Ustawa z dnia 17 marca 1921 r. w przedmiocie dodatków drożyźnianych do rent ubezpieczenia inwalidów z powodów starości i dla rodzin po ubezpieczonych, zapewnionych obowiązującą w b. dzielnicy pruskiej ordynacją ubezpieczeniową Rz. Niem. z dnia 19 lipca 1919 r.

Pobierający rentę inwalidów, rentę z powodu starości, rentę wdów, wdowców i sierot

po ubezpieczonych na podstawie ordynacji ubezpieczeniowej Rz. Niem. z dnia 19 lipca

1911 r. pobierać będą przez cały czas trwania wyjątkowych, wojną wywołanych warunków

ekonomicznych, dodatek drożyźniany do renty ustawowej w wysokości dziewięciokrotnej

dotychczas pobieranej renty, o ile nie są cudzoziemcami, przebywającymi zagranicą.

Udział Państwa w pokryciu świadczeń, określony w § 1285 ordynacji ubezpieczeniowej

Rz. Niem. z dnia 19 lipca 1911 r. (Dz. Urz. Rz. Niem. str. 509), pomnaża się dziesięciokrotnie

na czas płacenia dodatków drożyźnianych, ustanowionych w art. 1 niniejszej ustawy.

Składka tygodniowa wynosić będzie od dnia 28 lutego 1921 r. na czas płacenia dodatków

drożyźnianych ustanowionych w art. 1 niniejszej ustawy

W klasie zarobkowej I

- fen. 180

„ „ „ II

- „ 260

„ „ „ III

- „ 340

„ „ „ IV

- „ 420

„ „ „ V

- „ 500

Od 28 lutego 1921 r. pracodawcy i pracownicy winni do wnoszenia składek tygodniowych

używać wyłącznie znaczków, opiewających na kwoty, wyszczególnione w art. 3 niniejszej

ustawy.

Znaczki dotychczasowe, które zasadniczo z dniem 27 lutego tracą wartość, mogą być

użyte po dniu 27 lutego 1921 r. tylko do wniesienia składek za czas do dnia 28 lutego

1921 r.

Wyszłe z obiegu znaczki z Ubezpieczalni krajowej w Poznaniu można w ciągu sześciu

miesięcy od dnia 1 marca 1921 r. wymienić na znaczki nowe równej wartości ogólnej

w miejscach sprzedaży znaczków.

Rada Ministrów winna w miarę polepszenia się warunków ekonomicznych zniżyć, względnie

znieść, dodatek drożyźniany, przewidziany w art. 1, zredukować udział Państwa w pokryciu

świadczeń, przewidzianych w art. 2, oraz obniżyć składkę, przewidzianą w art. 3 niniejszej

ustawy.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Prawa, wynikające dla pobierających rentę z art. 1, niniejszej ustawy, oraz podwyższenie

udziału Państwa w pokryciu świadczeń, przewidziane w art. 2 niniejszej ustawy, obowiązują

wstecz od dnia 1 stycznia 1921 r.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.