Ustawa z dnia 28 października 1921 r. o opłatach stemplowych od rachunków i poświadczeń odbioru sum pieniężnych lub innych przedmiotów wartościowych.

Rachunki podlegają opłacie w ilości po 2 mk. od każdego nawet niecałego tysiąca marek

należności, wymienionej w rachunku.

Za rachunek (art. 1) uważa się w ustawie niniejszej pismo, które wystawca doręcza

odbiorcy celem stwierdzenia należności za dostarczone rzeczy ruchome, wykonane prace

lub usługi, albo też za innego rodzaju świadczenia.

Forma wystawienia pisma i sposób umieszczenia na niem nazwiska łub firmy wystawcy

jest przytem bez znaczenia.

Rachunki, wystawione zagranicą, podlegają opłacie (art. 1) wówczas, jeśli dotyczą

przedmiotów, znajdujących się w kraju, lub jeśli przeznaczone są dla osób, mieszkających

w kraju.

Duplikaty i odpisy rachunków podlegają tej samej opłacie co oryginały. Jeżeli oryginał

został należycie ostemplowany, a uiszczenie opłaty zostało swierdzone przez urząd

skarbowy, to duplikaty i odpisy takiego rachunku podlegają opłacie w kwocie 100 marek

od egzemplarza, jednak nie wyższej niż przypada od oryginału.

Nie podlegają opłacie rachunki wystawione

1)

na należność nie przewyższającą 500 mk.;

2)

przez urzędy i instytucje państwowe;

3)

dla służbodawców przez osoby, które pozostają lub pozostawały w stosunku służbowym

w sprawach, dotyczących tegoż stosunku;

4)

przez aptekarzy, zamieszczone na oryginalnych receptach lub odpisach tychże, dołączonych

do wydawanych lekarstw, o ile dotyczą środków leczniczych, wymienionych w recepcie;.

5)

na należność, wynikająca ze stosunków wewnętrznych i między oddziałami jednego i tego

samego przedsiębiorstwa.

Do uiszczenia opłaty od rachunku, wystawionego w kraju, obowiązany jest wystawca,

opłatę zaś od odpisów rachunku ponosi odbiorca.

Odbiorca rachunku nieostemplowanego lub niedostatecznie ostemplowanego, winien jest

przed upływem miesiąca, licząc od dnia następnego po otrzymaniu, zgłosić go pisemnie

łub ustnie u najbliższego urzędu skarbowego pierwszej instancji. W razie niezgłoszenia

w powyższym terminie odpowiada za uiszczenie opłaty solidarnie z wystawcą.

Opłata (art. 1) oblicza się od sumy należności, wymienionej w rachunku, przyczem z

sumy tej nie wolno wyłączać kwot, otrzymanych przed wystawieniem rachunku na częściowe

pokrycie należności.

Przy rachunkach, któremi stwierdzono należność za dostarczoną rzecz ruchomą, nie wolno

ponadto wyłączać kwot, uiszczonych tytułem cła, lub innych danin publicznych, oraz

kosztów przesyłki, ubezpieczenia lub opakowania, o ile nie zostały wyłożone przez

komisjonera lub ekspedytora.

Opłatę od rachunku, wystawionego w kraju, uiszcza się przed doręczeniem go osobie,

obowiązanej do zapłaty należności lub osobie działającej w jej imieniu.

Do uiszczenia opłaty od rachunku, wystawionego zagranicą, obowiązani są solidarnie

wystawca i odbiorca rachunku oraz osoba, przedstawiająca rachunek zagraniczny jako

dowód sądowi, urzędowi lub instytucji państwowej.

Opłatę od rachunku zagranicznego należy uiścić najpóźniej dnia trzydziestego, licząc

od dnia następnego po otrzymaniu rachunku.

Poświadczenia odbioru sum pieniężnych lub papierów wartościowych, wystawione na dowód,

że dłużnik dopełnił zobowiązania, podlegają opłacie w ilości po 5 mk. od każdego nawet

niecałego tysiąca marek otrzymanej sumy lub wartości odebranych papierów.

