Ustawa z dnia 10 maja 1921 r. o rejestracji i stemplowaniu tytułów długu przedwojennego Austrji i Węgier.

Zarządza się rejestrację i ostemplowanie tytułów długu Austrji i Węgier, wydanych

do dnia 28 lipca 1914 roku włącznie, a znajdujących się na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz rejestrację tanienie tytułów, znajdujących się zagranicą, a będących

własnością obywateli, instytucji i władz polskich.

Osoby i instytucje, będące właścicielami tytułów, wskazanych w art. 1, lub mające

rzeczone tytuły w swem przechowaniu lub zarządzie, obowiązane są przedstawić je w

terminie dwumiesięcznym, od dnia rozpoczęcia rejestracji, na podstawie niniejszej

ustawy we właściwych miejscach rejestracji. Termin rozpoczęcia rejestracji i stemplowania

wyznaczy Minister Skarbu.

Po przeprowadzeniu przez Komisję Odszkodowań, w myśl art. 203 Traktatu Pokoju między

Mocarstwami Sprzymierzonemi i Stowarzyszonemi a Austrją, podpisanego w Saint Germain

en Laye 10 września 1919 r., podziału długu austrjackiego, zaciągniętego do dnia 28

lipca 1914 r. włącznie, na zabezpieczony specjałnemi objektami majątkowemi i niezabezpieczony,

Minister Skarbu wyda, zgodnie z postanowieniem ust. 3 aneksu do tegoż art. 203, zarządzenie

celem przejęcia odpowiedzialności za tytuły niezabezpieczonego długu państwowego austrjackiego,

ostemplowane i zarejestrowane na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, oraz za tytuły

tegoż długu, zzabezpieczonego objektami majątkowemi, przejętemi przez Rzeczpospolitą

Polską.

Takie samo zarządzenie wyda Minister Skarbu, po przeprowadzeniu przez Komisję Odszkodowań

podziału tytułów długu państwowego węgierskiego, zaciągniętego do dnia 28 lipca 1914 r.,

w myśl art. 186 Traktatu Pokoju między Mocarstwami Sprzymierzonemi i Stowarzyszonemi

a Węgrami, a podpisanego w Trianon 4 czerwcza 1920 r., odnośnie do tytułów tego długu,

zgodnie z postanowieniem ust. 3 aneksu do tegoż art. 186.

Obywatele polscy i instytucje, mające siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,

będący właścicielami tytułów, wskazanych w art. 1, a nie znajdujących się w ich osobistem

władaniu, zgłaszają te tytuły we właściwych miejscach rejestracji i otrzymują odpowiednie

zaświadczenia, na których podstawie tytuły zgłoszone ulegają dodatkowemu ostemplowaniu,

za ich przedstawieniem, niezależnie od upływu terminu rejestracji i ostemplowania,

w terminie dodatkowym, ustalonym w drodze rozporządzenia.

Władze i urzędy państwowe polskie, które objęły agendy po b. władzach i urzędach austrjackich,

położonych na obszarach, wchodzących obecnie w skład Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawiają

do rejestracji spisy walorów, podpadających pod działanie niniejszej ustawy, które

zostały przez odnośne władze i urzędy austrjackie wywiezione i dotąd nie zwrócone.

Postanowienie art. 4 o dodatkowem ostemplowaniu zgłoszonych walorów ma zastosowanie

do walorów, zarejestrowanych na zasadzie niniejszego artykułu.

Dokonanie rejestracji i ostemplowania walorów, wskazanych w art. 1, powierza się

a)

władzom i urzędom skarbowym;

b)

instytucjom kredytowym, które będą do tego upoważnione. Zagranicą rejestrację powierza

się konsulatom i przedstawicielstwom

Rzplitej Polskiej.

Niewykonanie obowiązku, wymienionego w art. 2, odnośnie do tytułów, znajdujących się

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, pociąga za sobą konfiskatę nieprzedstawionego

tytułu, na zasadzie orzeczenia władzy skarbowej.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zabrania się na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej wszelkiego obrotu niestemplowanemi tytułami długu Austrji i Węgier, wydanemi

do dnia 28 lipca 1914 r., oraz wywozu walorów, wskazanych w art. 1, zagranicę.

Przekroczenie przepisów powyższego ustępu pociąga za sobą konfiskatę przedmiotów przekroczenia,

niezależnie od kar, mogących przypadać na zasadzie innych przepisów, w szczególności

zaś przepisów, wydanych lub mogących być wydanemi w przyszłości na podstawie ustawy

z dnia 9 lipca 1920 r. w przedmiocie udzielenia Rządowi pełnomocnictw do wydawania

rozporządzeń w sprawie regulowania obrotu pieniężnego z krajami zagranicznemi (Dz.

Ust. Rz. P. z r. 1920 № 56 poz. 347).

Do orzekania są upoważnione na obszarze b. zaboru austriackiego sądy karne do spraw

skarbowych, na obszarze b. zaboru rosyjskiego - sądy pokoju i na obszarze b. zaboru

pruskiego - sądy administracyjne.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrami

Spraw Zagranicznych i Sprawiedliwości oraz z Prezesem Głównego Urzędu Likwidacyjnego,

a w b. dzielnicy pruskiej - Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej w porozumieniu z Ministrami

Skarbu, Spraw Zagranicznych i Sprawiedliwości oraz z Prezesem Głównego Urzędu Likwidacyjnego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.