Ustawa z dnia 15 kwietnia 1921 r. w sprawie powołania felczerów do czynnej służby wojskowej.

Powołuje się do czynnej służby wojskowej wszystkich felczerów, którzy nie przekroczyli

42 roku życia, o ile nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej na zasadzie innych

ustaw obowiązujących.

Felczerzy, powołani w myśl art. 1, obowiązani są, w ciągu 7 dni od dnia ogłoszenia

niniejszej ustawy, stawić się we właściwych powiatowych komendach uzupełnień, celem

spisu i dokonania przeglądu lekarskiego.

Felczerzy, których pozostawienie na stanowiskach, zajmowanych przed powołaniem, uznane

będzie za niezbędne - mogą być zwolnieni, o czem rozstrzyga Minister Spraw Wojskowych

w porozumieniu z Ministrem Zdrowia Publicznego.

Felczerów, którzy obecnie znajdują się w służbie wojskowo-sanitarnej, lecz nie przekroczyli

jeszcze 42 roku życia, uważać należy z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, jako objętych

powołaniem, z poborami i rangą, przewidzianą w art. 5, z wyjątkiem roczników poborowych.

Felczerzy, powołani w myśl niniejszej ustawy, po odbyciu 4-tygodniowego ogólnego wyszkolenia

rekruckiego, otrzymują pobory urzędników wojskowych XI rangi wraz z dodatkami, o ile

wykażą się świadectwem skończonych 4 klas szkoły średniej, względnie równorzędnej,

lub świadectwem ukończonej przy Uniwersytecie Warszawskim, względnie Ziemskiej - Szkoły

Felczerskiej. Za równoznaczne ze świadectwami Warszawskiej Szkoły Felczerskiej, lub

Ziemskiej uznaje się świadectwa, wydane przez Gubernjalne Urzędy Lekarskie oraz przez

Komisję Egzaminacyjną przy Ministerstwie Zdrowia Publicznego z dnia 4 maja 1919 r.

Felczerzy, nie posiadający powyższych kwalifikacji, otrzymują pobory na ogólnych zasadach,

stosowanych w myśl ustawy sejmowej z dnia 29 października 1920 r. o uposażeniu osób

wojskowych (Dz. Ust. № 106 poz. 699).

Ustawa niniejsza obowiązuje do dnia 1 kwietnia 1922 r.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.