Ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. w przedmiocie umów, zawartych przez b. władze austrjackie lub austro-węgierskie co do majątku państwowego i funduszu religijnego na obszarze b. zaboru austrjackiego.

Umowy, zawarte przez b. władze lub urzędy austrjackie lub austro - węgierskie, dotyczące

majątku państwowego lub funduszu religijnego, znajdującego się w Rzeczypospolitej

polskiej na obszarze b. zaboru austrjackiego, a dotąd niewykonane, mają być zgłoszone

przez osobę, która zawarła tę umowę, w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy do właściwego ministerstwa na ręce władzy lub urzędu, odpowiadającego tej władzy

lub urzędowi monarchji austro - węgierskiej, która zawarła daną umowę.

Niezgłoszone w tym terminie umowy będą uważane jako nieuznane przez Państwo Polskie.

Ministerstwem właściwem jest to ministerstwo, które objęło w swój zarząd przedmiot

majątkowy, którego umowa dotyczy.

Właściwe ministerstwo może zgłoszoną umowę uznać, może odmówić uznania lub też może

uzależnić uznanie umowy od dopełnienia postawionych przez siebie warunków.

O ile zgłaszający umowę w przeciągu 3 miesięcy od chwili zgłoszenia nie otrzyma ze

strony właściwego ministerstwa zawiadomienia o uznaniu umowy, umowa będzie uważaną

za nieuznaną.

Przeciwko orzeczeniu, odmawiają mu uznania, niema żadnego odwołania.

Dochodzenie z tytułu nieuznania umowy jakiejkolwiek pretensji na zwykłej drodze prawa

jest niedopuszczalne.

Prawa i obowiązki, wypływające z umów, wymienionych w art. 1, przechodzą na Państwo

Polskie jedynie w razie uznania tych umów przez władze polskie stosownie do przepisów

niniejszej ustawy.

Osoby, które na podstawie nieuznanych w myśl niniejszej ustawy umów, poczyniły w majątku

państwowym trwałe nakłady, które w myśl umowy po jej ukończeniu miały przejść na własność

Skarbu Państwa austrjackiego lub austro - węgierskiego, mogą za nie żądać słusznego

wynagrodzenia, o ile nakłady te dla celów państwowych okażą się potrzebnemi, a w chwili

nieuznania umowy nie były jeszcze zamortyzowane.

Od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy nie wolno bez wyraźnego zezwolenia właściwego

ministerstwa przedmiotów tych zabierać ani ich usuwać z miejsc, w których się znajdują.

Żądanie wynagrodzenia winno być zgłoszone we właściwem ministerstwie w przeciągu dni

30 od chwili doręczenia interesowanemu zawiadomienia o nieuznaniu umowy, względnie

od chwili upływu 3 miesięcznego terminu, wskazanego w ustępie 2 art. 3. Jednocześnie

winny być przedłożone dokumenty i rachunki, wykazujące słuszność żądania.

Wysokość wynagrodzenia, należnego stronie za poczynione w majątku państwowym trwałe

nakłady, wymienione w art. 5, ustala właściwe ministerstwo.

Stronie, niezadowolonej z orzeczenia odnośnego urzędu co do odszkodowania za wkłady,

służy prawo udać się na drogę sądową.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych w

porozumieniu z interesowanymi Ministrami i Prezesem Głównego urzędu Likwidacyjnego.