Ustawa z dnia 4 lutego 1920 r. o przyznaniu dla b. wojskowych armji rosyjskiej i austrjackiej, jak też dla wdów i sierot po nich nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego do zasiłków emerytalnych.

Moc ustawy z dnia 31 lipca 1919 r. oraz moc ustawy z dnia 8 stycznia 1920 r. „o przyznaniu

dla cywilnych emerytowanych funkcjonarjuszów państwowych, kolejowych, dla nauczycieli

szkół powszechnych, średnich i wyższych, jak też dla wdów i sierot po nich oraz księży

emerytów nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego” (Dz. Praw № 65 z 1919 roku pozycja

392 i Dz. Ustaw № 4 z 1920 r. pozycja 18), rozciąga się na b. wojskowych (oficerów,

duchownych, urzędników wojskowych i szeregowców) b. armji rosyjskiej i austrjackiej,

o ile pobierają ze Skarbu Polskiego emeryturę lub zasiłki z tytułu służby swej w armjach

odnośnych państw zaborczych, oraz na wdowy i sieroty po nich, o ile te ostatnie pobierają

ze Skarbu Polskiego pensję wdowią albo sierocą z tytułu służby ich mężów lub ojców

w jednej ze wspomnianych wyżej armji.

Wypłata dodatku drożyźnianego, wymienionego w art. 1, ma być uskuteczniana, począwszy

od 1 lipca 1919 roku.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.