Ustawa z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Drogi publiczne dzielą się na następujące kategorje

1)

drogi państwowe, mające znaczenie ogólno-państwowe i uznane za takie przez Sejm;

2)

drogi wojewódzkie, mające znaczenie ekonomiczno-komunikacyjne dla województw i zaliczone

do tej kategorji przez uchwałę wojewódzkiego związku samorządowego;

3)

drogi powiatowe, mające znaczenie ekonomiczno-komunikacyjne dla powiatów i zaliczone

do tej kategorji przez uchwałę powiatowego związku samorządowego;

4)

drogi gminne, do których należą drogi publiczne nie zaliczone do jednej z trzech poprzednich

kategorji, a uznane za drogi gminne uchwałą rady gminnej, względnie miejskiej, oraz

ulice i place miejskie, trybem powyższym za drogi gminne uznane.

O ile droga, niezbędna dla komunikacji publicznej, nie zostanie zaliczona do kategorji

dróg wojewódzkich, powiatowych lub gminnych (art. 1, I: 2, 3, 4), zarządzi Ministerstwo

Robót Publicznych po porozumieniu się z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych przekazanie

danej drogi właściwemu związkowi samorządowemu, a związek ten obowiązany będzie objąć

tę drogę i utrzymywać ją własnym kosztem.

Wszelkie urządzenia, które znajdują się na torze jezdnym lub tuż obok niego, jak

mosty, tamy, nasypy, rowy, place składowe na materiały drogowe, budynki drogowe i

t. p. stanowią przynależność drogi publicznej.

Budowa nowej drogi, przenoszenie całej drogi, jej odcinków lub mostów z jednej kategorji

do drugiej, jakoteż zaniechanie drogi następuje na mocy

1)

uchwały sejmowej, co do dróg państwowych;

2)

uchwał\ wojewódzkiego związku samorządowego, co do dróg wojewódzkich;

3)

uchwały powiatowego związku samorządowego, co do dróg powiatowych;

4)

uchwały rady gminnej, zatwierdzonej przez wydział powiatowy co do dróg gminnych.

Postanowienia te nie odnoszą się do częściowego zaniechania drogi w celu ulepszenia

trasy drogi.

Grunt, pozostały po zaniechanej drodze, a niepotrzebny dla celów drogowych, mają prawo

nabyć właściciele przyległych nieruchomości po cenie szacunkowej; jeżeli zaś kupno

nie dojdzie do skutku w ciągu jednego roku, grunt ten będzie sprzedany przez licytację.

Kwota ze sprzedaży uzyskana wpływa do funduszu odnośnej kategorji dróg.

Grunty stale lub czasowo potrzebne do budowy i utrzymania dróg, wraz ze znajdującemi

się na nich budowlami, oraz materjały, niezbędne do budowy i utrzymania dróg, mogą

być nabyte w drodze wywłaszczenia względnie czasowo zajęte.

Orzeczenie o potrzebie, przedmiocie i rozciągłości wywłaszczenia względnie czasowego

zajęcia, zawierające także określenie wysokości wynagrodzenia za przedmiot wywłaszczany,

na podstawie oszacowania niezainteresowanych rzeczoznawców wydać ma właściwa władza

administracyjna drugiej instancji.

Strona interesowana, która czuje się pokrzywdzoną wynagrodzeniem, oznaczonem przez

władzę administracyjną w orzeczeniu wywłaszczającem, może w terminie 30-dniowym do

dnia doręczenia orzeczenia udać się do właściwego sądu o oznaczenie wysokości wynagrodzenia

w drodze postępowania sądowego. Orzeczenie wywłaszczające nadaje jednak zarządowi

drogi prawo objęcia w posiadanie przedmiotu wywłaszczonego, jeżeli złoży do depozytu

sądowego wynagrodzenie, oznaczone w orzeczeniu władzy administracyjnej.

W razie potrzeby przeprowadzenia pomiarów do budowy dróg i mostów na gruntach prywatnych

odnośne zarządy drogowe mają otrzymać od władz administracyjnych pierwszej instancji

upoważnienie do wykonania tych prac na gruntach prywatnych za wynagrodzeniem istotnych

szkód, wyrządzonych w czasie dokonywania pomiarów.

