Ustawa z dnia 18 maja 1921 r. o uwolnieniu aktów pomocy dla żołnierzy wojska polskiego od opłat skarbowych.

Następujące akty prawne, przewidziane w ustawie z dnia 17 grudnia 1920 roku o nadaniu

ziemi żołnierzom wojska polskiego (Dz. Ust. z 1921 r. № 4, poz. 18), nie podlegają

podatkowi od darowizn

a)

akty nadania ziemi darmo (art. 2),

b)

akty nadania ziemi grupom żołnierzy, zrzeszonym w spółki ziemskie (art. 5), o ile

nadanie nastąpiło darmo,

c)

akty pomocy bezpłatnej, wymienione w p. 1 i 2 artykułu 8.

Obligi dotyczące pożyczek, przewidziane w p. 3 artykułu 8 powołanej ustawy, nie podlegają

opłacie stemplowej.

O ile spłata ceny kupna (art. 3 i 7 powołanej ustawy) następuje ratami w myśl przepisu

art. 7 tejże ustawy, to w ten sam sposób można uiścić opłatę stemplową od kontraktu

sprzedaży.

Minister Skarbu może zwolnić, od podatku spadkowego lub podatku od darowizn, zapisy

i darowizny, mające na celu utworzenie fundacji dla niesienia pomocy inwalidom wojska

polskiego, jak również przejście majątku na rzecz istniejących już fundacji lub zrzeszeń

tego rodzaju, na podstawie rozporządzeń ostatniej woli lub aktów darowizny. To samo

dotyczy darowizn, zdziałanych przez fundacje lub zrzeszenie tego rodzaju na rzecz

inwalidów wojska polskiego.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i stosuje się również w wypadkach,

w których prawo państwa do podatku (opłaty) powstało przed jej ogłoszeniem.