Ustawa z dnia 21 stycznia 1921 r. o podwyższeniu kosztów sądowych i opłat notarjuszów, adwokatów i komorników sądowych w byłej dzielnicy pruskiej.

Niemiecką ustawę, o dodatkach wojennych do opłat adwokatów i komorników sądowych z

dnia 1 kwietnia 1918 r. (Dziennik Ustaw Rzeszy str. 173) w brzmieniu art. I ustawy

i obwieszczenia z dnia 18 grudnia 1919 r. (Dziennik Ustaw Rzeszy str. 2113, względnie

2115) oraz pruską ustawę o dodatkach wojennych do opłat notarjuszów, adwokatów i komorników

sądowych oraz do kosztów sądowych z dnia 6 lipca 1918 r. (Zb. Ust. str. 128) uchyla

się, a zmienionym przez nie przepisom przywraca się brzmienie, jakie miały przed wejściem

w życie powyższych ustaw.

Zarazem wprowadza się na czas trwania wyjątkowych, wojną wywołanych warunków ekonomicznych;

do niemieckich i pruskich ustaw o kosztach sądowych i o opłatach notarjuszów, adwokatów

i komorników sądowych następujące zmiany.

Opłaty, przewidziane

a)

w § 8 niemieckiej ustawy o kosztach sądowych,

b)

w § 33, 57 i 123 pruskiej ustawy o kosztach sądowych; w § 4 i 5 pruskiej ustawy o

opłatach notarjuszów,

c)

w § 9 niemieckiej ustawy o opłatach adwokatów,

d)

w art. 3 ustawy, zawierającej przepisy krajowe o opłatach adwokatów i komorników sądowych,

oraz wszystkie osobne opłaty, przewidziane w ustawach powyższych wraz z ich najniższemi

i najwyższemi stawkami,

tudzież opłaty, przewidziane w § 2, 6 - 11 niemieckiej ustawy o opłatach komorników

sądowych - podwyższa się o dziesięć dziesiątych.

Opłaty, przewidziane w § 4 niemieckiej ustawy o opłatach komorników sądowych, podwyższa

się w ten sposób, że zawartą tamże tabelę opłat zastępuje się tabelą następującą

od kwoty do 100 mk.

5 od sta

ponad 100 mk. do 300 mk.

3 „ „

„ „ „ 300 „ „ 1000 „

2 „ „

„ „ „ 1000 „ „ 5000 „

1 „ „

„ „ „ 5000 „

1/2 „ „

Najniższa stawka opłaty w przypadkach, przewidzianych w ustępach 1 i 2 § 4 tejże ustawy

wynosi 4 mk.

Podwyższa się

1.

opłatę pisarską, przewidzianą w § 80 niemieckiej ustawy o kosztach sądowych, w § 113

ust. 1 pruskiej ustawy o kosztach sądowych i w § 19 ust. 2 pruskiej ustawy o opłatach

notarjuszów - do jednej marki za każdą stronę, która musi zawierać najmniej trzydzieści

dwa wiersze o piętnastu zgłoskach przeciętnie;

2.

stopę wymiaru ryczałtu na pokrycie wydatków w gotówce, ustanowioną w § 80 b. ust.

1 zdanie 2 niemieckiej ustawy o kosztach sądowych - do trzydziestu od sta opłaty,

wymierzyć się mającej, najniższą stawkę ryczałtu do jednej marki, a najwyższą do stu

pięćdziesięciu marek;

3.

najniższą łączną stawkę ryczałtów, ustanowioną w § 80 b. ust. 2 niemieckiej ustawy

o kosztach sądowych - do dwóch marek, a najwyższą do trzystu marek;

4.

stopę wymiaru ryczałtu na pokrycie wydatków w gotówce, ustanowioną w § 114 ust. 1

zdanie 2 pruskiej ustawy o kosztach sądowych, oraz w § 20 ust. 1 zdanie 2 pruskiej

ustawy o opłatach notarjuszów - do trzydziestu od sta opłaty, wymierzyć się mającej,

najniższą stawkę ryczałtu do dwóch marek, a najwyższą do sześćdziesięciu marek;

5.

opłaty za koszty komisji, ustanowione w § 116 ust. 1 pruskiej ustawy o kosztach sądowych

- dla sędziego do ośmnastu marek, a dla sekretarza sądowego do dwunastu marek;

6.

najniższą stawkę opłaty rachunkowej, ustanowioną w § 117 ust. 1 pruskiej ustawy o

kosztach sądowych - do trzech marek, a najwyższą do dziewięciu marek.