Przy budowie i utrzymaniu mostów, przepustów i innych urządzeń wodnych, zarząd drogi

winien zastosować się do postanowień ustaw wodnych.

Jeżeli droga publiczna prowadzi groblą ochronną, zarząd drogowy obowiązany jest utrzymywać

groblę w przepisanej wysokości.

Ustawa niniejsza nie narusza praw i obowiązków, opartych na umowach, lub innych tytułach

prawnych, co do dróg wszelkich kategorji.

Ogólna polityka drogowa, zarząd dróg państwowych, zwierzchni nadzór nad stanem istniejących

i budową nowych dróg publicznych wszystkich kategorji oraz nad gospodarką drogową

pod względem technicznym i administracyjnym należy do Ministerstwa Robót Publicznych.

Nadzór administracyjny na drogach samorządowych wykonywać będzie Ministerstwo Robót

Publicznych w porozumieniu z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych.

Budowę i utrzymanie dróg państwowych wykonywa Ministerstwo Robót Publicznych bądź

przez własne organy, bądź też przekazuje te zadania związkom samorządowym wraz z odpowiedniemi

funduszami po uprzedniem porozumieniu się z wymienionemi związkami.

Budowę i utrzymanie dróg wojewódzkich i powiatowych, wykonywa w zasadzie związek samorządowy

wojewódzki przez własną służbę drogową, lub przy pomocy organów państwowych po porozumieniu

się z Ministerstwem Robót Publicznych.

Za przyzwoleniem Ministra Robót Publicznych mogą związki samorządowe wojewódzkie przekazywać

budowę i utrzymanie dróg wojewódzkich i powiatowych wraz z odpowiedniemi funduszami

powiatowym związkom samorządowym.

Budowa i utrzymanie dróg gminnych należy do powiatowego związku samorządowego, który

je wykonywa w ramach budżetu poszczególnych gmin i z uwzględnieniem ich żądań, bądź

też przekazuje je gminom do wykonania.

Budowę i utrzymanie ulic i placów w obrąbie miast, osad miejskich, uzdrowisk i zdrojowisk,

wykonywać będzie właściwy samorząd gminny.

Budowa i utrzymanie odcinków dróg państwowych, wojewódzkich i powiatowych, przechodzących

przez miasta, osady wiejskie, uzdrowiska i zdrojowiska, mogą być przekazywane tym

ostatnim po porozumieniu się z niemi.

Budowę i utrzymanie dróg dojazdowych do stacji kolejowych i przystani, wykonywać będą

Państwo, związki samorządowe wojewódzkie lub powiatowe, tudzież gminy, zależnie od

tego, z jaką drogą (państwową, wojewódzką, powiatową czy też gminną) łączy się dana

stacja, lub przystań.

O ile zostanie stwierdzone, iż gospodarkę drogową prowadzi się przez związki samorządowe

wadliwie, lub niedbale, mogą wyższe instancje związków samorządowych, względnie Ministerstwo

Robót Publicznych przejąć gospodarkę drogową wraz z odpowiedniemi funduszami i prowadzić

ją na rachunek odnośnych związków samorządowych.

Decyzja w tym przedmiocie należy

a)

co do dróg gminnych, zarządzanych przez gminy, do powiatowego związku samorządowego;

b)

co do dróg powiatowych i gminnych, zarządzanych przez powiatowy związek samorządowy,

do wojewódzkiego związku samorządowego;

c)

co do dróg wojewódzkich i powiatowych zarządzanych przez wojewódzki związek samorządowy,

do Ministerstwa Robót Publicznych.

Poszczególne wojewódzkie związki samorządowe mogą wydawać w granicach ustawy niniejszej

w porozumieniu z Ministrem Robót Publicznych szczegółowe przepisy o budowie i utrzymywaniu

dróg, obowiązujące powiatowe związki samorządowe i gminy w obrębie województwa.

Organizacja jednolitego zarządu wszystkich dróg samorządowych w obrębie województwa

w granicach przepisów ustawy niniejszej należy do właściwego wojewódzkiego związku

samorządowego. Na terenie jednego powiatu nie może być więcej, niż jeden samorządowy

zarząd drogowy. Przepis ten nie dotyczy gmin miejskich, wydzielonych z powiatów.

