Ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. o opłacie stemplowej od sprzedaży przedmiotów zbytku.

Opłacie w myśl ustawy niniejszej podlega sprzedaż przedmiotów zbytku, wymienionych

w spisie, załączonym do niniejszej ustawy. Minister Skarbu ma prawo w porozumieniu

z Ministerem Przemysłu i Handlu spis ten zmieniać lub uzupełniać.

Jako sprzedaż rozumie się w ustawie niniejszej odpłatne pozbycie się przedmiotu przez

osobę, zajmującą się sprzedażą zawodowo i samodzielnie w celach zarobkowych, na rzecz

osoby, która przedmiot ten nabywa nie w celu dalszego przerobienia lub pozbycia, obliczonego

na zysk.

Nie podlega opłacie sprzedaż przedmiotu osobie, trudniącej się dalszą przeróbką lub

rozsprzedażą tego rodzaju przedmiotów.

Osoby takie powinny złożyć sprzedawcy zaświadczenie urzędowe na dowód, źe trudnią

się przerabianiem lub rozsprzedażą nabywanych przedmiotów.

Nie podlega również opłacie sprzedaż oryginalnych dzieł sztuki plastycznej, wykonanych

przez artystów, obywateli Rzeczypospolitej, żyjących lub zmarłych w ostatnich trzech

latach, gdy sprzedaje je sam artysta lub jego krewni w linji prostej.

Do uiszczenia opłaty obowiązany jest sprzedawca, bez względu na to, czy sprzedaż danego

przedmiotu wchodzi w zakres jego zajęcia głównego, czy też należy do zajęć ubocznych.

W razie sprzedaży przedsiębiorstwa nabywca odpowiada niepodzielnie z poprzednim właścicielem

za opłaty, których obowiązek uiszczenia powstał w ciągu ostatnich trzech miesięcy

przed zmianą właściciela.

Opłatę wymierza się od ceny sprzedaży.

W razie pozbycia przedmiotu w drodze zamiany za podstawę do oznaczenia opłaty służy

cena rynkowa przedmiotu w miejscu i czasie pozbycia.

Z podstawy wymiaru nie wolno wyłączać kwot, uiszczonych tytułem cła lub innych danin

publicznych, procentu w razie odroczenia płatności ceny kupna i skonta.

Koszty przesyłki, ubezpieczenia i opakowania wyłącza się tylko wtenczas, gdy nabywca

osobno wynagradza za to sprzedającego.

Cenę wolno oznaczać tylko w walucie, mającej obieg w kraju.

Opłata wynosi 10% od ceny sprzedaży. Przy obliczeniu opłaty cenę zaokrągla się do

sumy podzielnej przez 50 w ten sposób, że pozostałość wyższą niż 5 mk. zaokrągla się

do 50 mk., niższej zaś nie uwzględnia się.

Prawo Skarbu do żądania opłaty rozpoczyna się w chwili uiszczenia ceny sprzedażnej

lub jakiejkolwiek jej części.

Przez uiszczenie ceny rozumie się nie tylko zapłatę w gotówce, lecz również wydanie

czeku, wekslu, dopisanie w rachunku bieżącym na dobro, przy zamianie zaś wręczenie

innego przedmiotu.

Każdy sprzedawca (art. 2) obowiązany jest prowadzić osobną „Księgę sprzedaży przedmiotów

zbytku”. Do księgi tej zapisuje się wypadki sprzedaży, zarówno podlegające opłacie,

jako też uwolnione od niej w myśl art. 3.

Na przedmioty, podlegające opłacie, sprzedawca wydaje osobny rachunek z powyższej

księgi.

Wzór księgi ustala Minister Skarbu.

Opłatę w myśl niniejszej ustawy uiszcza się gotówką lub znaczkami stemplowemi.

Szczegółowe przepisy w tym przedmiocie wydaje Minister Skarbu.

Sprzedaż wskazana w art. 1 i rachunki, wymienione w art. 9, nie podlegają pozatem

żadnym innym opłatom stemplowym.

Prawo Skarbu do ściągania opłaty ulega przedawnieniu po upływie pięciu lat od chwili,

w której powstał obowiązek uiszczenia opłaty.

Bieg przedawnienia przerywa się przez wszelkie czynności urzędowe, zmierzające do

ustalenia wysokości opłaty lub do jej uiszczenia, gdy wiadomość o tych czynnościach

doszła do strony interesowanej.

Prawo do żądania zwrotu opłaty, niewłaściwie uiszczonej, gaśnie po upływie roku kalendarzowego,

licząc od dnia uiszczenia.

