Ustawa z dnia 19 listopada 1920 r. o upoważnieniu Ministra Skarbu do udzielenia gwarancji finansowej do sumy 400.000.000 marek polskich.

Upoważnia się Ministra Skarbu do udzielania państwowej gwarancji finansowej do łącznej

wysokości 400,000,000 mk. pol. (czterystu miljonów marek polskich) dla zobowiązań,

zaciąganych przez instytucje użyteczności publicznej, stowarzyszenia współdzielcze,

przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe, których działalność ściśle wiąże się z istnieniem

powyższych instytucji, zarówno jak dla zobowiązań miast w postaci pożyczek miejskich

na administrację, aprowizację i inwestycje, dla zobowiązań zakładów kredytowych, połączonych

z odbudową kraju, oraz zobowiązań zrzeszeń i kooperatyw wytwórczych i spożywczych,

zaciągniętych celem nabycia artykułów pierwszej potrzeby, tudzież środków technicznych,

maszyn, narzędzi i surowców, niezbędnych do podtrzymania życia gospodarczego w kraju.

Gwarancji powyższej Minister Skarbu może udzielać po uzyskaniu dostatecznego zabezpieczenia

na rzecz Skarbu.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z właściwymi

ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.