Ustawa z dnia 26 listopada 1920 r. w przedmiocie częściowej zmiany rozporządzenia Rady Obrony Państwa z dnia 25 sierpnia 1920 r. o jednorazowej daninie na potrzeby wojska.

W tych gminach wiejskich i miejskich, których zarządy oświadczą, że nie są w możności

dostarczyć w naturze rozłożonych na te gminy przedmiotów zaopatrzenia, należy zamienić

te świadczenia na ekwiwalent w gotówce, ustalony według jednolitych zasad przez Ministra

Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych i Ministrem Skarbu.

Zarządom tych gmin przysługuje prawo rozłożenia uiszczonego ekwiwalentu w gotówce

na wszystkie warstwy ludności w myśl art. 9 rozporządzenia Rady Obrony Państwa z dnia

25 sierpnia 1920 r. (Dz. Ust. Ne 86, poz. 570).

Ministerstwo Skarbu może zarządom gmin. które wykażą niemożność ściągnięcia powyższego

ekwiwalentu natychmiastowo, w poszczególnych wypadkach, zezwolić na spłatę przypadających

należności ratami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych.