Ustawa z dnia 30 stycznia 1920 r. w przedmiocie odpowiedzialności urzędników za przestępstwa popełnione z chęci zysku.

Urzędnik winny popełnienia w związku z urzędowaniem i z pogwałceniem obowiązków urzędowych

lub służbowych

1)

kradzieży lub przywłaszczenia (sprzeniewierzenia) albo udziału w tychże (art. 51 k.

k. ros. z r. 1903, § 5 aust. u. k. z r. 1852, §§ 47 - 49 niem. k. k. z r. 1871), jeśli

mienie, skradzione lub przywłaszczone (sprzeniewierzone), było mu dostępne lub powierzone

z powodu służby lub stanowiska służbowego;

2)

oszustwa lub udziału w niem (art. § 1 k. k. ros. z r. 1903, § 5 austr. u. k. z r.

1852, §§ 47 - 49 niem. k. k. z r. 1871), jeżeli oszustwo popełniono w ten sposób,

że winny w zamiarze osiągnięcia dla siebie lub osoby trzeciej nieprawnej korzyści

majątkowej wyrządził innemu szkodę majątkową przez wprowadzenie w błąd lub utrzymywanie

w błędzie za pomocą przedstawienia okoliczności fałszywych albo przekręcania lub ukrywania

prawdziwych będzie karany śmiercią przez rozstrzelanie.

Urzędnik winny

1)

przyjęcia bądź podarunku lub innej korzyści majątkowej, bądź obietnicy takiego podarunku

lub korzyści majątkowej, danych w zamiarze skłonienia go do pogwałcenia obowiązków

urzędowych lub służbowych, albo żądania takiego podarunku lub korzyści majątkowej;

2)

innego przestępstwa służbowego, popełnionego z chęci zysku i z pogwałceniem obowiązków

urzędowych lub służbowych w b. dzielnicy rosyjskiej i pruskiej, a w b. dzielnicy austrjackiej

nadużycia władzy urzędowej, popełnionego z chęci zysku będzie karany śmiercią przez

rozstrzelenie.

Urzędnik, winny przyjęcia w związku z rozstrzyganiem spraw urzędowych lub służbowych,

bądź podarunku lub innej korzyści majątkowej, bądź obietnicy takiego podarunku lub

korzyści majątkowej, danych bez zamiaru skłonienia go do pogwałcenia obowiązków urzędowych

lub służbowych, albo żądania takiego podarunku lub korzyści majątkowej, - ulegnie

karze ciężkiego więzienia (domu karnego) od lat 4 do 15.

W wypadkach mniejszej wagi, lub w razie uznania okoliczności łagodzących, sąd mocen

jest wymierzyć za przestępstwa, przewidziane w art. 1 i 2, karę ciężkiego więzienia

(domu karnego) od lat 4 do 15, a za przestępstwa, przewidziane w art. 3, karę ciężkiego

więzienia (domu karnego) od roku jednego do lat 4.

Dalsze złagodzenie kary jest niedopuszczalne.

Usiłowanie przestępstw, w art. 1, 2 i 3 przewidzianych, ulega karom, przepisanym powyżej

za czyny dokonane.

W razie skazania za przestępstwa, przewidziane w art. 2 i 3 niniejszej ustawy, należy

otrzymany podarunek lub wartość tegoż uznać za przepadłe na rzecz Skarbu Państwa.

Przestępstwa, wymienione w ustawie niniejszej, uważane będą zawsze za zbrodnie.

Osoby cywilne, winne w czasie trwania niniejszej ustawy karygodnego przekupienia urzędnika

w celu skłonienia go do popełnienia jednego z przestępstw przewidzianych w art. 1

lub w punkcie 2 art. 2, w art. 3 niniejszej ustawy, tudzież winne udziału w jednem

z tych przestępstw (art. 51 kod. kar. ros. z 1903 r., § 5 austr. ust. kar. z 1852 r.,

§§ 47 - 49 niem. kod. kar. z 1871 r.) mają podlegać karom na zasadzie tej ustawy i

w tym samym trybie postępowania. Osoby te jednak będą wolne od odpowiedzialności karnej,

jeżeli przedtem, zanim władza powołana do ścigania dowie się o ich czynie, przyczynią

się do wykrycia lub udowodnienia dokonanego przekupstwa.

Urzędnikiem w rozumieniu ustawy niniejszej jest ten, kogo odpowiednia ustawa karna

w chwili popełnienia przestępstwa za urzędnika uważa (art. 636 cz. 4 ros. kodeksu

karnego z r. 1903, § 101 austr. ustawy karnej z r. 1852 i § 359 niem. kodeksu karnego

z r. 1871).

Z pod działania ustawy niniejszej wyjęci są urzędnicy, którzy w chwili popełnienia

przestępstwa nie ukończyli lat 21.

Przepisy ustawy niniejszej nie stosują się do udziału, przewidzianego w § 49a niem.

kod. karnego z r. 1871, tudzież do wypadków, przewidzianych w art. 151 cz. 3 ros.

kodeksu karnego z r. 1903 i § 9 austr. ustawy karnej z r. 1852.

Przepisy szczególne ustaw karnych, stanowiące o karach łagodniejszych, lub o bezkarności

kradzieży, lub przywłaszczenia (sprzeniewierzenia), nie będą stosowane do urzędników,

odpowiadających według ustawy niniejszej. Jeśli jednak winny kradzieży lub przywłaszczenia

(sprzeniewierzenia) dobrowolnie zwrócił mienie kradzione lub przywłaszczone (sprzeniewierzone),

albo w inny sposób wynagrodził szkodę, zanim jego wina ujawniona została przed władzą,

do ścigania przestępstw powołaną, wolny będzie od kary.

Ustawa niniejsza nie stosuje się do przestępstw, popełnionych przed jej wejściem w

życie.

Sprawy o przestępstwa, przewidziane w ustawie niniejszej, rozpoznawane będą co do

winy i kary we wszystkich instancjach przez sąd karny w składzie trzech sędziów państwowych.

Jeśli winę w pierwszej instancji orzeczono jednomyślnie, wyrok jest prawomocny z chwilą

ogłoszenia (w b. dzielnicy rosyjskiej z chwilą ogłoszenia sentencji).

Oskarżonemu musi sąd wyznaczyć obrońcę z urzędu, jeżeli nie ma on obrońcy z wyboru.

Do osób wojskowych stosować należy ustawę z 1 sierpnia 1919 r. (№ 64 Dz. Praw poz.

386).

Rada Ministrów władna będzie uchylić moc obowiązującą ustawy niniejszej uchwałą, zatwierdzoną

przez Naczelnika Państwa i ogłoszoną w Dzienniku Ustaw. Z chwilą uchylenia tej ustawy

postanowienia ustaw karnych, uchylone, zmienione lub ograniczone w swem działaniu

skutkiem przepisów ustawy niniejszej, odzyskują moc prawną.

Wykonanie ustawy niniejszej należy do Ministra Sprawiedliwości, a w b. dzielnicy pruskiej

do Ministra b. Dzielnicy Pruskiej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.