Ustawa z dnia 17 grudnia 1920 r. o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego.

Żołnierze wojska polskiego, którzy bronili granic Ojczyzny, mogą otrzymać ziemię na

własność z zapasu, utworzonego z mocy ustawy z dnia 17 grudnia 1920 r. o przejęciu

ziemi na własność Państwa w niektórych powiatach Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach,

wyłożonych w następujących artykułach.

Do otrzymania ziemi darmo są uprawnieni

a)

inwalidzi i żołnierze wojska polskiego, którzy szczególniej się odznaczyli,

b)

żołnierze, którzy dobrowolnie do wojska polskiego wstąpili i odbyli służbę frontową.

Wszyscy inni inwalidzi, oraz żołnierze, uzdolnieni do pracy na roli, mogą w miarę

rozporządzalnego zapasu otrzymać ziemię opłatnie.

Od nabycia ziemi (art. 2 i 3) wyłączeni są żołnierze

a)

karani za zbrodnię przeciwko sile zbrojnej Państwa Polskiego,

b)

karani za zbrodnię dezercji,

c)

pociągnięci do odpowiedzialności karnej za roztrwonienie dobra państwowego, do czasu

uprawomocnienia wyroku uniewinniającego,

d)

którzy przekroczyli przepisy o demobilizacji,

e)

którzy z pogwałceniem prawa brali samowolnie cudzą ziemię w posiadanie.

Rozmiar nadanej poszczególnemu żołnierzowi działki winien obejmować przestrzeń, wystarczającą

dla prowadzenia samodzielnego gospodarstwa, nie może jednak przekraczać 45 ha łącznie

z ziemią, dotychczas posiadaną przez żołnierza.

Grupy żołnierzy, zrzeszone w spółki ziemskie na zasadach, które ustali Główny Urząd

Ziemski w porozumieniu z Ministerstwem Rolnictwa i Dóbr Państwowych, mogą otrzymywać

ziemię dla późniejszego jej podziału w ilości, nieprzekraczającej 45 ha na każdego

członka spółki.

Żołnierz, któremu ziemia została nadana, a który, lub którego rodzina, nie osiedli

się w terminie rocznym, lub osiedliwszy się nie zagospodaruje się w terminie trzyletnim

od daty nadania, może być z nadanego gruntu w drodze administracyjnej na podstawie

uchwały Komitetu Nadawczego usunięty, przyczem własność gruntu powraca do Państwa

dla dyspozycji Komitetów Nadawczych, względnie Głównego Urzędu Ziemskiego.

Wysokość opłaty za grunty, nabyte przez żołnierzy na zasadzie art. 3, określona będzie

w wartości 30 - 100 kg, żyta za ha rocznie, a spłacana w gotówce na rzecz Państwa

przez okres 30 letni, począwszy od 5 roku po nadaniu w ratach półrocznych z dołu;

jednakże na wniosek nabywcy może być i w terminie krótszym spłacona.

Państwo Polskie w miarę możności przyjdzie z niezbędną w naturze lub w gotówce pomocą

do zagospodarowania gruntów, otrzymanych przez poszczególnych żołnierzy, lub przez

spółki.

Na ten cel przeznacza się

1)

część, pochodzącego z demobilizacji wojska, inwentarza żywego i martwego, którą ustali

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych;

2)

materjał budowlany w ilości, nie przekraczającej 80 m.

3)

dwa miljardy marek do dyspozycji Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych na udzielanie

kredytu żołnierzom w gotówce, lub w narzędziach rolniczych, zboża do siewu i t. p.

Z bezpłatnej pomocy Państwa, wymienionej w p. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą korzystać

tylko osoby, podpadające pod art. 2, a nie posiadające środków do opłatnego nabycia;

z bezpłatnej zaś pomocy, wymienionej w p. 2 niniejszego artykułu, korzystać również

mogą osoby, podpadające pod art. 3, a nie posiadające środków do nabycia opłatnego.

Kwalifikowanie żołnierzy, określanie ich uprawnień do opłatnego lub bezpłatnego otrzymania

ziemi uskutecznią władze wojskowe.

Gospodarstwa, utworzone na mocy niniejszej ustawy, nie mogą być dzielone, ani sprzedawane

bez zezwolenia Urzędów Ziemskich, przed upływem 25 lat od daty ich nabycia. Wszelkie

umowy, wbrew postanowieniu temu zawarte, są nieważne. O nieważności orzekają sądy

na skutek powództwa Okręgowych Urzędów Ziemskich, a do czasu ich utworzenia-Powiatowych

Komitetów Nadawczych.

Do przeprowadzenia nadania ziemi żołnierzom powołuje się Powiatowe Komitety Nadawcze,

utworzone na zasadzie art. 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1920 r. o przejęciu na własność

Państwa ziemi w niektórych powiatach Rzeczypospolitej Polskiej.

Od orzeczeń Powiatowych Komitetów Nadawczych w sprawach, wynikających z zastosowania

ustawy niniejszej, niema odwołania.

Ministerstwo Spraw Wojskowych i oddziały wojskowe (dywizje, brygady jazdy i t. p.)

mają. obowiązek współdziałania z Głównym Urzędem Ziemskim w technicznym rozdziale

ziemi między poszczególnych żołnierzy w ramach przepisów wykonawczych do niniejszej

ustawy i pod kierownictwem i kontrolą Powiatowych Komitetów Nadawczych, względnie

innych organów Głównego Urzędu Ziemskiego i Ministerstwa Rolnictwa.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Prezesowi Głównego Urzędu Ziemskiego, Ministrowi

Rolnictwa i Dóbr Państwowych i Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu z interesowanymi

ministrami.

Ustawa niniejsza uzyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia.