Rozporządzenie Ministra Aprowizacji w sprawie podawania potraw mięsnych w restauracjach w Warszawie w porze od 7 do 10 wieczór.

§ 2. Celem przeprowadzenia wymiaru względnie sprostowania podatku domowo-klasowego za rok 1920 według powyższej taryfy wyda Dyrekcja Skarbu we Lwowie szczegółowe zarządzenie.

§ 3. Postanowienie § 3 ustawy z dnia 23 stycznia 1914 r. (Dz. p. p.

Na 14), nie znajduje zastosowania wobec art. 4 ustawy z dnia 14 lipca

1920 r. (Dz. Ust. R. P. N2 61, poz. 389),

mowo- klasowego.

również odnośnie

do podatku do.

Warszawa, dnia 4 września 1920 r.

Minister Skarbu

w z. Rybarski

589~

ROZPORZł\DZENIE

Ministra f\prowizacji

w sprawie podawania potraw mięsnych w restauracjach w Warszawie w porze od 7-ej do 10-ej wieczór.

Na zasadzie art. 2 i 3 ustawy z dn. 2 lipca 1920 r. (Dz. Ust. N2 67,

poz. 449) i rozporządzenia Rady Obrony' Państwa z dn. 6 sierpnia 1920 r.

(Dz. Ust. N2 73 poz. 500) zarządzam

Rrt. 1. W restauracjach, garkuchniach, jadłodajniach , barach, bufetach publicznych i klubowych, mleczarniach, kawiarniach i hotelach, w których podawane sąw godzinach od 7·ej do lO-ej wieczorem potrawy mięsne

gorące, winna być umieszczona w cenniku i podawana jedna z następują­

cych potraw

Pieczeń cielęca ,

"

barania,

"

wieprzowa,

"

wołowa,

Golonka z grochem.

Nóżki cielęce smażone.

Ragout baranie.

Rrt. 2. W restauracjach l i II kategorji ' dania powyższe winny być wagi nie mniej jak 150 gr. mięsa niesiekanego, bez kości w stanie gotowym,

w restauracjach III kategorji o wadze 100 gr. mięsa, z dodaniem odpowiedniej ilości jarzyn.

Rrt. 3. Dania mogą być podawane kolejno z wyżej wymienionego

spisu, przyczem jedno z tych dań nie może być częściej podawane niż co

4-ty dzień.

Rrt. 4. Cena za wymienione dania nie może przekraczać

Dla restauracji I kategor. (t. j. l rz. z wyższemi kosztamI admin.) . . . . • . . . . . . . . . . . .

Mk. 30

Dla restauracji II kategor. (t. j. I rz. z niższemi kosztami admin.) • . . . . . • . . . • . • .

Mk. 27

Dla restauracji III kategor. (t. j. drugorzędnych)

Mk. 20

Do ceny tej nie wolno doliczać żadnych dodatków, rozumie się ona

wraz z usługą.

N289.

Dziennik Ustaw. Poz. 589 i -590.

I\rt. 5. Przekroczenia powyższego rozporządzenia będą karane na

podstawie art. 4 ustawy z dn. 2 lipca 1920 r. o zwalczaniu lichwy wojennej

(Dz. Ust. N2 67 poz. 449) aresztem do 6 miesięcy i grzywną do 1.000.000

marek lub jedną z tych kar.

Rozporządzenie powyższe obowiązuje z dniem ogłoszenia w DziennIku

Ustaw Rzeczyp~spolitej Polskiej.

Warszawa, dnia 13 września 1920 r.

Minister f\prowizacji

w z. St. Śliwiński

590.

ROZPORZF\DZENIE

Ministra Skarbu

i:elem wykonania ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. NI! 79

poz. 528) o opłacie stemplowej od sprzedaży przedmiotów zbytku.

Na podstawie art. 24 powołanej ustawy zarządza'm, co następuje

CZĘŚĆ I.

Postanowienia dotyczące ustawy.

1. P r z e d m i o t o P ł a t y.

(art. 2 i 3 ustawy, poz. 1 i 7 a) spisu załącz onego do ustawy).

Sprzedaż podlegająca opłacie.

§ 1. Za sprzedaż w rozumieniu § 2 ustawy uważa się także

1) pozbycie się przedmiotu w drodze zamiany, 2) odstąpienie p,rzedmi otu w miejsce wypłaty, (np. z tytułu uiszczenia długu, wynagrodzenia

za świadczenia usług lub t. p., 3.) odpłatne wykonanie przedmiotu zbytku

na zamówienie z materja/u, dostarczo.nego przez przedsiębiorcę, jeśli materjał ten stanowi istotną część składow~ przedmiotu, a nie małowartościo­

wy tylko jego dodatek.

Uwolnienie od opłaty.

Zaświadczenie.

§ 2. Sprzedaż przedmiotów zbytku: a) przeznaczonych na przerobienie

lub rozsprzedaż (art. 3) ustawy), b) będących narzędziami wytwórcze mi (poz. 1

spisu zał. do ust.), c) służących do q~lów naukowych (poz. 1 spisu), 'd) przeznaczonych do celów szkolnych (poz. 7 spisu), nie podlega opłacie, jeśli

nabywca złoży sprzedawcy zaświZldczenie na dowód, że, w wypadku pod

a), trudni się zawodowo i samoistnie przerabianiem lup rozsprzedażą nabywanych przedmiotów; w wypadku pod b), jest wytwórcą przedmiotów,

do których wyrobienia potrzebne jest nabywane narzędzie wytwórcze; w wypadku zaś pod c) i d), że przedmiot ma służyć do kształcenia się, nauczania, lub, że nabywa się go na rzecz zakładu naukowego lub szkolnego.

Zaświadczenie musi być złożone z reguły w oryginale.

.

Osoby wskazane wart. 3 ust. 1 ustawy mogą składać zaświadczenia także w odpisach, uwierzytelnionych urzędownie lub notarjalnie.