Ustawa z dnia 17 grudnia 1921 r. o środkach naprawy państwowej gospodarki skarbowej.

Minister Skarbu ma prawo w porozumieniu z Prezesem Rady Ministrów bądź sam, bądź przez

swoje organa - w razie potrzeby z przybraniem rzeczoznawców - wglądać w sposób jedynie

informacyjny w ustrój i tok urzędowania władz, urzędów i zakładów państwowych oraz

tych instytucji i zakładów niepaństwowych oraz zrzeszeń, które korzystają z pomocy

materjalnej Skarbu Państwa.

Minister Skarbu jest upoważniony do znoszenia, po wysłuchaniu opinji Najwyższej Izby

Kontroli Państwa, istniejących państwowych władz, urzędów, zakładów, instytucji, placówek

i t. p. organizacji wszelkiej nazwy, cywilnych i wojskowych, których koszty utrzymania

obciążają budżet państwowy, o ile ich istnienie i zakres działania nie opierają się

na ustawie, ani na rozporządzeniu Rady Ministrów.

Tworzenie nowych stanowisk służbowych w państwowej służbie cywilnej, jak również przyjmowanie

funkcjonarjuszów w miejsce zwolnionych, mogą nastąpić tylko w razie koniecznej potrzeby

i tylko za zgodą Ministra Skarbu.

Uchwały Rady Ministrów, powodujące wydatki ze Skarbu Państwa, mogą zapadać tylko za

zgodą Ministra Skarbu. Minister Skarbu może postanowić drogą rozporządzenia, że pewne

rodzaje umów, na mocy których Skarb Państwa zobowiązuje, się do świadczeń, mających

wartość majątkową, muszą być zawierane na piśmie. O ile zarządzenie takie zostało

wydane, umowy w niem określone są nieważne, jeśli je zawarto ustnie, lub jeśli dokument

stwierdzający taką umową nie jest zaopatrzony w podpis Ministra Skarbu lub organu,

upoważnionego przezeń bądź rozporządzeniem, bądź pełnomocnictwem, udzielonem co do

poszczególnej umowy.

Upoważnia się Ministra Skarbu do wydzierżawienia zakładów i przedsiębiorstw państwowych

przedsiębiorstwom prywatnym - krajowym lub zagranicznym - po porozumieniu się z właściwymi

ministrami.

Wydzierżawienie kolei państwowych oraz zakładów pracujących bezpośrednio w zakresie

obrony Państwa wymaga zezwolenia Sejmu.

Umowy obustronnie obowiązujące między obywatelami polskimi, zamieszkałymi na obszarze

Rzeczypospolitej, mogą być zawierane tylko w walucie polskiej.

Przepis powyższy dotyczy również osób prawnych oraz wszelkich spółek i stowarzyszeń,

mających siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej.

Władza skarbowa może wyjątkowo, z ważnych powodów, zezwolić na zawarcie umowy w walucie

obcej.

Umowy, zawarte z pominięciem przepisów powyższych, są nieważne.

Co do umów, przy których cnoćby jedną ze stron umawiających się jest obywatel polski,

zamieszkały w części województwa śląskiego, przyznanej Polsce na mocy traktatu wersalskiego,

lub osoba prawna, spółka albo stowarzyszenie, mające siedzibę na tym obszarze, wydane

będą przepisy osobne drogą rozporządzenia.

uzyskuje moc obowiązującą w miesiąc po ogłoszeniu.

Przy Ministrze Skarbu tworzy się Rada Finansowa, jako organ doradczy, Rada Finansowa

składa się z 15 członków, zamianowanych przez Radę Ministrów na wniosek Ministra Skarbu.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu oraz właściwym ministrom.

Ustawa niniejsza z wyjątkiem art. 6 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.