Ustawa z dnia 2 lipca 1921 r. wprowadzająca dodatki drożyźniane do rent, ustalonych na podstawie ustaw Rzeszy Niemieckiej o ubezpieczeniu od nieszczęśliwych wypadków w przemyśle i rolnictwie, oraz zmieniająca niektóre postanowienia tychże ustaw.

Osobom, pobierającym renty z powodu nieszczęśliwych wypadków na podstawie ustaw Rzeszy

Niemieckiej o ubezpieczeniu od nie szczęśliwych wypadków, przyznaje się, począwszy

od 1 stycznia 1921 r. aż do odwołania, z góry płatny dodatek miesięczny, o ile nie

są obcokrajowcami, przebywającymi za granicą Państwa Polskiego, a nieszczęśliwy wypadek

wydarzył się przed 1 stycznia 1921 r. i pobierana przez nie renta wynosi przynajmniej.

50% pełnej renty.

Dodatek ten pobierać będą także osoby, pobierające kilka rent, z których każda wynosi

wprawdzie, mniej, aniżeli 50% pełnej renty, lecz wszystkie razem wynoszą przynajmniej

50% pełnej renty.

Osobie, pobierającej rentę z kilku instytucji, każda z tych instytucji wypłacać będzie

dodatek do renty, przez siebie płaconej.

Dodatek do rent, płaconych z powodu doznania nieszcześliwego wypadku, wynosi

w przemyśle i rolnictwie

1000% Tenty dotychczasowej, jeżeli wypadek zdaczył się w czasie od 1 stycznia 1885 r.

do 31 grudnia 1900 r.,

800% renty dotychczasowej, jeżeli wypadek zdarzył się w czasie od 1 stycznia 1901 r.

do 31 grudnia 1915 r.,

600% renty dotychczasowej, jeżeli wypadek zdarzył się w czasie od 1 stycznia 1916 r.

do 31 grudnia 1919 r.;

w przemyśle

200% renty dotychczasowej, jeżeli wypadek zdarzył się w czasie od 1 stycznia 1920 r.

do 31 grudnia 1920 r.;

w rolnictwie

400% renty dotychczasowej, jeżeli wypadek zdarzył się w czasie od 1 stycznia 1920 r.

do 31 grudnia 1920 r. z wyjątkiem osób, wymienionych w § 931 ordynacji ubezpieczeniowej

Rzeszy Niemieckiej, które pobierać będą tylko 200% renty dotychczasowej.

Osoby, które już pobierają, lub pobierać będą, renty z powodu nieszczęśliwych wypadków,

jakie wydarzyły się po 31 grudnia 1920 r., nie mają prawa do dodatku do renty. Dla

osób tych obliczać się będzie rentę wedle przepisów art. 4.

Oznaczoną w ustępie 2 § 563, ustępie 2 § 732, § 939, ustępie 2 § 1017, §§ 1073, 1079

ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy Niemieckiej kwotę „tysiąc ośmset” zmienia się na

„ośmnaście tysięcy”.

Wdowcy, wdowy i dzieci, krewni linji wstępnej, oraz wnuki, których oboje rodzice zmarli,

pobierający na mocy ustaw Rzeszy Niemieckiej o ubezpieczeniu od nieszczęśliwych wypadków

rentę po swym żywicielu z powodu wypadków, które wydarzyły się przed 1 stycznia 1921 r.,

pobierać będą aż do odwołania dodatek, płatny miesięcznie z góry, o ile nie są obcokrajowcami,

przebywającymi poza granicą Państwa Polskiego.

Dodatek, przyznany w art. 5, będzie wynosił przy rentach, płaconych z powodu nieszczęśliwych

wypadków:.

w przemyśle i rolnictwie

700% renty dotychczasowej, jeżeli nieszczęśliwy wypadek wydarzył się w czasie od 1

stycznia 1585 r. do 31 grudnia 1900 r.,

500% renty dotychczasowej, jeżeli nieszczęśliwy wypadek wydarzył się w czasie od 1

stycznia 1901 r. do 31 grudnia 1915 r.,

400% renty dotychczasowej, jeżeli wypadek nieszczęśliwy wydarzył się w czasie od 1

stycznia 1916 r. do 31 grudnia 1919 r.;

w przemyśle

120% renty dotychczasowej, jeżeli nieszczęśliwy wypadek wydarzył się w czasie od 1

stycznia 1920 r. do 31 grudnia 1920 r.,

w rolnictwie

300% renty dotychczasowej, jeżeli nieszczęśliwy wypadek wydarzył się w czasie od 1

stycznia 1920 r. do 31 grudnia 1920 r. z wyjątkiem rent, płaconych po żywicielach,

wymienionych w § 931 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy Niemieckiej, dla których dodatek

wynosi 120% renty dotychczasowej.

Przepisy, zawarte w §§ 119, 120, 1311, ustępie 2 § 1501, §§1511, 1522, 1528, 1529,

1531, 1541, 1542 i 1544 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy Niemieckiej, nie mają zastosowania

do dodatków, ustalonych niniejszą ustawą.