1.

Najwyższą stawkę wymiaru ryczałtu, ustanowioną w § 76 ust. 2 niemieckiej ustawy o

opłatach adwokatów, podwyższa się do dziewięćdziesięciu marek, a najniższą do dwóch

marek, w instancji egzekucyjnej zaś do sześciu marek.

2.

Sumą stawek ryczałtowych, wymierzyć się mających w jednej instancji, ustanowioną w

§ 76 ust. 3 niemieckiej ustawy o opłatach adwokatów, podwyższa się

a)

jeżeli adwokatowi należy się jako pełnomocnikowi procesowemu po myśli § 13 № 1, §

19, 52 opłata za proces - najniższy jej wymiar do dwunastu marek, a najwyższy do stu

pięćdziesięciu marek;

b)

jeżeli adwokatowi należy się także po myśli § 13 № 4, § 19, 52 opłata dowodowa albo

po myśli § 13 № 3, § 19, 52 opłata ugodowa - najniższy jej wymiar do ośmnastu marek,

a najwyższy - do stu ośmdziesięciu marek.

3.

Najniższą stawkę wymiaru ryczałtu, ustanowioną w § 76 ust. 5 niemieckiej ustawy o

opłatach adwokatów, podwyższa się do dwunastu marek.

4.

Wynagrodzenie, przewidziane w § 78 niemieckiej ustawy o opłatach adwokatów, podwyższa

się

I.

o ile dotyczy djet dziennych - do stu marek;

II.

o ile dotyczy noclegowego - do pięćdziesięciu marek.

Zamiast kosztów jazdy, wyszczególnionych tamże pod III, adwokat otrzyma rzeczywiście

poniesione koszta jazdy, o ile były konieczne, jeżeli zaś odbył drogę pieszo - pięćdziesiąt

fenigów za każdy kilometr.

Podwyższa się

1.

Najniższą stawkę wymiaru ryczałtu, ustanowioną w art. 15 ust. 2 zdanie 1 pruskiej

ustawy, zawierającej przepisy krajowe o opłatach adwokatów i komorników sądowych,

w przypadkach art. 4 - 7 do sześciu marek, w innych przypadkach do trzech marek, a

najwyższą w przypadkach art. 4 - 7 do dziewięćdziesięciu marek, w innych przypadkach

do sześćdziesięciu marek.

2.

Najniższą stawkę wymiaru ryczałtu, ustanowioną w art. 15 ust. 3 tejże ustawy do dziewięciu

marek, a najwyższą - do stu pięćdziesięciu marek.

Stopę wymiaru kilometrowego, określoną w § 17 ust. 1 niemieckiej ustawy o opłatach

komorników sądowych, podwyższa się do pięćdziesięciu fenigów za kilometr.

Wydatki na opłatę porta pocztowego należą do tych wydatków w gotówce, które pobiera

się osobno.

Sumę ostateczną każdego rachunku należy zaokrąglić wzwyż do pełnej marki.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie dnia 1 marca 1921 r.

Przepisy art. 2 stosują się także

a)

do wszystkich czynności, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jeszcze nie ukończonych;

b)

do wszystkich spraw sądowych, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zawisłych,

a w danej instancji jeszcze nie zakończonych.

Przepisy art. 3 - 8 stosują się także do wszystkich wydatków, które w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy nie były jeszcze płatne.

Przepisy art. 1 ust. 2 i art. 2 - 8 tracą moc obowiązującą z upływem dnia 31 grudnia

1922 roku z tem zastrzeżeniem, że koszty sądowe i opłaty, płatne przed dniem powyższym

a)

za zlecenia, udzielone przed tym dniem;

b)

w sprawach sądowych, przed tym dniem zawisłych, a w danej instancji jeszcze niezakończonych,

należy obliczać po myśli przepisów niniejszej ustawy.

Ministra b. Dzielnicy Pruskiej upoważnia się, aby w miarę potrzeby w drodze rozporządzenia

przedłużył czas trwania mocy obowiązującej przepisów art. 2 - 8, zarządził dalsze

podniesienie przewidzianych w tych przepisach podwyżek lub podwyżki te odpowiednio

obniżył; takie obniżenie w drodze rozporządzenia nie może jednak wejść w życie przed

dniem 1 stycznia 1923 roku.