Powoływana przez związki samorządowe służba drogowa winna posiadać odpowiednie kwalifikacje,

które określi Ministerstwo Robót Publicznych.

Odwołania od uchwał i zarządzeń, wydanych w myśl przepisów ustawy niniejszej przez

związki samorządowe, względnie przez władze administracyjne państwowe, winny być w

ciągu dni 30 od dnia ogłoszenia lub doręczenia wnoszone do tej władzy, która uchwałę

lub zarządzenie wydała.

Jeżeli władza, która uchwałę względnie zarządzenie wydała, uzna odwołanie za słuszne,

wówczas może zmienić swą pierwotną decyzję; w przeciwnym razie przedkłada sprawę wyższej

instancji.

Decyzja ostateczna w tych razach, o ile ustawa niniejsza inaczej nie stanowi, należy

do Ministerstwa Robót Publicznych. Przedstawienie przeciw zarządzeniu pierwszej instancji,

którego wykonanie w interesie bezpieczeństwa publicznego jest pilne, nie ma mocy wstrzymującej.

Spory pomiędzy władzami, powołanemi do budowy i zarządu dróg w myśl przepisów ustawy

niniejszej, rozstrzyga ostatecznie Ministerstwo Robót Publicznych.

Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do spraw, przewidzianych w art.

5.

Koszty budowy i utrzymania dróg państwowych ponosi Skarb Państwa. O ile w myśl art.

10 ustawy niniejszej budowa i utrzymanie dróg państwowych powierzone zostaną wojewódzkiemu

lub powiatowemu związkowi samorządowemu, wówczas Ministerstwo Robót Publicznych przekaże

pomienionym związkom samorządowym fundusze, na ten cel przeznaczone.

Budowa i utrzymanie dróg wojewódzkich i powiatowych dokonywa się z funduszów wojewódzkiego,

względnie powiatowego związku samorządowego. Fundusze te tworzą się ze źródeł ogólno-samorządowych,

bądź też z opłat specjalnych na ten cel przeznaczonych, a uchwalonych przez wojewódzkie,

względnie powiatowe, związki samorządowe.

Budowa i utrzymanie dróg gminnych dokonywa się na koszt gminy na podstawie uchwały

rady gminnej lub miejskiej.

Koszty budowy i utrzymania dróg dojazdowych do stacji kolejowych i przystani pokrywane

będą w dwóch trzecich częściach przez właściwy zarząd drogowy, a w jednej trzeciej

części przez przedsiębiorstwo kolejowe, lub zarząd drogi wodnej.

Koszty budowy i utrzymania odcinków dróg państwowych, wojewódzkich i powiatowych,

przechodzących przez miasta i osady miejskie, uzdrowiska i zdrojowiska, ponosi Skarb

Państwa, względnie właściwy związek samorządowy, o ile odcinki te nie były dotąd utrzymywane

przez miejscowe gminy.

Fundusze samorządowe na budowę i utrzymanie dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych

mogą być zasilane przez zapomogi, udzielane ze Skarbu Państwa.

Zapomogi udzielane będą na zasadach, określonych w przepisach wykonawczych do niniejszej

ustawy, przy równomiernem uwzględnieniu wszystkich dzielnic.

W celu utworzenia kredytu na budowę i utrzymanie dróg wojewódzkich, powiatowych i

gminnych tworzy się drogowy fundusz pożyczkowy, z którego mogą być udzielane pożyczki

na budowę i utrzymanie dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, według zasad, które

ustalone będą w przepisach wykonawczych do niniejszej ustawy.

Fundusz ten tworzy się z kwot, corocznie wstawionych do budżetu państwowego. Do funduszu

tego wpływać będą zwroty pożyczek, udzielonych ze Skarbu Państwa związkom samorządowym

na budowę i utrzymanie dróg.

Otrzymujący z budowy lub utrzymania dróg szczególne korzyści, lub też nadmiernie zużywający

drogi, jak np. kopalnie, fabryki i inne przedsiębiorstwa, mogą być pociągani do udziału

w kosztach budowy i utrzymania dróg przez Ministerstwo Robót Publicznych na rzecz

dróg państwowych, zaś przez odnośne związki samorządowe na rzecz dróg wojewódzkich,

powiatowych i gminnych, o ile przed tem nie nastąpi dobrowolna w tym względzie ugoda.

