Ustawa z dnia 17 marca 1921 r. w przedmiocie przyznania ponownego nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego dla cywilnych emerytowanych funkcjonarjuszów państwowych i kolejowych, dla nauczycieli szkół powszechnych, średnich i wyższych, jakoteż dla wdów i sierot po nich oraz księży emerytów, w końcu dla emerytów wojskowych b. państw zaborczych, tudzież wdów i sierot po nich.

Osobom, otrzymującym na podstawie ustaw z dnia 31 lipca 1919 r. (Dz. Pr. № 65, poz.

392), z dnia 8 stycznia 1920 r. (Dz. Ust. № 4 poz. 18), z dnia 5 marca 1920 r. (Dz.

Ust. № 23, poz. 127), rozporządzenia Ministra Skarbu z dnia 31 sierpnia 1920 r. (Monitor

Polski № 207 z r. 1920) w końcu ustawy z dnia 15 lipca 1920 r. (Dz. Ust. № 67, poz.

452) dodatki drożyźniane do emerytur, pensji wdowich i sierocych, pobieranych ze Skarbu

Państwa Polskiego - przyznaje się począwszy od dnia 1 stycznia 1921 r. aż do czasu

ogólnej regulacji emerytur, tudzież pensji wdowich i sierocych na zasadach polskiej

ustawy emerytalnej, ponowny nadzwyczajny dodatek drożyźniany w wysokości całego, dotąd

przez nich pobieranego zaopatrzenia ze wszystkiemu po dzień 31 grudnia 1920 r. przysługującemi

dodatkami drożyźnianemi.

Taki sam dodatek przyznaje się osobom, pobierającym dary z łaski o ile przy przyznaniu

tego daru nie zastrzeżono wyraźnie, że dodatki drożyźniane do przyznanego z łaski

zaopatrzenia nie będą przysługiwały.

Wdowom i sierotom po funkcjonariuszach państwowych polskich, którym przyznano zaopatrzenie

na zasadzie art. 32 Tymczasowych przepisów służbowych (reskrypt Rady Regencyjnej z

dnia 11 czerwca 1918 r. (Dz. Pr. № 6 poz. 13 z roku 1918), przyjmując za podstawę

wymiaru uposażenie czynnych funkcjonarjuszów według zasad ustaw o uposażeniach z dnia

13 lipca 1920 r. (Dz. Ust. № 65, poz. 429 - 436), ustali wysokość dodatku drożyżnianego

w każdym poszczególnym wypadku Minister Skarbu na wniosek właściwej władzy naczelnej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu.