Ustawa z dnia 30 lipca 1921 r. w przedmiocie uzupełnienia częściowej zmiany ustawy z dnia 18 marca 1920 r. o wydzierżawieniu niezagospodarowanych użytków rolnych.

Nadane ustawą z dnia 18 marca 1920 r. (Dz. Ust. Rz. P. № 28, poz. 165) Ministrowi

Rolnictwa i Dóbr Państwowych prawo do przymusowego wydzierżawiania gruntów, zdatnych

pod uprawę rolną, a leżących odłogiem, przysługiwać mu będzie w roku 1921 i latach

następnych bez ograniczenia czasokresami, wskazanemi w ostatniem zdaniu art. 5 powołanej

ustawy.

Przeciw decyzjom, zapadłym w pierwszej instancji, służy interesowanym w przeciągu

dni 8 od dnia doręczenia decyzji prawo odwołania się do drugiej instancji, od której

niema dalszego odwołania.

Po upływie powyższego terminu decyzje niezaskarżone ulegają niezwłocznemu wykonaniu.

Decyzje zaskarżone ulegają wykonaniu niezwłocznie po zatwierdzającem je orzeczeniu

organów, powołanych do przekania w drugiej instancji o przymusowem wydzierżawianiu.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą od dnia ogłoszenia. W tym terminie traci

moc obowiązującą ustawa z dnia 14 lipca 1920 r. w przedmiocie uzupełnienia i częściowej

zmiany ustawy z dnia 18 marca 1920 roku o wydzierżawianiu niezagospodarowanych użytków

rolnych (Dz. Ust. Rz. P. № 66, poz. 438).