Ustawa z dnia 7 czerwca 1921 r. o opłacaniu nadzwyczajnych kar za zwłokę od wymierzonych, a nie zapłaconych w terminie podatków i opłat stemplowych (należytości stemplowych i bezpośrednich), tudzież taks, oraz o kosztach przymusowego ściągania tychże należności skarbowych.

Od wymierzonych podatków i opłat stemplowych (należytości stemplowych i bezpośrednich)

tudzież kar, w terminie przepisanym nie wpłaconych, opłaca się zamiast normalnych

odsetek kary za zwłokę w myśl następujących postanowień.

Od kwot, w dniu wejścia w życie tej ustawy zalegających, oraz dopiero płatnych po

wejściu w życie tej ustawy, a niewpłaconych w terminie właściwym, oblicza się po upływie

dni 30-tu od właściwego terminu płatności, zamiast normalnych odsetek, należących

się w myśl osobnych ustaw i przepisów, kary w wysokości 3% za każdy miesiąc zwłoki

w pierwszym kwartale, 3% za każdy miesiąc w drugim kwartale, a po upływie pół roku

4% za każdy miesiąc.

Za zalegające uważa się w myśl tej ustawy te kwoty, które z mocy obowiązujących przepisów

można ściągać w drodze egzekucji.

Zasady obliczenia kar za zwłokę stosuje się także w tych wypadkach, gdy na wymierzone

podatki, opłaty i taksy uskuteczniono częściowe wpłaty. Kary za zwłokę oblicza się

od kwot zalegających.

Obowiązek płacenia kar za zwłokę, obciąża tego, kto w myśl przepisów odpowiada za

uiszczenie odnośnych podatków, opłat i taks we właściwych terminach.

Ustawa niniejsza niema zastosowania w wypadkach odroczenie wpłat, lub dozwolenia wpłaty

na raty.

Postanowienia poszczególnych ustaw o. odsetkach za zwłokę nie mają zastosowania na

czas obowiązywania niniejszej ustawy. Jednak. o ile w myśl postanowień tej ustawy

nie pobiera się za pewien okres czasu kary za zwłokę według niniejszej ustawy, obowiązują

na ten czasokres odsetki, należące się w myśl ustaw dotychczasowych.

Przy przymusowem ściąganiu podatków i opłat skarbowych przez organy państwowej administracji

skarbowej w myśl art. 9 ustawy z 31 lipca 1919 r. o tymczasowej organizacji władz

i urzędów skarbowych (Dz. Pr. № 65, poz. 391), pobiera się od płatników za wszelkie

czynności. z tem związane, odpowiednio opłaty na rzecz Skarbu Państwa na pokrycie

kosztów, spowodawanych postępowaniem egzekucyjnem,

1.

Za pisemne wezwanie płatników (upomnienie) do wpłaty należności skarbowych, we właściwym

czasie nie uiszczonych (zaległości) pobiera się

przy zaległościach do 10.000 mk.......... 20 mk

ponad 10.000. do 100.000 mk.... 100 ,,

,, 100.000.......... 200 ,,

2.

Za czynność organu egzekucyjnego na miejsca w celu przymusowego ściągnięcia od płatnika

zalegających należności skarbowych pobiera się opłaty egzekucyjne w wysokości 5% od

sumy zaległej, najmniej jednak 100 mk.

3.

Koszty, połączone z przeniesieniem, zabezpieczeniem i przechowaniem ruchomości, zajętych

w celu zabezpieczenia zaległości, oraz koszty. połączone z postępowaniem przymusowej

sprzedaży (licytacji), przypisuje się płatnikom do zwrotu.

4.

Na koszty, połączone z przymusowym zarządem majątku (sekwestracja), na pokrycie zaległych

należności skarbowych, ściąga się 10% przy chodów, uzyskanych z przedmiotu egzekucyjnego,

conajmniej jednak 100 mk za każdy rozpoczęty tydzień sekwestracyjnego zarządu.

Z kwot wpłaconych, względnie przymusowo ściąganych na zaległe należności skarbowe,

pokrywa się przedewszystkiem narosłe koszu egzekucyjne, następnie narosłe odsetki,

względnie kary za zwłokę, a z pozostałej reszty zaległą należność skarbową.

Odsetki, kary i koszty, w ten sposób nie pokryte, ściąga się w drodze przymusowej

w tym samym trybie, co zaległe należności skarbowe.

Ustawa niniejsza obowiązuje do dnia 31 grudnia 1922 r.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu. a o ile chodzi o wykonanie

tej ustawy na ziemiach polskich b. dzielnicy pruskiej w porozumieniu z Ministrem b.

Dzielnicy Pruskiej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie na obszarze ziem polskich b. dzielnicy austrjacko-węgierskiej

i w b. dzielnicy rosyjskiej z dniem 1-ym września 1921 r. Termin, od którego ustawa

ta będzie obowiązywała na ziemiach polskich b. dzielnicy pruskiej, oznaczy Minister

Skarbu w porozumieniu z Ministrem tej dzielnicy.

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc wszystkie specjalne przepisy,

normujące pobieranie kosztów przymusowego ściągania należności skarbowych, zawarte

w ustawach lub rozporządzeniach, obowiązujących w tymże terminie.