Decyzje w tym względzie związków samorządowych mają być zatwierdzone przez Ministerstwo

Robót Publicznych, względnie jego organy drugiej instancji, w porozumieniu z interesowanymi

ministrami, względnie ich drugiemi instancjami.

Myta na drogach publicznych znosi się bez odszkodowania i odtąd opłaty mytnicze mogą

być pobierane na drogach publicznych tylko w razach wyjątkowych na mocy zezwolenia,

udzielonego na przeciąg najwyżej dziesięciu lat przez Ministra Robót Publicznych co

do dróg państwowych, względnie uchwałą związku samorządowego, zatwierdzoną przez Ministerstwo

Robót Publicznych, co do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych.

Postanowienia tego artykułu nie obejmują opłat t. zw. „kopytkowych”, pobieranych na

korzyść gmin miejskich przy wjeździe do miast, oraz opłat przewozowych na rzekach.

W celu budowy i utrzymania pewnych dróg samorządowych, o ile to leży w interesie publicznym,

lecz przekracza siły finansowe danego związku samorządowego, lub też o ile te drogi

nie zostały objęte programem budowy dróg tegoż związku, mogą powstawać spółki drogowe.

Członkami spółek mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i prawne.

Spółki drogowe mogą powstać dobrowolnie za zgodą wszystkich interesowanych, lub przy

braku zgody przymusowo na żądanie grupy osób interesowanych, którzy zobowiążą się

do poniesienia przynajmniej dwóch trzecich części kosztów budowy i utrzymania drogi.

Spółki mają charakter osoby prawnej i mają prawo ściągania opłat od członków w drodze

egzekucji administracyjnej.

Zatwierdzanie statutów spółek drogowych według statutu wzorowego, który wyda Minister

Robót Publicznych, orzekanie w przedmiocie zakładania i rozwiązywania spółek przymusowych

i zmian statutów oraz bezpośredni nadzór nad działalnością spółek drogowych należy

do powiatowego związku samorządowego.

Do robót na drogach państwowych, wojewódzkich i powiatowych w razie zagrożenia lub

przerwania komunikacji, spowodowanego wypadkami żywiołowemi, jak: zaspy śnieżne, powodzie,

usuwiska, może być zarządzone przez organy administracyjne państwowe pierwszej instancji,

a w wypadkach nagłych przez władze gminne, przymusowe dostarczenie środków przewozowych

i robocizny za opłatą z właściwego funduszu drogowego, ustaloną przez wydział powiatowy,

względnie magistrat w miastach, wydzielonych z powiatów.

Dla budowy i utrzymania dróg gminnych mogą rady gminne, względnie miejskie, oprócz

opłat w gotówce uchwalać obowiązkowe dla mieszkańców gmin świadczenia drogowe w robociźnie

pieszej i środkach przewozowych.

Do świadczeń drogowych w naturze mogą być pociągani wszyscy mieszkańcy gmin, opłacający

podatki bezpośrednie, w stosunku do wysokości opłacanych przez nich podatków bezpośrednich.

Świadczenia drogowe w naturze może gmina na zasadzie uchwały rady gminnej, względnie

miejskiej, zatwierdzonej przez samorządową władzę nadzorczą, zastąpić opłatą w wysokości,

pokrywającej koszty najmu robocizny pieszej lub środków przewozowych.

Świadczenia drogowe w naturze mogą polegać

1)

na odrobieniu pewnej liczby dni roboczych pieszych lub dostarczeniu środków przewozowych

na czas określony, albo

2)

na wykonaniu pewnej ilości roboty lub dostawy materjałów.

Do dostarczenia środków przewozowych mogą być pociągnięci tylko posiadacze środków

przewozowych (podwód, samochodów, traktorów i t. p.).