Poza dodatkami do rent, ustalonych przez Zakład Ubezpieczeń od wypadków w rolnictwie

w Poznaniu, przyznawanie dodatków następuje na wniosek uprawnionego do pobierania

renty przez instytucje, przeprowadzające ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków,

względnie instytucje, upoważnione do sprawowania opieki nad osobami, mającemi roszczenie

do zagranicznych instytucji, lub władz, przeprowadzających ubezpieczenie od wypadków,

Wnioskodawca musi wykazać, kiedy i gdzie wydarzył się wypadek.

Wnioski należy skierować

1)

jeśli wypadek zdarzył się w przedsiębiorstwie przemysłowem, lub jeśli renta ustanowiona

została przez władzę wykonawczą (Ausführungsbehörde), mającą siedzibę swą w Niemczech

- do Ubezpieczał ni Krajowej, Wydział Ubezpieczeń od wypadków w Poznaniu;

2)

jeśli wypadek wydarzył się w rolnictwie - do Zakładu Ubezpieczeń od wypadków w rolnictwie

w Poznaniu, względnie do Starostwa Krajowego w Poznaniu;

3)

jeśli renta ustanowiona została przez władzę wykonawczą (Ausführungsbehörde), mającą

siedzibę na obszarze Państwa Polskiego - do tejże władzy.

Rozstrzygnięcie, którem odmówiono przyznania dodatku, lub którem odebrano dodatek,

już przyznany w myśl niniejszej ustawy, należy uzasadnić.

Przeciwko rozstrzygnięciu można wnieść sprzeciw w ciągu miesiąca od dnia doręczenia

rozstrzygnięcia do Wyższego Urzędu Ubezpieczeń Sprzeciw rozstrzyga ten Wyższy Urząd

Ubezpieczeń, w którego obwodzie pobierający rentę zamieszkuje.

Wyższy Urząd Ubezpieczeń rozstrzyga ostatecznie.

W sprawach spornych, wynikających z niniejszej ustawy, nie płaci się Wyższemu Urzędowi

Ubezpieczeń kwoty ryczałtowej, przewidzianej w § 80 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy

Niemieckiej.

Dodatek należy przyznać mimo, iż wypłaty dodatku poprzednio ostatecznie odmówiono,

jeśli zajdą później okoliczności, które uzasadniają przyznanie dodatku.

Dodatek płaci się tylko za pełny miesiąc kalendarzowy i oblicza się według wysokości

miesięcznej renty, zaokrąglając ją razem z dodatkiem wzwyż do pełnej marki. Dodatek

odpada, jeśli renta została wstrzymana, lub ustaną warunki, od których zależne jest

płacenie dodatków. Przepisy §§ 613, 614 i 615 punkt 1 ustęp 2 ordynacji ubezpieczeniowej

Rzeszy Niemieckiej należy odpowiednio stosować.

Dodatki płaci uprawnionym na polecenie instytucji, przeprowadzającej ubezpieczenie,

urząd pocztowy, który jest właściwy do płacenia renty urazowej i to sposobem zaliczki

za pokwitowaniem.

Osoby, uprawnione do używania publicznej pieczęci, mają prawo uwierzytelniać poświadczenie,

potrzebne do wypłat.

Ubezpieczalnia Krajowa, Wydział Ubezpieczeń od wypadków w Poznaniu i Zakład Ubezpieczeń

od wypadków w rolnictwie w Poznaniu winny ściągnąć od ubezpieczonych przedsiębiorstw

składki, potrzebne na pokrycie dodatków do tych rent, które płaci się wskutek wypadków,

wydarzonych w przedsiębiorstwach, położonych w obrębie b. dzielnicy pruskiej. Władze,

które same przeprowadzają ubezpieczenie od wypadków, winny pokryć z własnych funduszów

dodatki do rent od wypadków, które wydarzyły się w b. dzielnicy pruskiej. Dodatki

do rent od wypadków, które wydarzyły się w przedsiębiorstwach, położonych za granicą,

ponosi Skarb Państwa.

Do przekazania poczcie kwot, przez nią płaconych, stosuje się odpowiednio przepisy

§§ 777 i 778 ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy Niemieckiej z tą zmianą, że Rząd Polski

zaliczkuje chwilowo potrzebne na pokrycie dodatków sumy.

Prawa, wynikające dla pobierających rentę z powodu nieszczęśliwych wypadków, określone

niniejszą ustawą, oraz wynikające stąd obowiązki ubezpieczonych przedsiębiorstw, władz

i Skarbu Państwa obowiązują wstecz od 1 stycznia 1921 r.

Rada Ministrów może w miarę zmiany stosunków ekonomicznych dodatki drożyźniane, przewidziane

niniejszą ustawą, odwołać lub obniżyć, względnie podwyższyć, dostosowywując je każdorazowo

do istotnych potrzeb życiowych ubezpieczonych.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.