Ustawa z dnia 26 października 1921 r. o popieraniu publicznych przedsiębiorstw meljoracyjnych.

Przedsiębiorstwom, podejmowanym przez województwa, powiaty, gminy, wsie i spółki wodne,

które mają na celu ochronę gruntów od zrywania lub wylewów, albo też podwyższenie

produkcji rolnej przez osuszenie lub nawodnienie, a których wykonanie leży w interesie

publicznym, może Rząd przyznawać zasiłki pieniężne według przepisów niniejszej ustawy

z państwowego funduszu meljoracyjnego (art. 2).

Gdyby takie przedsiębiorstwo ze względu na doniosłość i kosztowność wymagało wyższego

zasiłku państwowego, aniżeli to określa niniejsza ustawa, lub też nadmiernie obciążyło

państwowy fundusz meljpracyjny, wówczas zasiłek państwowy będzie osobno unormowany.

Państwowy fundusz meljoracyjny utworzony zostanie z dotacji rocznych, wstawianych

do etatu robót publicznych.

Kwoty, niezużyte w ciągu roku administracyjnego, stanowią własność funduszu i winny

być tymczasowo korzystnie ulokowane.

Funduszem meljoracyjnym administruje Minister Robót Publicznych w porozumieniu z Ministrem

Skarbu. Zasiłki z funduszu mają być wypłacane na podstawie rocznego preliminarza,

przez Sejm zatwierdzonego. Zamknięcie rachunkowe, wykazujące stan funduszu, ma być

również corocznie przedkładane Sejmowi do zatwierdzenia.

Zasiłki z państwowego funduszu meljoracyjnego mogą byc udzielane pod następującemi

warunkami

1)

projekt i kosztorys przedsiębiorstwa ma być przed rozpoczęciem robót zatwierdzony

przez Ministra Robót Publicznych;

2)

pokrycie kosztów ma być unormowane ustawą wojewódzką, która zapewni w dostateczny

sposób utrzymanie wykonanych robót, oraz wpływ Rządu na tok spraw technicznych i ekonomicznych

przedsiębiorstwa.

Przy udzielaniu zasiłków z państwowego funduszu meljoracyjnego mają być równomiernie

uwzględniane wszystkie części Rzeczypospolitej Polskiej, o ile warunki, wskazane w

art. 3, zostaną spełnione.

Z państwowego funduszu meljoracyjnego będą przyznawane zasiłki w następującej wysokości

1)

na zabudowanie potoków górskich wraz z zalesieniem stoków górskich do 70% sumy kosztorysowej,

zatwierdzonej przez Ministra Robót Publicznych, o ile związek samorządowy wojewódzki

pokryje resztę kosztów;

2)

na regulację i obwałowanie rzek i potoków, które mają na celu ochronę gruntów

a)

40% sumy kosztorysowej, zatwierdzonej przez Ministra Robót Publicznych, jeżeli związek

samorządowy wojewódzki pokryje 30% kosztów;

b)

50% sumy kosztorysowej, zatwierdzonej przez Ministra Robót Publicznych, jeżeli związek

samorządowy wojewódzki oprócz własnego 30% udziału pokryje zaliczkowo część kosztów,

przypadającą na interesowanych (powiaty, gminy, wsie lub spółki wodne);

3)

na osuszenie i nawodnienie gruntów (meljoracje pierwszorzędne) 30% sumy kosztorysowej,

zatwierdzonej przez Ministra Robót Publicznych na cele meljoracyjne, a 40% na cele

regulacyjne (dla utworzenia odpływu), o ile samorządowy związek wojewódzki przyczyni

się do pokrycia kosztów zasiłkiem w tej samej wysokości;

4)

na budowę zbiorników wody, które służą dla celów regulacji lub ochrony od wylewów,

w wysokości pod 2) oznaczonej.

Jeżeli za używanie wody ze zbiorników na inne cele pobierane będę czynsze wodne, mają

być te czynsze rozdzielone między czynniki, które poniosły koszta budowy, w stosunku

do ich udziału w kosztach. Ustawa wojewódzka może jednak przekazać te czynsze funduszowi

konserwacyjnemu.

W wypadkach wyjątkowych, zasługujących na szczególniejsze uwzględnienie, może Skarb

Państwa na wniosek Ministra Robót Publicznych udzielić ciałom samorządowym gwarancji

zwrotu pożyczek, zaciąganych w instytucjach kredytu komunalnego, na pokrycie udziału

ciała samorządowego w kosztach przedsiębiorstwa do wysokości 50% tego udziału.

Jeżeli w kosztorysie przedsiębiorstwa przewidziany będzie dodatek na utworzenie funduszu

konserwacyjnego, może być na pokrycie tego dodatku udzielony zasiłek z państwowego

funduszu melioracyjnego w stosunku do udziału tego funduszu w kosztach budowy.

Również może się przyczynić państwowy fundusz meljoracyjny do utworzenia funduszu

konserwacyjnego dla wszystkich przedsiębiorstw melioracyjnych w danem województwie,

a to w wysokości udziału samorządowego związku wojewódzkiego w kosztach.

Postanowienia te nie mają jednak zastosowania do osuszenia i nawodnienia gruntów,

ani do zbiorników wody, budowanych dla celów nawodnienia.

Grunt, uzyskany wskutek robót meljoracyjnych, który w myśl ustaw wodnych przypada

tym, co ponoszą koszty przedsiębiorstwa, może być odstąpiony przez Państwo na rzecz

funduszu konserwacyjnego pod warunkiem, jeżeli do tego zastosuje się także samorządowy

związek wo jewódzki.

Zasiłek, udzielony przedsiębiorstwu meljoracyjnemu na zasadzie niniejszej ustawy,

nie zwalnia Państwa, ani samorządowego związku wojewódzkiego od uiszczenia datków

konkurencyjnych z tytułu posiadanie nieruchomości lub zakładów wodnych według przepisów

prawa wodnego.

Jeżeli spółka wodna zaciągnie pożyczkę na pokrycie swego udziału w kosztach przedsiębiorstwa,

subwencjonowanego z państwowego funduszu meljoracyjnego, wówczas datki, ciążące na

gruntach i nieruchomościach, należących do spółki wodnej, mają być ściągane w terminach

płatności przez urzędy podatkowe (kasy skarbowe) na równi z podatkami państwowemi,

w którym to celu przewodniczący spółki dostarczyć ma urzędowi podatkowemu (kasie skarbowej)

potrzebnych wykazów.

Rząd ma prawo ściągać od spółki zwrot nadwyżki kosztów, jaką urząd podatkowy (kasa

skarbowa) przez to ponosi.

Przedsiębiorstwa meljoracyjne, podjęte na podstawie ustaw krajowych w b. zaborze austrjackim,

względnie na podstawie uchwał sejmów prowincjonalnych w b. zaborze pruskim, mają być

wykonane przy udziale czynników uczestniczących w kosztach, jaki został oznaczony

w tych ustawach, względnie uchwałach.

Postanowienia niniejszej ustawy nie dotyczą mniejszych meljoracji, popieranych przez

Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych, jak: osuszenia rowami i drenami, nawodnienia

i uprawy torfowisk.

Dotacje roczne funduszu meljoracyjnego (art. 2) wstawiane będą do etatu robót publicznych,

począwszy od tego roku, w którym państwowy budżet wydatków i dochodów zwyczajnych

doprowadzony zostanie do równowagi.

Rozpoczęte już roboty meljoracyjne będą wykonywane do, czasu utwo rzenia funduszu

meljoracyjnego w sposób dotychczasowy przy pomocy zasiłków państwowych, jednakże w

wysokości, oznaczonej w art. b, które to zasiłki będą wstawiane do preliminarza budżetowego

Ministerstwa Robót Publicznych.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Robót Publicznych i Ministrowi

Skarbu.