Od świadczeń powyższych zwolnione są następujące osoby instytucje

1)

osoby, którym według prawa międzynarodowego przysługuje prawo eksterytorjalności,

co do środków przewozowych, przeznaczonych do ich urzędowego użytku;

2)

zakłady i urzędy państwowe i samorządowe, utrzymujące środki przewozowe na podstawie

etatów organizacyjnych;

3)

posiadacze środków przewozowych, służących do przewożenia poczty, co do tych środków

przewozowych;

4)

instytucje użyteczności publicznej, jak zakłady dezynfekcyjne, szpitale, pogotowia

lekarskie ratunkowe oraz straże ochotnicze, co do środków przewozowych niezbędnych

dla ich działalności;

5)

stadniny, stacje ogierów i źrebięciarnie państwowe;

6)

posiadacze licencjonowanych ogierów i klaczy używanych tylko w celach hodowlanych,

klaczy wysoko źrebnych i klaczy ze źrebiętami ssącemi w okresie dwóch miesięcy, co

do tych ogierów i klaczy;

7)

posiadacze koni, stale pracujących w kopalniach pod powierzchnią ziemi.

W okresie przejściowym do chwili objęcia odnośnych kategorji dróg przez właściwy zarząd,

pozostają drogi w dotychczasowym zarządzie i są utrzymywane na koszt tegoż zarządu

według ustaw dotychczasowych.

Przepisy co do sposobu i terminu objęcia dróg wraz z ich przynależnościami i inwentarzem

przez właściwe zarządy wyda Minister Robót Publicznych.

Jako drogi państwowe uznaje się drogi, wymienione w załączonym do ustawy niniejszej

wykazie.

Uchwały co do ustalenia sieci dróg wojewódzkich powezmą związki samorządowe wojewódzkie

w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy niniejszej.

O ile do tego czasu nie zorganizują się samorządowe związki wojewódzkie, uchwały te

powezmą odnośne rady wojewódzkie, powstałe na mocy ustawy tymczasowej z dnia 2 sierpnia

1919 r. o organizacji władz administracyjnych drugiej instancji (Dz. Ust. № 65, poz.

395), a w b. Galicji Tymczasowy Wydział Samorządowy, utworzony ustawą z dnia 30 stycznia

1920 r. (Dz. Ust. № 11, poz. 61).

Uchwały co do ustalenia sieci dróg powiatowych i gminnych powezmą powiatowe związki

samorządowe i rady gminne wiejskie, względnie miejskie, w ciągu roku od dnia wejścia

w życie ustawy niniejszej.

Znajdujące się na terenie b. zaboru pruskiego drogi, uznane za drogi państwowe (art.

35), przekazuje się po myśli art. 10 ustawy niniejszej wraz z funduszami, potrzebnemi

na budowę i utrzymanie, wojewódzkim związkom samorządowym tego zaboru.

Fundusze te będą przyznawane wojewódzkim związkom samorządowym corocznie ryczałtowo

i obliczane podług przeciętnego rzeczywistego kosztu budowy lub utrzymania jednego

kilometru drogi.

Wysokość sum, przyznawanych przez Skarb Państwa województwom położonym na terenie

b. zaboru pruskiego, na budowę, i utrzymanie dróg państwowych oraz zasiłków na budowę

i utrzymanie dróg publicznych innych kategorji, nie może być mniejsza od sumy, otrzymywanej

dotychczas przez te województwa w postaci renty na zasadzie ustaw pruskich z dnia

8 lipca 1875 r. i 2 czerwca 1902 r., tudzież rozporządzenia z dnia 22 czerwca 1902 r.,

zwiększonej odpowiednio do wzrostu cen.

Zakres działania wojewódzkich, powiatowych i gminnych związków samorządowych na terenie

b. zaboru pruskiego w dziedzinie gospodarki drogowej, pozostaje niezmieniony aż do

czasu wejścia w życie obowiązujących cale Państwo ustaw o samorządzie.

Uprawnienia, przysługujące po myśli art. 9 niniejszej ustawy Ministrowi Robót Publicznych,

wykonywa na terenie b. dzielnicy pruskiej Minister tej dzielnicy aż do czasu przekazania

tego działu administracji Ministrowi Robót Publicznych.

Dotychczas obowiązujące na obszarze Rzeczypospolitej ustawy oraz przepisy o budowie

i utrzymaniu dróg tracą moc, o ile są sprzeczne z ustawą niniejszą, z wyjątkiem Śląska

Cieszyńskiego, w którym obowiązuje ustawa konstytucyjna z dnia 15 lipca 1920 r. (Dz.

Ust. № 73 poz. 497).

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu

z Ministrami Spraw Wewnętrznych, Spraw Wojskowych, Kolei Żelaznych i Skarbu, oraz

Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.