg czasu,

nie dłużej jednak, aniżeli na rok jeden,

e)

wykreślenia z listy lekarskiej członków Izby, z czem łączyć się będzie odjęcie uprawnienia

do wykonywania praktyki lekarskiej.

Kary powyższe mogą być zaostrzone w punktach: a, b, c i d

1)

przez ogłoszenie wyroku w dzienniku urzędowym z podaniem imienia i nazwiska zasądzonego,

2)

przez odebranie mu czynnego i biernego prawa wyborczego w Izbie, jednak nie dłużej

niż na jeden okres kadencji urzędowania rady Izby,

3)

grzywną do wysokości 50.000 marek.

Zaostrzenia mogą być stosowane pojedynczo lub łącznie.

Orzeczenie kary, przewidziane w punktach d i e, może nastąpić tak w sądzie Izby Lekarskiej,

jak i w sądzie Naczelnej Izby Lekarskiej jedynie przez pełny skład sądu i to większością

conajmniej 2/3 głosów. O prawomocnem nałożeniu kar, przewidzianych w punktach d i

e, należy zawiadomić Ministra Zdrowia Publicznego.

W stosunku do rządowych lekarzy tak cywilnych, jak i wojskowych, będących w czynnej

służbie wojskowej, zaostrzenie kar może obejmować jedynie odebranie im czynnego i

biernego prawa wyborczego w Izbie, jednak nie dłużej niż na jeden okres kadencji urzędowania

rady Izby. W wypadkach wymierzenia kary na tych lekarzy na zasadzie prawomocnego wyroku,

izba winna orzeczenie kary wraz z motywami przesłać właściwej ich władzy, do której

należy wykonanie wyroku, obejmującego kary, przewidziane w punktach a, b i c.

Doniesienie, zgodnie z punktem g art. 25 niniejszej ustawy, wnosi przed sąd Izby zarząd

Izby Lekarskiej po przeprowadzeniu w razie potrzeby dochodzenia wstępnego.

Czynności rzecznika dyscyplinarnego przewodniczący sądu w każdym poszczególnym wypadku

powierza jednemu z członków sądu Izby zgodnie z zegulaminem; po wysłuchaniu opinji

tegoż sąd uchwala, czy na skutek doniesienia zarządu Izby wdraża śledztwo. Wdrażającą

śledztwo uchwałę sąd komunikuje oskarżonemu, rzecznikowi dyscyplinarnemu i zarządowi

Izby; od tej uchwały niema odwołania. Od odrzucającej wdrożenie śledztwa uchwały sądu

rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje prawo odwołania w ciągu dni 14 do sądu Naczelnej

Izby Lekarskiej.

Celem przeprowadzenia śledztwa przewodniczący sądu wyznacza zgodnie z regulaminem

jednego z pośród członków Izby lub sądu, który przesłuchuje świadków i rzeczoznawców,

bada ustnie lub na piśmie oskarżonego, wreszcie z urzędu zbiera wszystkie dowody potrzebne

do wyświetlenia sprawy.

Przy przeprowadzaniu śledztwa prowadzący je korzysta z wszelkiej pomocy władz administracyjnych;

pozatem ma on prawo w razie potrzeby zwrócić się do sądów innych Izb Lekarskich o

przesłuchanie świadków lub dostarczenie potrzebnych dowodów.

Akta ukończonego śledztwa sąd udziela rzecznikowi dyscyplinarnemu, który przedkłada

je ze swemi wnioskami sądowi Izby; sąd uchwala, czy należy sprawę przekazać do ustnej

rozprawy, czy też dalsze postępowanie umorzyć.

Przeciw uchwale sądu, umarzającej dalsze postępowanie, może rzecznik dyscyplinarny

wnieść w ciągu 14 dni zażalenie do sądu Naczelnej Izby Lekarskiej.

Członkowie Izby obowiązani są do złożenia wobec prowadzącego śledztwo i sądu świadectwa

lub wydania opinji jako rzeczoznawcy. Jeżeli zachodzi nieodzowna potrzeba przesłuchania

świadków i rzeczoznaw ców pod przysięgą, dokonają tego sądy państwowe na żądanie sądu

Izby.

Sąd może obłożyć karę grzywny do wysokości 50.000 marek każdego członka Izby, który

na wezwanie nie stawił się bez dostatecznego usprawiedliwienia.

Oskerżonemu przysługuje prawo użycia obrońcy na rozprawie; w razie niepowołania obrońcy

przez oskarżonego, sąd ma obowiązek wyznaczenia obrońcy z pośród członków Izby; sąd

może żądać osobistego stawiennictwa oskarżonego na rozprawę.

Rozprawy są tajne; przy obradach i głosowaniu nad wyrokiem mogą być obecni tylko członkowie

sądu w składzie orzekającym. Sąd orzeka według swego swobodnego przekonania na zasadzie

zbadania wszystkich zebranych dowodów. Wyrok zostaje ogłoszony natychmiast. Najdalej

w ciągu 8 dni winien on być doręczony oskarżonemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu wraz

z uzasadnieniem.

Zasądzonemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje w ciągu dni 14 prawo odwołania

do sądu Naczelnej Izby Lekarskiej; do czasu powołania do życia sądownictwa administracyjnego

wyrok sądu Naczelnej Izby Lekarskiej jest ostateczny z wyjątkiem wyroków, nakładających

kary, przewidziane w pp. d i e art. 33. Te wyroki do czasu powołania do życia sądownictwa

administracyjnego winny być przesyłane do zatwierdzenia radzie dyscyplinarnej przy

Ministrze Zdrowia Publicznego. Rada dyscyplinarna przy Ministrze Zdrowia Publicznego

składa się z 6 członków i tyluż zastępców, z których 2/3 mianuje Minister Zdrowia

Publicznego z liczby kandydatów, przedstawionych mu przez Naczelną Izbę Lekarska,

a 1/3 mianuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Zdrowia Publicznego

z pośród osób, posiadających kwalifikacje sędziowskie.

Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie wyroku.

Jeżeli w toku całego dochodzenia okaże się, że zachodzi czyn, podlegający z urzędu

ściganiu karno-sądowemu, sąd Izby Lekarskie) uczyni doniesienie do właściwych władz

sądowych; do czasu ukończenia postępowania karno-sądowego, postępowanie sądu Izby

zostaje wstrzymane.

Zasady, na jakich opierać się będzie organizacja sądu naczelnej Izby Lekarskiej, oraz

szczegółowy porządek jego postępowania, określi oddzielny regulamin; na wniosek Naczelnej

Izby Lekarskiej regulamin ten ustali Minister Zdrowia Publicznego w oddzielnem rozporządzeniu.

Sąd Naczelnej Izby Lekarskiej rozstrzyga na zasadzie ustnej rozprawy; odrzuca skargę,

zmienia wyrok lub znosi go, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy.

W razie zniesienia wyroku sąd Naczelnej Izby Lekarskiej przekazuje sprawę bądź temu

samemu sądowi w innym komplecie, bądź sądowi innej Izby do ponownego rozpatrzenia.

Koszty postępowania wymierza komplet sądzący; ponosi je zasądzony; w razie uwalniającego

wyroku pokrywa je Izba Lekarska.

Wszelkie urzędy z wyboru w Izbie są honorowe; Izby mają prawo swym członkom, pełniącym

specjalne funkcje, przyznawania odpowiednich odszkodowań pieniężnych stałych, względnie

pokrywania ich, rzeczywistych wydatków do wysokości, zgóry przewidzianej.

Opłaty Izbowe, koszty dochodzenia sądowego i grzywny, oznaczone w granicach niniejszej

ustawy, na przedstawienie zarządu Izby będą ściągane w drodze egzekucji administracyjnej.

Nadzór zwierzchni nad Naczelną Izbą Lekarską i poszczególnemi Izbami Lekarskiemi i

ich dzialnością wykonywa Minister Zdrowia Publicznego. W razie przekroczenia przez

te Izby zakresu działania lub postępowania w sposób, niezgodny z ustawami i przepisami,

Minister zarządza uchylenie nieprawidłowości, wstrzymuje wykonanie przeciwnych ustawom

uchwał, wreszcie rozwiązuje władze Izby; w tym ostatnim wypadku Minister wyznaczy

komisarza, który najpóźniej w ciągu 3 miesięcy przeprowadzi nowe wybory do władz,

zgodnie zobowiązującym w Izbie regulaminem.

Do czasu ukonstytuowania się nowych władz sprawami Izby zarządzać będzie komisarz,

mianowany przez Ministra Zdrowia Publicznego.

Pozatem w granicach niniejszej ustawy Minister Zdrowia Publicznego ma prawo wydawać

wszelkie zarządzenia, regulujące działalność Izb Lekarskich i jej organów.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Państwa Polskiego; w okresie nie dłuższym

niż lat 3 od daty ogłoszenia niniejszej ustawy Minister Zdrowia Publicznego-wyznaczy

termin utworzenia poszczególnych Izb Lekarskich drogą specjalnego rozporządzenia.

Wszelkie ustawy, przepisy i rozporządzenia, na zasadzie których w poszczególnych częściach

Państwa istniały dotąd Izby Lekarskie, a sprzeczne z niniejszą ustawą, zostają uchylone.

Ma zasadzie niniejszej ustawy Minister Zdrowia Publicznego wyznaczy do każdej z dotychczas

istniejących Izb komisarza, który obejmie zarząd ich majątkiem i dokona ich likwidacji;

majątek zlikwidowanej Izby komisarz przekaże nowej Izbie danego okręgu, lub tym nowym

Izbom, które obejmą okrąg dawnej Izby; w razie sporów pomiędzy nowo powstałemi Izbami

co do podziału majątku dawnej Izby rozstrzygać będzie Minister Zdrowia Publicznego.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Zdrowia Publicznego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1922 r.