Ustawa z dnia 21 czerwca 1921 r. w przedmiocie rewizji likwidacji serwitutów pastwiskowych w dobrach b. Komory arcyksiążęcej na Śląsku Cieszyńskim.

Ugody, zawarte po dniu 31 grudnia 1852 r. w przedmiocie serwitutów, tudzież orzeczenia

Komisji Serwitutowych, wydane w toku postępowania, wdrożonego na podstawie patentu

cesarskiego z dnia 5 lipca 1853 r. (Austr. Dz. Ust. № 130), uznaje się za bezskuteczne

o tyle, o ile przedmiotem ich były położone w granicach Rzeczypospolitej Polskiej

nieruchomości b. Komory arcyksiążęcej w Cieszynie, które były dawniej obciążone serwitutami

pastwiskowemi, a przy likwidacji przypadły b. Komorze arcyksiążęcej w Cieszynie, jako

wolne od serwitutów.

Serwituty, których dotyczy art. 1, ulegają likwidacji na zasadach następujących

1)

podstawą do wyznaczenia ekwiwalentu jest rozmiar użytkowania, przysługującego szałaśnikom

na podstawie stanu z końca r. 1852 w myśl nadań i zawartych ugód, zwłaszcza zaś w

myśl ugody z r. 1800;

2)

przy wyznaczeniu ekwiwalentu będzie wliczony ten ekwiwalent, który uprawnieni szałaśnicy

już otrzymali na podstawie patentu cesarskiego z r. 1853;

3)

uzupełnienie ekwiwalentu nastąpi z gruntu ongi służebnego, o ile grunt ten obecnie

stanowi pastwisko, łąkę lub ziemię orną.

Gdyby jednak grunt ongi służebny był obecnie zalesiony, będzie jako ekwiwalent wyznaczone

pastwisko, łąka lub ziemia orna o tej samej wartości użytkowej, co pastwisko na tym

samym gruncie założone, albo też przestrzeń pokryta lasem, przyczem właściciel będzie

obowiązany w przeciągu lat trzech od wydania orzeczenia wyciąć i wywieźć drzewo.

Gdyby ze względu na kulturę krajową wycięcie lasu okazało się niewskazanem, wówczas

ekwiwalent będzie oznaczony w lesie wraz z drzewostanem lub w gotówce.

4)

Wyznaczenie ekwiwalentu nastąpi na zasadach, ustalonych w art. 30 ustawy z dn. 7 maja

1920 r. o likwidacji serwitutów na terenie b. Królestwa Kongresowego (Dz. Ust. Rz.

P. № 42, poz. 249).

Ekwiwalent, oznaczony w myśl art. 2, stanowi własność spółek szałaśniczych, których

organizację określi osobna ustawa.

Jako pierwsi członkowie wchodzą do spółki obecni posiadacze tych gospodarstw, którym

przed likwidacją serwitutów w myśl patentu cesarskiego z dnia 5 lipca 1853 r. przysługiwało

prawo korzystania z danego serwitutu pastwiskowego.

Komisja, złożona z delegata Głównego Urzędu Ziemskiego jako przewodniczącego, i z

trzech członków, a mianowicie z przedstawiciel i Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych,

Ministerstwa Sprawiedliwość i oraz Towarzystwa Rolniczego w Księstwie Cieszyńskiem

ustali, kto i w jakich rozmiarach jest uprawniony, i wyznaczy ekwiwalent w myśl art.

2.

Do komisji tej należy również zorganizowanie spółek szałaśniczych wyznaczenie obszaru

dla poszczególnych spółek, jakoteż ustalenie pierwszych ich członków.

Od orzeczenia komisji przysługuje prawo odwołania się w terminie 30 dni od dnia następnego

po doręczeniu decyzji do Głównej Komisji Ziemskiej.

Prawomocne orzeczenie komisji stanowi tytuł wpisu hipotecznego. Wykonanie orzeczenia

należy do Okręgowego Urzędu Ziemskiego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Wykonanie jej porucza się Prezesowi Głównego Urzędu Ziemskiego w porozumieniu z Ministrem

Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Ministrem Sprawiedliwości.