Przepis ten nie dotyczy poświadczeń, określonych w art. 12.

Poświadczenia odbioru zakładów lombardowych, instytucji kredytowych lub domów bankowych,

wystawiane na dowód złożenia w tych (instytucjach

1)

sum pieniężnych na rachunek przejściowy celem przekazania, albo jako wkład terminowy

lub bezterminowy, albo jako wkład oszczędnościowy,

2)

papierów wartościowych na zabezpieczenie rachunku bieżącego, na zastaw terminowy lub

na przechowanie,

3)

innych przedmiotów wartościowych na zastaw lub przechowanie

podlegają opłacie przy sumie lub wartości do 5000 mk.

1 mk.

powyżej 5000 mk. „ 50000 „

10 „

„ 50000 „ „ 100000 „

20 „

a od każdych dalszych, choćby tylko rozpoczętych

100.000 mk.

o 20 mk. więcej

Podstawę obliczenia opłaty stanowi: przy papierach wartościowych punkt 2) ich wartość

nominalna, zaś przy, przedmiotach wartościowych (punkt 3) wartość, zadeklarowana przez

deponenta, wyrażona w poświadczeniu.

Poświadczenia zwrotu wartości, wymienionych w art. 12. podlegają opłacie, przewidzianej

w tymże artykule.

Jeśli jednak poświadczenie zwrotu umieszczone, jest na dowodzie, stwierdzającym przyjęcie

zgodnie w artykułem 12, ta jest ono wolne od opłaty.

Nie podlegają opłacie w myśl niniejszej ustawy poświadczenia odbioru

1)

wydawane przez urzędy lub instytucje państwowe;

2)

wystawione na sumy lub wartości, nie przewyższające 500 mk.;

3)

umieszczone w tekście tej umowy, której wykonanie stwierdzają;

4)

dotyczące złożenia lub zwrotu kaucji służbowych, albo kaucji„ zabezpieczających należycie

opłacone umowy;

5)

dotyczące zwrotu uiszczonej sumy, która się nie należała;

6)

wystawione dla służbodawcy przez osoby, które pozostają lub pozostawały w stosunku

służbowym, oraz przez członków ich rodzin na kwoty, wypłacone im z tytułu stosunku

służbowego;

7)

wydawane przez związki samorządowe na wpłaconą daninę publiczną lub grzywnę;

8)

wystawione na wynagrodzenia, otrzymane od państwa lub związku samorządowego zaświadczenia,

wykonane w wypełnieniu obowiązku, uzasadnionego w ustawie;

9)

wystawione przez zakłady lub zrzeszenia, prawnie w państwie istniejące, a mające za

cel wyłącznie działalność dobroczynną lub> oświatową, jeśli dotyczą bezpośrednio tej

właśnie działalności;

10)

wystawione w sprawach, dotyczących obrotu pocztowego i telegraficznego oraz przewozu

państwowemi kolejami żelaznemi lub statkami;

11)

wystawione przez zakłady szkolne, o ile dotyczą opłat szkolnych) (wpisowe);

12)

umieszczone na rachunkach i obligach (skryptach dłużnych), jeśli dotyczą należności,

wymienionej w rachunku lub obligu;

13)

wystawione w obrocie wewnętrznym lub między oddziałami jednego i tego samego przedsiębiorstwa;

14)

wydawane przez przedsiębiorstwa, oparte na ustawie o spółdzielniach z dnia 29 października

1920 r. oraz przez powiatowe lub gminne kasy oszczędności na przyjęcie lub zwrot wkładu

oszczędnościowego, o ile suma wkładu lub jego zwrotu nie przekracza jednorazowo 5.000

mk.

Poświadczenia odbioru podlegają opłacie bez względu na formę, w jakiej je sporządzono

i niezależnie od tego, czy nazwisko lub firma wystawcy są położone na poświadczeniu

własnoręcznie, czy w sposób mechaniczny.