Osoby, zajmujące się sprzedażą, wskazaną w art. 2, obowiązane są donieść o tern władzy

skarbowej, wymieniając szczegółowo wszystkie rodzaje przedmiotów zbytku (art. 1),

których sprzedażą się trudnią, jakoteż podać dokładnie swą firmę i adres.

W razie rozciągnięcia przedsiębiorstwa na nowe rodzaje przedmiotów zbytku należy donieść

o tern dodatkowo.

Również należy donieść o całkowitem lub częściowem zwinięciu przedsiębiorstwa.

Przedstawicielom władzy skarbowej służy każdej chwili prawo wstępu do lokalu przedsiębiorstwa

oraz przeglądania wszelkich ksiąg, dokumentów i korespondencji, dotyczących przedsiębiorstwa.

Władza skarbowa może również w wypadkach wyjątkowych zażądać dostarczenia powyższych

ksiąg i dokumentów do urzędu, celem przeprowadzenia ściślejszej kontroli.

Zarówno sam przedsiębiorca jak i personel zajęty w przedsiębiorstwie, obowiązany jest

udzielać organom kontrolującym wszelkich wyjaśnień, potrzebnych do ustalenia opłaty

w myśl ustawy niniejszej.

Osoby, winne

1)

nieprowadzenia księgi sprzedaży przedmiotów zbytku (art. 9), albo niezapisania do

niej wypadku sprzedaży lub wpisania danych niezgodnych z prawdą;

2)

nieuiszczenia opłaty w przepisanym terminie lub w przepisany sposób;

3)

uwolnienia się od opłaty za pomocą podania fałszywych okoliczności lub świadomie nieprawdziwego

oświadczenia w celu całkowitego lub częściowego uchylenia się od opłaty ulegają karze

grzywny do pięćdziesięciokrotnej wysokości kwoty, na której utratę Skarb narażono

lub którą uiszczono po upływie przepisanego terminu, albo w sposób niezgodny z przepisami

(art. 10).

Niezależnie od grzywny winny obowiązany jest uiścić brakującą kwotę opłaty.

W razie niemożności określenia kwoty, na której utratę. Skarb narażono, nakłada się

grzywną w wysokości od 100 do 100.000 marek.

W razie trzykrotnego ukarania jednej i tej samej osoby w myśl artykułu niniejszego

władza orzekająca (art. 18) może w porozumieniu z władzą przemysłową zarządzić odebranie

winnemu uprawnienia przemysłowego, względnie handlowego.

Za inne przekroczenia przeciwko postanowieniom niniejszej ustawy i wydanych na jej

podstawie rozporządzeń winny ulega karze grzywny do 50.000 mk.

Orzeczenie w przedmiocie grzywny oraz w przedmiocie dodatkowego uiszczenia opłaty

(art. 16 i 17) wydaje władza skarbowa. Od orzeczeń władzy skarbowej można w ciągu

miesiąca od dnia doręczenia orzeczenia wnieść odwołanie do władzy skarbowej wyższej

instancji.

Władze te w obu wypadkach oznacza Minister Skarbu.

Odwołanie się do władzy drugiej instancji nie wstrzymuje wykonania orzeczenia co do

ściągnięcia opłat. Wykonanie orzeczenia karnego wstrzymuje się aż do prawomocnego

rozstrzypnięcia odwołania.

Władza skarbowa może zaraz po wydaniu orzeczenia karnego zarządzić zabezpieczenie

grzywny na majątku skazanego.

Aż do wydania jednolitej dla całego Państwa ustawy o sądownictwie administracyjnem

decyzja władzy skarbowej, wydana wskutek odwołania, jest ostateczna. Do tego czasu

zaskarżenie orzeczeń władz skarbowych nie może nastąpić w drodze sądowej.

Osoby, które z urzędu albo na wezwanie urzędowe, jako biegli lub znawcy, brały udział

przy ustaleniu opłat w myśl niniejszej ustawy, obowiązane są zachować milczenie o

urządzeniu i stosunkach przedsiębiorstwa, o których dowiedziały się przy wykonywaniu

właściwej czynności urzędowej.

Za naruszenie powyższego obowiązku w celach nieurzędowych urzędnicy państwowi będą

karani w drodze dyscyplinarnej, inne osoby zaś podlegają z wyroku sądu karze pieniężnej

do wysokości 100.000 mk. lub aresztu do 3 miesięcy.

Ściganie w drodze sądowej może nastąpić tylko na wniosek osoby poszkodowanej.

Do opłaty, niniejszą ustawą wprowadzonej, nie wolno ustanawiać dodatków lub opłat

uzupełniających na rzecz związków i instytucji samorządowych.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej prócz obszaru b. dzielnicy

pruskiej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie miesiąca po jej ogłoszeniu.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.