Ustawa z dnia 28 października 1920 r. w przedmiocie przeprowadzenia wewnętrznej przymusowej pożyczki państwowej.

Cała suma należna Skarbowi od każdego płatnika z tytułu przymusowej pożyczki państwowej

korzysta z ustawowego pierwszeństwa zaspokojenia z całego majątku ruchomego płatnika

przed wszystkiemi przywilejami i obciążeniami.

Pierwsza jakoteż druga rata pożyczki może być zabezpieczona natychmiast po uskutecznieniu

ostatecznego wymiaru danej raty.

O ile ruchomość płatnika jest oddana w zastaw, prawo pierwszeństwa, wymienione w art.

1, ogranicza się do 5 wartości zastawionej ruchomości.

Suma pożyczki przymusowej, przypadająca od nieruchomości płatnika, korzysta z ustawowego

pierwszeństwa zaspokojenia z tejże nieruchomości przed wszystkiemi przywilejami i

obciążeniami hipotecznemi, z wyjątkiem należnych Skarbowi podatków oraz zawartych

przed ogłoszeniem niniejszej ustawy pożyczek amortazycyjnych tych instytucji kredytowych,

których zobowiązania posiadają, w myśl obowiązujących w tym względzie przepisów, bezpieczeństwo

pupilarne.

Przywilej powyższy ogranicza się do 5 wartości nieruchomości, pozostałej po potrąceniu obciążających ją długów hipotecznych.

Przepisy powyższe stosują się również do wierzytelności hipotecznych.

Z określonego w artykule poprzednim pierwszeństwa korzysta również i wierzytelność,

którą zaciągnąć może za zezwoleniem Ministerstwa Skarbu płatnik pożyczki przymusowej

dla jej uiszczenia, pod warunkiem, że cała suma wierzytelności będzie wniesiona do

kasy skarbowej na rachunek pokrycia pożyczki przymusowej.

W celu ściągnięcia pożyczki przymusowej Minister Skarbu może, bez względu na istniejące

ustawowe lub umowne zakazy obciążenia, zaciągnąć w krajowych instytucjach kredytowych,

niezależnie od zgody właściciela nieruchomości względnie wierzytelności hipotecznej,

w jego zastęp” stwie i na jego rachunek, pożyczkę na pokrycie sumy pożyczki przymusowej,

przypadającej od danej nieruchomości, względnie wierzytelności oraz kosztów zaciągnięcia

tejże pożyczki. Zaciągniętej pożyczce, zarówno jak procentom od niej i kosztom tranzakcji

służy pierwszeństwo, wskazane w art. 3. Wspomniane jednak koszty nie mogą przekraczać

10% sumy pożyczki przymusowej.

W wypadkach, przewidzianych w art. 4 i 5, o ile istnieją obciążenia hipoteczne, obligacje

państwowej pożyczki przymusowej pozostawać będą w depozycie sądowym, na zabezpieczenie

praw wierzycieli hipotecznych i będą wydane albo wierzycielom hipotecznym w porządku

starszeństwa na spłatę wierzytelności w razie zgłoszenia przez nich odpowiedniego

żądania, albo też samemu płatnikowi państwowej pożyczki przymusowej za zezwoleniem

wierzycieli.

Jeżeli obligacje mają być wydane wierzycielom, których należności są zabezpieczone

na kilku nieruchomościach, a suma obligacji nie wystarcza na pokrycie wszystkich wierzytelności,

to rozdziału dokona sąd właściwy według siedziby skarbowej władzy wymiarowej, biorąc

za podstawę oszacowanie poszczególnych nieruchomości.

Obligacje wydane wierzycielom zaliczone będą na pokrycie ich wierzytelności według

kursu na giełdzie warszawskiej w dniu wydania.

Notarjusz, względnie sąd sporządzający akt, mający za przedmiot przeniesienie własności

majątków nieruchomych lub uwierzytelniający na takim akcie podpisy stron, obowiązany

jest do pobrania i wniesienia do kasy skarbowej 5. sumy, stanowiącej różnicę między ceną, względnie wartością zbycia nieruchomości,

ustaloną w myśl obowiązujących przepisów o opłatach stemplowych (należytościach),

a obciążającemi te nieruchomości długami hipotecznemi. Zatrzymaną przez notarjusza,

względnie sąd, kwotę zalicza się na poczet przypadającej od zbywającego należności

z tytułu państwowej pożyczki przymusowej. Potrącenie nie ma miejsca, o ile zbywający

wykaże się zaświadczeniem władzy skarbowej, że bądź nie podlega obowiązkowi nabycia

pożyczki przymusowej, bądź też obowiązek ten należycie wypełnił.

Wpis prawa własności nieruchomości w księdze publicznej (hipotecznej, gruntowej i

t. p.) na podstawie aktu, obejmującego zbycie nieruchomości, nastąpi tylko w razie

stwierdzenia, że uczyniono zadość przepisom, zawartym w ustępie poprzednim, co stosuje

się odpowiednio także w wypadkach złożenia dokumentów w sądzie, przewidzianych w §

434 austrjackiego kodeksu cywilnego.

Przepisy, zawarte w ustępach poprzednich, należy stosować również przy spłacie cesji

i wykreśleniu sum hipotecznych.

Upoważnia się Ministra Skarbu do przeprowadzenia rejestracji krajowych i zagranicznych

papierów wartościowych.

W tym celu Minister Skarbu ma prawo

a)

pociągać do współudziału w przeprowadzeniu rejestracji instytucje, które wypuściły

te papiery, lub przechowują je u siebie pod jakimkolwiek tytułem;

b)

zarządzić wyłączenie z obiegu papierów, niezgłoszonych do rejestracji w przepisanym

terminie, wydać zakaz wypłaty dywidend od takich papierów i zarządzić konfiskatę na

rzecz Skarbu papierów, ukrywanych przed rejestracją, z zastrzeżeniem, że zarządzenia

te nie mogą naruszać praw osób trzecich, nabytych przed ogłoszeniem niniejszej ustawy;

c)

zarządzić zajęcie papierów, przechowywanych w depozycie i niezgłoszonych w przepisanym

terminie, zawiadamiając o tern drogą publikacji. Jeżeli zaś po upływie 6 miesięcy

od daty publikacji właściciel depozytu się nie zgłosi, zarządzić za pośrednictwem

Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej sprzedaż takiej części depozytu, która pokrywa

20% wartości tych papierów.

W wypadkach powyższych wartość papierów określona będzie przez Ministra Skarbu po

wysłuchaniu opinji Komitetów Giełdowych.

Płatnicy, którzy w terminie i w trybie przepisanym zgłoszą do rejestracji papiery

wartościowe, nie będą pociągani do odpowiedzialności za ukrywanie tychże papierów

oraz dochodów z nich przy wymiarze podatków i opłat, dokonane przed ogłoszeniem niniejszej

ustawy.

Upoważnia się Ministra Skarbu, w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu oraz

Ministrem Aprowizacji, do przeprowadzenia przy współdziałaniu organów Urzędu Walki

z Lichwą i Spekulacją, jakoteż innych władz i instytucji na podstawie deklaracji właścicieli,

względnie przechowawców, lub w razie potrzeby z urzędu spisu wszystkich surowców,

półfabrykatów i gotowych towarów, znajdujących się. na obszarze Rzeczypospolitej.

W szczególności Minister Skarbu ma prawo

1)

zarządzić sprawdzenie na miejscu zapasów powyższych przedmiotów i przejrzenie wszystkich

odnośnych ksiąg i dokumentów;

2)

zarządzić przymusową sprzedaż surowców, półfabrykatów i gotowych towarów, oddanych

na skład lub w zastaw, jeżeli osoby, przechowujące je, nie ujawnją na żądanie władz

skarbowych, właściciela tych przedmiotów, - w ilości niezbędnej dla pokrycia pożyczki

przymusowej w wysokości 20% wartości przedmiotów, niezgłoszonych w terminie i trybie,

które w drodze rozporządzenia będą określone;

3)

zarządzić zajęcie i nabycie powyższych przedmiotów na rzecz Skarbu po cenie, podanej

w deklaracji płatnika, o ile ilości i wartości tych przedmiotów nie podano zgodnie

z księgami handlowemi, względnie według udokumentowanych cen nabycia lub kosztów fabrykacji.

W wypadkach, wymienionych wyżej w ust. 2 i 3, należy resztę ceny sprzedażnej, pozostałej

po pokryciu pożyczki przymusowej, jako też obligacje tej pożyczki pozostawić do rozporządzenia

właściciela, względnie innych osób interesowanych, które wykażą swoje prawa.

Upoważnia się Ministra Skarbu do powołania celem współdziałania w przeprowadzeniu

pożyczki przymusowej wszystkich instytucji i osób, których współdziałanie może się

okazać potrzebne. Osobom, powołanym w myśl powyższego do współdziałania, należy się

zwrot rzeczywistych kosztów, spowodowanych zleconemi czynnościami, wedle norm, które

ustali rozporządzenie Ministra Skarbu.

Minister Skarbu władny jest zatwierdzić zmiany postanowień statutów instytucji kredytowych,

o ile dotyczą warunków udzielania pożyczek.

Minister Skarbu jest władny udzielić częściowego, lub zupełnego zwolnienia od obowiązku

nabycia pożyczki przymusowej, jako też ulg w jej nabyciu, a w szczególności rozłożenia

na raty na okres nie dłuższy jak 5-letni - w tych wypadkach, których ścisłe dopełnienie

obowiązku nabycia pożyczki przymusowej narażałoby poważnie egzystencję gospodarczą

płatnika lub było ze względów ogólno-państwowych niepożądane. Ulgi powyższe dotyczą

także płatników, których majątki ucierpiany z powodu wydarzeń wojennych, lub wypadków

żywiołowych, o ile skutki tych szkód dotąd trwają.

Osoby, winne naruszenia przepisów niniejszej ustawy, jakoteż wydanych na zasadzie

zarządzeń, ulegną, o ile w poprzednich artykułach nie postanowiono inaczej, karom,

wskazanym w ustawie o podatku dochodowym i majątkowym z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz.

Ust. 82, poz. 550).

Przepisy wykonawcze do niniejszej ustawy przez Ministra Skarbu wydane zostaną.

Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, równocześnie

traci moc obowiązującą rozporządzenie Rady Obrony Państwa z dnia 22 września 1920 r.

w tym samym przedmiocie wydane.