Ustawa z dnia 25 listopada 1920 r. w przedmiocie przyznania obligacjom Towarzystwa Kredytowego Przemysłu Polskiego gwarancji skarbowej oraz uproszczonego ściągania należności rzeczonego Towarzystwa.

Upoważnia się Ministra Skarbu do przyznania Towarzystwu Kredytowemu Przemysłu Polskiego,

mającemu za zadanie udzielanie kredytu na odbudowę, uruchomienie i rozwój przemysłu

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, uprawnień, wyrażonych w art. 5, 6, 7 i 8 niniejszej

ustawy oraz prawa do wypuszczania listów zastawnych w celu wydawania w nich pożyczek,

według zasad poniżej określonych.

W ciągu pierwszych 5 lat swego istnienia Towarzystwo może emitować listy zastawne

zarówno w walucie zagranicznej (funtach szterlingach, dolarach i frankach franc.),

jak i w walucie polskiej.

Po upływie 5 lat istnienia, Towarzystwo może wypuszczać nadal listy zastawne tylko

w walucie polskiej.

Listy zastawne Towarzystwa będą zabezpieczone: a) hipoteką własności nieruchomej,

tudzież maszynami i urządzeniami przemysłowemi, bez względu na to, czy przedmioty

te zostały do wykazu hipotecznego zapisane, b) odpowiedzialnością poszczególnych członków

Towarzystwa na całym ich majątku, do wysokości pożyczek przez każdego z nich zaciągniętych,

c) kapitałem zapasowym i całym majątkiem Towarzystwa.

W razie niedostateczności zabezpieczenia, wskazanego w art. 4, Skarb Rzeczypospolitej

Polskiej bierze na siebie odpowiedzialność za regularną wypłatę procentów od listów

zastawnych, emitowanych w walutach zagranicznych, tudzież za terminowy ich wykup.

Gwarancja Skarbu co do wysokości nie może przekraczać sumy, odpowiadającej 20 miljonom

funtów szterlingów według równi złota, Towarzystwu jednak służy prawo wypuszczania

listów zastawnych w walutach zagranicznych (funtach szterlingach, dolarach, frankach

franc.) ponad tę sumę bez gwarancji, za zezwoleniem Ministra Skarbu. Gwarancja Skarbu

nie rozciąga się na listy zastawne, emitowane w walucie polskiej.

Listy zastawne Towarzystwa korzystają z pierwszeństwa hipotecznego przed należnościami

Skarbu z tytułu państwowej pożyczki przymusowej.

W zakresie zabezpieczenia egzekucji należności Towarzystwa od jego członków może Minister

Skarbu przyznać Towarzystwu następujące uprawnienia

1)

na obszarze b. zaboru rosyjskiego - uprawnienia, wskazane w rozdziale 6 ustawy Towarzystwa

Kredytowego miasta Warszawy, prawo windykacji usuniętych przedmiotów zabezpieczenia

w myśl art. 2279 kod. cyw., tudzież prawo zwracania się do sądu o zarządzenia tymczasowe

w myśl art. 598 i 599 ust. post. cyw., o ile zachodziłaby obawa usunięcia maszyn i

urządzeń przez dłużnika;

2)

na obszarze b. zaboru austrjackiego - uprawnienia, wskazane w ustawie z dn. 21 czerwca

1882 (Dz. Ust. № 81 z dn. 27/VI 1882 część XXVIII), prawo windykacji usuniętych przedmiotów

zabezpieczenia od osób trzecich, jak gdyby zaginionych lub skradzionych, w myśl art.

367 kod. cyw. i 306 kod. handl., tudzież prawo zwracania się do sądu o zarządzenia

tymczasowe, wedle ordynacji egzekucyjnej, dopuszczalnej bez potrzeby udawadniania

niebezpieczeństwa, Towarzystwu grozić mogącego;

3)

na obszarze b. dzielnicy pruskiej - uprawnienia, wskazane w rozdziale „o prawie przymusowego

wykonania przez Ziemstwo Kredytowe” statutu poznańskiego Ziemstwa Kredytowego, prawo

windykacji usuniętych przedmiotów zabezpieczenia od osób trzecich, jak gdyby zaginionych

lub skradzionych, w myśl § 935 niemieckiego kod. cyw., tudzież prawo zarządzania aresztu

ruchomego majątku dłużnika w myśl przepisów rozporządzenia o postępowaniu przy administracyjnem

wykonaniu przymusowem z dnia 15 listopada 1899 r. (Zb. Pr. z r. 1889 str. 545).

Statut, wydany po zasiągnięciu opinji Prokuratorji Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

przez Ministra Skarbu na podstawie niniejszej ustawy, będzie miał moc powszechnie

obowiązującą i ogłoszony będzie w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie niezwłocznie po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu.