Ustawa z dnia 17 grudnia 1921 r. w przedmiocie udzielenia Ministrowi Skarbu pełnomocnictwa do wydawania rozporządzeń w sprawie regulowania obrotu pieniężnego z krajami zagranicznemi oraz obrotu obcemi walutami.

Ministrowi Skarbu udziela się na czas do końca 1922 r. pełnomocnictwa do wydawania

rozporządzeń z mocą ustawy, mających na celu regulacją obrotu pieniężnego z krajami

zagranicznemi oraz obrotu obcemi walutami.

Rozporządzenia, wymienione w art. 1, dotyczyć mogą w szczególności warunków posiadania,

nabywania i gromadzenia walut zagranicznych i dewiz, dysponowania, lombardowania i

innych obrotów niemi oraz dokonywania tranzakcji w tych walutach, obrotów markami

polskiemi w stosunku do krajów zagranicznych, wywozu za granicę walut zagranicznych

i dewiz, marek polskich, oraz wszelkich wogóle papierów wartościowych, wreszcie organizacji

kontroli i nadzoru nad całokształtem obrotu pieniężnego z krajami zagraniczne mi.

Przepis powyższy nie stosuje się do posiadania walut zagranicznych i dewiz, co do

których posiadacz udowodnił, że otrzymał je bezpośrednio z zagranicy w sposób legalny.

Upoważnia się Ministra Skarbu do wydawania rozporządzeń w przedmiocie wyznaczania

premji dla osób, które przyczyniły się do wykrycia przekroczenia rozporządzeń, wydanych

na mocy niniejszej ustawy, lub do ujęcia sprawców.

Osoby, wykraczające przeciw postanowieniom, zawartym w rozporządzeniach Ministra Skarbu,

wydanych na podstawie niniejszej ustawy, ulegają karze za występek

a)

na obszarze b. dzielnic: rosyjskiej i pruskiej - więzienia do 5 lat i grzywny do 10

miljonów marek;

b)

na obszarze b. dzielnic: austrjackiej (i węgierskiej) - aresztu ścisłego do 5 lat

i grzywny do 10 miljonów marek.

Jeśli przestępstwo nie wypływa z chęci zysku, można ograniczyć się do grzywny.

Jeśli czynności, stanowiące przestępstwo, uprawiane są zawodowo, to nie może być wymierzona

kara niższa niż jeden rok więzienia, względnie aresztu ścisłego, oraz 5 miljonów marek

grzywny; grzywna może być w tym wypadku zwiększona do potrójnej wysokości sumy, stanowiącej

przedmiot przestępstwa lub wartości innego przedmiotu przestępstwa.

Przy nieuprawnionym wywozie walut zagranicznych i dewiz, marek (polskich oraz wszelkich

wogóle papierów wartościowych za granicę (przemytnictwie walut i walorów) może być

grzywna zwiększona do wysokości potrójnej wartości wywożonych przedmiotów, chociażby

przestępstwo nie było popełniane zawodowo.

W razie niemożności ściągnięcia grzywny, winna być orzeczona kara więzienia lub aresztu

ścisłego w wysokości według uznania sądu, jednak nie przekraczającej 2 lat.

Prócz kar powyższych może być wyrokiem sądowym orzeczona konfiskata sum pieniężnych,

będących przedmiotem przestępstwa, bez względu na to czyją stanowią własność. Przy

przemytnictwie walut i walorów konfiskata wywiezionych wartości musi być orzeczona.

Karom, wymienionym w artykule niniejszym, ulegną również osoby, winne usiłowania lub

udziału w przestępstwie.

Osoby, skazane na karę, przewidzianą w art. 4, można wyrokiem sądowym pozbawić na

przeciąg czasu do lat pięciu prawa prowadzenia handlu lub zarządzania przedsiębiorstwem

handlowem lub zajmowania się pośrednictwem handlowem.

Przestępstwa, przewidziane w art. 4, należą do właściwości sądów okręgowych.

W wypadkach przemytnictwa walut lub walorów (art. 4 ust. 4) należy na wniosek prokuratora

zarządzić tymczasowe zaaresztowanie osoby, przeciw której wdrożono postępowanie karne.

W toku dochodzeń prokuratorskich prokurator zwraca się w przedmiocie zastosowania

środków zapobiegawczych do sędziego śledczego, który byłby właściwy do przeprowadzenia

śledztwa wstępnego. Zaaresztowanie tymczasowe w toku dochodzenia prokuratorskiego

nie może trwać dłużej niż 6 tygodni.

Sędzia śledczy może złagodzić lub uchylić środek zapobiegawczy jedynie na wniosek

prokuratora; w toku dochodzenia prokurator może własną władzą uchylić środek zapobiegawczy.

W razie zażalenia obwinionego sąd okręgowy może uchylić lub złagodzić środek zapobiegawczy;

decyzję sądu okręgowego w przedmiocie środków zapobiegawczych nie ulegają zaskarżeniu.

W wypadkach przemytnictwa walut i walorów (art. 4 ust. 4) obowiązywać będą nadto przepisy

następujące

1.

w b. dzielnicy rosyjskiej

a)

art. 527 i 895 u. p. k. nie będą stosowane;

b)

wyroki sądów okręgowych są ostateczne i mogą być zaskarżone jedynie przy odpowiedniem

zastosowaniu przepisów o zaskarżeniu wyroków drogą kasacji;

2.

w b. dzielnicy austrjackiej

a)

oskarżonemu nie służy prawo sprzeciwu przeciw aktowi oskarżenia;

b)

odwołanie od kary nie może nastąpić;

3.

w b. dzielnicy pruskiej sąd nie może odmówić otwarcia postępowania głównego.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrom Skarbu i Sprawiedliwości, a na

obszarze b. dzielnicy pruskiej - Ministrom b. Dzielnicy Pruskiej i Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie dziesiątego dnia po ogłoszeniu.

Z dniem tym przestaje obowiązywać ustawa z dnia 8 lipca 1921 r. w przedmiocie udzielenia

Rządowi pełnomocnictw do wydawania rozporządzeń w sprawie regulowania obrotu pieniężnego

z krajami zagranicznemi oraz obrotu obcemi walutami (Dz. U. R. P. № 62, poz. 383).

Do przestępstw, popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, należy

stosować przepisy dotychczas obowiązujące.