Ustawa z dnia 21 stycznia 1921 r. w przedmiocie zmiany ustawy o opłatach świadków i znawców w byłej dzielnicy pruskiej.

Niemiecką ustawę o opłatach świadków i znawców, z dnia 30 czerwca 1878 r. (Dziennik

Ustaw Rzeszy str. 173) w brzmieniu ustawy z dnia 10 czerwca 1914 r. (Dziennik Ustaw

Rzeszy str. 214) zmienia się w następujący sposób

a)

w § 2 ust. 1 wyrazy: „dwudziestu fenigów do jednej marki pięćdziesięciu fenigów” zastępuje się wyrazami: „jednej do dziesięciu marek”,

b)

w § 3 ust. 1 wyrazy: „trzy” względnie „sześć” zastępuje się wyrazami: „sześć” względnie „dwadzieścia cztery”,

c)

w § 7 zdanie 2 wyraz: „dziesięć” zastępuje się wyrazem „pięćdziesiąt”,

d)

w § 8 wyrazy: „siedm i pół marki” i „cztery i pół marki” zastępuje się wyrazami: „trzydzieści marek” i „piętnaście marek”.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie dnia 1 marca 1921 r.

Ministra byłej Dzielnicy Pruskiej upoważnia się, aby tekst ustawy o opłatach świadków

i znawców z uwzględnieniem zmian, zawartych w art. 1 niniejszej ustawy, ogłosił pod

datą niniejszej ustawy; zarazem upoważnia się go do wydania rozporządzenia o obliczaniu

opłat świadków i znawców.