Listy kupieckie (bankowe i t. p.), zawierające poświadczenie odbioru,. podlegają opłacie,

o ile nie wystawiono właściwego pokwitowania.

Wpisy do książeczek wkładowych, stwierdzających przyjęcie wkładu (art. 12), uważa

się także za poświadczenia odbioru.

Do uiszczenia opłaty od poświadczeń odbioru, wystawionych w kraju, obowiązany jest

wystawca.

Odbiorca wystawionego w kraju poświadczenia (art. 11, 12), nieostemplowanego lub niedostatecznie

ostemplowanego, winien jest przed upływem miesiąca, licząc od dnia następnego po otrzymaniu,

zgłosić je pisemnie lub ustnie u najbliższego urzędu skarbowego pierwszej instancji.

W razie niezgłoszenia w powyższym terminie odpowiada za uiszczenie opłaty solidarnie

z wystawcą.

Do uiszczenia opłaty od poświadczenia odbioru, wystawionego zagranicą obowiązani są

solidarnie wystawca i odbiorca.

Opłaty od poświadczeń odbioru, wystawionych w kraju, należy uiszczać przed doręczeniem

ich odbiorcy.

Opłaty od poświadczeń odbioru, wystawionych zagranicą, uiszcza się w ciągu miesiąca,

licząc od dnia następnego po otrzymaniu.

Opłaty od rachunków i poświadczeń odbioru uiszcza się znaczkami stemplowemi lub gotówką.

Szczegółowe przepisy w tym przedmiocie wyda w drodze rozporządzenia Minister Skarbu.

Art 21. Sumy pieniążne, wyrażone w rachunkach lub poświadczeniach odbioru w walucie

zagranicznej, przelicza się na walutę polską w sposób, który oznacza Minister Skarbu.

Wartość papierów wartościowych lub innych przedmiotów wartościowych oznacza się celem

obliczenia opłaty według wartości sprzedażnej z czasu sporządzenia dokumentu.

Bliższe przepisy w tym względzie wyda Minister Skarbu.

Przepis ten nie dotyczy tranzakcji, przewidzianych w art. 12.

Osoby, obowiązane do uiszczenia opłaty, jak również odpowiedzialne za nią, winne są

udzielać władzy skarbowej wszelkich wyjaśnień w sprawie ustalenia wartości przedmiotu

i obliczenia opłaty.

Osoby, wymienione w ustępie pierwszym, obowiązane są także zezwolić władzy skarbowej

na przejrzenie dokumentów i ksiąg o ile to jest potrzebne do stwierdzenia, czy przepisy

niniejszej ustawy są należycie przestrzegane.

W razie nieuiszczenia opłaty, lub tylko częściowego jej uiszczenia, albo uiszczenia

jej po upływie przepisanego terminu, każda z osób, obowiązanych do uiszczenia, ulega

karze pieniężnej równającej się

1)

przy rachunkach i przy poświadczeniach odbioru, określonych w art. 11, 20-krotnemu,

zaś

2)

przy poświadczeniach, określonych w art. 12, 40-krotnemu iloczynowi kwoty, nieuiszczonej

lub uiszczonej w sposób inny, jak przewiduje ustawa.

Tej samej karze ulegają osoby odpowiedzialne za opłatę, jeśli, otrzymawszy dokument

nieostemplowany, lub niedostatecznie ostemplowany, nie zgłoszą go pisemnie lub ustnie

w przepisanym terminie u najbliższego urzędu skarbowego pierwszej instancji.

Zastosowanie niniejszego artykułu w przypadkach, w których opłaty nie uiszczono wcale

lub uiszczono ją tylko w części, nie uchyla obowiązku uiszczenia opłaty, względnie

części, której brakuje.

Winni innego rodzaju naruszeń niniejszej ustawy lub przepisów wykonawczych, wydanych

na jej podstawie, ulegają grzywnie do wysokości 100.000 mk.

