Ustawa z dnia 1 lipca 1921 r. o uprawnieniach do wykonywania czynności felczerskich.

Prawo wykonywania czynności felczerskich oraz tytuł felczera przysługuje tylko obywatelom

Państwa Polskiego, którzy nabyli to prawo przed ogłoszeniem niniejszej ustawy na mocy

uprzednio obowiązujących przepisów i zostaną zarejestrowani przez odnośne urzędy Ministerstwa

Zdrowia Publicznego.

Kontrolowanie uprawnień do wykonywania czynności felczerskich należy do Ministra Zdrowia

Publicznego, w przypadkach wątpliwych ostatecznie rozstrzygać będzie Minister Zdrowia

Publicznego po wysłuchaniu opinji odnośnych organizacji felczerskich.

Felczerzy uprawnieni są

a)

do samodzielnego udzielania pomocy lekarskiej do przybycia lekarza,

b)

do pomocy leczniczej w dziedzinie pielęgniarstwa i ratownictwa.

c)

do szczepienia ospy i wydawania świadectw o wyniku,

d)

do niesienia pomocy w chorobach szerzących się nagminnie do przybycia lekarza,

e)

do wykonywania czynności chirurgicznych w zakresie małej chirurgji.

Udzielanie pomocy leczniczej, nie wchodzącej w zakres uprawnień, ustalonych w art.

2, jest dozwolone felczerom nie inaczej, jak z polecenia, względnie za zgodą i pod

kierunkiem oraz odpowiedzialnością lekarza.

Felczerzy są upoważnieni do zapisywania leków podług farmakopei, z wyjątkiem objętych

lit. A, w przypadkach samodzielnego udzielania pomocy leczniczej w granicach, ustalonych

w art. 2.

Wykonywanie czynności felczerskich dopuszcza się wyłącznie na obszarze województw

warszawskiego, łódzkiego, kieleckiego, lubelskiego, białostockiego, wołyńskiego, poleskiego

1 nowogródzkiego.

Osoby, winne przekroczenia przepisów niniejszej ustawy, lub rozporządzeń, wydanych

na jej podstawie, będą pociągane do odpowiedzialności na mocy ogólnych postanowień

karnych.

Z wejściem w życie niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą wszystkie dotychczasowe

przepisy, dotyczące spraw, przez nią unormowanych.

Likwidację istniejących zgromadzeń felczerskich w czasie, kiedy liczba ich członków

zmniejszy się do takiego stopnia, że zgromadzenia te będą podlegać rozwiązaniu w myśl

art. 4 ustawy o zgromadzeniach felczerskich z dnia 23 września 1842 r., unormuje osobne

rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Zdrowia Publicznego.