Ustawa z dnia 14 czerwca 1921 r. w przedmiocie unormowania podstaw wymiaru państwowego podatku dochodowego i podatku majątkowego na rok podatkowy 1921.

Na rok podatkowy 1921 podlegają opodatkowaniu osoby fizyczne, których łączny dochód

roczny przekracza w miejscowościach (art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. Dz. Ust.

№ 82, poz. 550)

a)

klasy pierwszej.....8.000 mk.

b)

,, drugiej......10.000 ,,

c)

,, trzeciej......12.000 ,,

d)

,, czwartej....... 14.000 ,,

Do klasy pierwszej należą te miejscowości, które, według podziału miejscowości w Państwie

Polskiem na klasy dla oznaczenia mnożnika dodatku drożyźnianego do płacy zasadniczej

pracowników państwowych, zaliczono do IV i V klasy; do klasy drugiej należą miejscowości,

zaliczone do klasy III według powyższego podziału; do klasy trzeciej należą miejscowości

zaliczone do klasy II według powyższego podziału, z wyjątkiem miast, liczących ponad

100.000 mieszkańców, które łącznie z Warszawą należą do klasy czwartej podatku dochodowego.

Miejscowości, położone na obszarach, przyłączonych do Państwa Polskiego na podstawie

traktatu ryskiego, należy zaliczyć do jednej z czterech klas, według tych zasad, które

służyły za podstawę dla oznaczenia mnożnika dodatku drożyźnianego.

Przy wymiarze podatku od dochodów z uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za

najemną pracę (p. 6 art. 3 powołanej ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.), osiągniętych

w roku 1920, jak również przy potrąceniach na poczet podatku za odpowiedni rok podatkowy

należy wziąć w rachubę

przy dochodzie.....40.000 mk. włącznie tylko 5/10.

zaś przy dochodzie ponad 40.000 mk..... 100.000 ,, ,, ,, 6/10

części rzeczywistej wysokości dochodu.

Wysokość potrącalnych opłat i premji (ustęp 3 i 4 art. 10 powołanej ustawy z dnia

16 lipca 1920 r.) podwyższa się na rok podatkowy 1921 o 100%.

Określone w art. 25, 26 i 28 powołanej ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. granice dochodu,

uzasadniające zwyżki lub zniżki podatkowe, podwyższa się z kwoty 12.000 mk. do kwoty

24.000 mk., z kwoty 24.000 mk. do kwoty 45000 mk. i z kwoty 36 000 mk. do kwoty 50.000

mk.

Kwoty podatku, przypadającego od uposażeń służbowych osób, wymienionych w pierwszem

zdaniu drugiej części art. 75 ustawy, a przez służbodawcę potrącone w roku 1921 na

zasadzie art. 89 powołanej ustawy, zalicza się w pełnej sumie jako uiszczenie podatku

również na podatek, wymierzony na drugi rok podatkowy.

Minister Skarbu może zarządzić zaniechanie poboru podatku majątkowego na rok podatkowy

1921 w tym wypadku, gdy przypadający podatek majątkowy wynosi mniej niż 105 mk.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą obowiązującą od 1 stycznia

1921 r.