Prawo państwa do żądania opłaty ulega przedawnieniu z upływem lat pięciu, licząc od

końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty.

Prawo żądania kary pieniężnej lub grzywny kończy się po upływie lat pięciu, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym zaszło naruszenie przepisu.

Bieg przedawnienia przerywa się przez wszelkie czynności urzędowe, zmierzające do

ustalenia wysokości opłaty lub do jej uiszczenia, względnie do nałożenia kary pieniężnej

lub grzywny, gdy wiadomość o tych czynnościach doszła w drodze urzędowej do strony

interesowanej.

Nieuiszczoną opłatę, karą pieniężną lub grzywnę wymierza władza skarbowa i zawiadamia

o wymiarze przez nakaz płatniczy lub orzeczenie karne.

Kwoty wymierzone należy zapłacić w ciągu miesiąca od dnia następnego po doręczeniu

nakazu płatniczego lub orzeczenia.

Kwoty, nieuiszczone w terminie, ściągnięte będą w drodze przymusowej. według przepisów

o egzekucji podatków bezpośrednich.

Zwrotu niewłaściwie uiszczonej opłaty można żądać w ciągu roku od dnia uiszczenia

opłaty.

Przeciw nakazowi płatniczemu, orzeczeniu w przedmiocie kary lub grzywny, oraz orzeczeniu

odmownemu na prośbę o zwrot opłaty można się odwołać do władzy skarbowej drugiej instancji

w ciągu miesiąca od dnia następnego po doręczeniu nakazu lub orzeczenia. Odwołanie

to należy wnieść do władzy skarbowej, która wydała nakaz płatniczy lub orzeczenie.

Odwołanie się do władzy drugiej instancji nie wstrzymuje wykonania orzeczenia co do

ściągnięcia opłat. Wykonanie orzeczenia karnego wstrzymuje się aż do prawomocnego

rozstrzygnięcia odwołania.

W wypadkach, zasługujących na uwzględnienie, orzekająca instancja może karę pieniężną

zmniejszyć, najwyżej jednak o 3/4 części.

Prawo do dalszego zmniejszenia kary, względnie całkowitego jej umorzenia, na prośbę

strony interesowanej przysługuje Ministerstwu Skarbu.

Ustawa niniejsza obowiązuje w b. zaborach rosyjskim i austrjackim.

Wykonanie niniejszej ustawy należy do Ministra Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc od dnia ogłoszenia i ma zastosowanie do

rachunków i poświadczeń odbioru, doręczonych, względnie odebranych, po wejściu w życie

ustawy.

Jednocześnie z wejściem ustawy niniejszej w życie przestają obowiązywać wszelkie dotychczasowe

przepisy w przedmiocie opłat (należytości) stemplowych od rachunków i poświadczeń

odbioru, zawarte w rosyjskie) ustawie o opłatach (Zb. Pr. ces. ros.t. Vwyd. 1903 r),

w rozporządzeniu z dnia 19 lipca 1916 r. (Dz. Rozp. dla b. G. G. warszawskiego № 40

poz. 126). w austr. ustawie z dnia 9 lutego 1850 r. (Austr. Dz. P. № 50) i później

wydanych austrjackich ustawach i rozporządzeniach, oraz w ustawie z dnia 16 lipca

1920 r. (Dz. Ust. Rz. P. z 1920 r. No73 poz. 498) o podwyższeniu i zrównaniu. stawek.

przy niektórych opłatach stemplowych na obszarze b. zaboru rosyjskiego i austrjackiego.

Z tą chwilą tracą również moc obowiązującą uwolnienia i ulgi w przedmiocie opłat stemplowych

od rachunków i poświadczeń odbioru, zawarte bądź w cytowanych ustawach, bądź w specjalnych

ustawach lub rozporządzeniach zarówno rosyjskich jak i austrjackich, natomiast uwolnienia

i ulgi, przewidziane w ustawach Rrzeczypospolitej Polskiej pozostają w mocy.