Ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. o podatku od kapitałów i rent.

Podatkowi od kapitałów i rent podlegają

1)

kapitały ponad 2.000 mk., zabezpieczone bezpośrednio na nieruchomościach w charakterze

rzeczywistych długów, bez względu na to, czy kapitały przynoszą dochód czy nie, z

wyjątkiem kapitałów, wymienionych w art. 2 ustępie 3 i 4 niniejszej ustawy;

2)

skapitalizowane wartości zabezpieczonych bezpośrednio na nieruchomościach rent i innych

powtarzających się świadczeń pieniężnych.

Podatkowi podlegają również

1)

przychody z wszelkiego rodzaju wartościowych papierów państwowych publicznych i prywatnych;

2)

przychody z wkładów na rachunek bieżący i z innych wkładów procentowych w bankach

państwowych, publicznych i prywatnych, kasach oszczędnościowych, instytucjach i przedsiębiorstwach

kredytowych, domach bankowych i kantorach wymiany wszelkiego rodzaju;

3)

przychody z kapitałów pieniężnych pożyczonych, bez względu na formę, przez osoby prywatne

lub instytucje i przedsiębiorstwa, nie obowiązane do publicznego składania rachunków,

instytucjom lub przedsiębiorstwom handlowym i przemysłowym, podlegającym opłacie państwowego

podatku przemysłowego, względnie zarobkowego na zasadzie przepisów, ustanowionych

dla przedsiębiorstw, obowiązanych do publicznego składania rachunków;

4)

przychody z kapitałów pieniężnych, hipotecznie zabezpieczonych, których wierzycielami

są przedsiębiorstwa lub instytucje, obowiązane do publicznego składanie rachunków,

z wyjątkiem przychodów z pożyczek, wydawanych przez instytucje kredytu długoterminowego

w papierach procentowych;

5)

przychody z pobieranych w gotówce lub w naturze świadczeń, umówionych w kontraktach

wydobywania ciał kopalnych z cudzego gruntu, o ile te świadczenia ustalone nie w kwocie

pieniężnej ściśle oznaczonej, lecz w stosunku procentowym do ilości wydobytych ciał

kopalnych (procenta brutto);

6)

specjalne rachunki bieżące (on'callowe) zabezpieczone przez złożenie papierów wartościowych

lub w jakikolwiek inny sposób, otwarte w państwowych, publicznych lub prywatnych instytucjach

kredytowych oraz domach bankowych.

Podatkowi nie podlegają

A.

z wymienionych w art. 1 kapitałów i rent

1)

wierzytelności, należne Skarbowi Państwa i państwowym instytucjom kredytowym oraz

związkom samorządnym;

2)

renty i inne powtarzające się świadczenia pieniężne, których płatność zależną jest

od nastania lub nienastania pewnego zdarzenia lub od warunków jeszcze nie wypełnionych;

3)

wszelkiego rodzaju renty, które stanowią bezpośrednie wynagrodzenie za świadczone

usługi z tytułu stosunku służbowego, pobory emerytalne i zaopatrzenia.

B.

z przychodów, wymienionych w art. 2

1)

przychody z papierów wartościowych, które osobną ustawą uwolniono od opłacania dotychczasowego

podatku od dochodu z kapitałów pieniężnych, względnie rentowego;

2)

przychody z wkładów Pocztowej Kasy Oszczędności i w instytucjach drobnego kredytu;

3)

przychody z akcji i udziałów instytucji lub przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych,

które podlegają opłacie państwowego podatku przemysłowego lub zarobkowego na zasadzie

przepisów, ustanowionych dla przedsiębiorstw, obowiązanych do publicznego składania

rachunków.

Podatek wynosi rocznie 1 mk. od każdych 100 mk. kapitału, przyczem 50 i więcej marek

kapitału liczy się za 100 mk. sumy zaś mniejszej od 50 mk. nie bierze się w rachubę.

Podatek opłaca właściciel obciążonego długiem majątku nieruchomego. Jest on odpowiedzialny

za terminową zapłatę podatku bez względu na to. czy procenty od kapitału względnie

renty lub inne świadczenia pieniężne zostały wypłacone wierzycielowi lub uprawnionemu

do ich podniesienia czy nie.

Właścicielowi nieruchomości przysługuje prawo potrącenia w należności wypłacanych

wierzycielowi sumy zapłaconego podatku, jednak bez odsetek za zwłokę (art. 22).

Obowiązek podatkowy ustala się na podstawie stanu hipotecznego w dniu 1-ym stycznia

odnośnego roku podatkowego.

Jeżeli zabezpieczenie na nieruchomości, podległej podatkowi wierzytelności lub renty

i innego świadczenia pieniężnego nastąpiło w ciągu roku podatkowego, wymierza się

podatek dopiero od najbliższego następującego półrocza kalendarzowego p. zaintabulowaniu.

Jeżeli wspomniane wyżej zabezpieczenie trwało mniej niż 6 miesięcy w ciągu jednego

półrocza kalendarzowego, w takim razie podatek wymierza się za jedno półrocze.

Podstawą do określenia wysokości zabezpieczonego na nieruchomości kapitału jest wpis

hipoteczny.

Celem obliczenia skapitalizowanej wartości praw do rent i innych powtarzających się

świadczeń pieniężnych, jako podstawę wymiaru podatku należy przyjąć jednoroczną sumę

pieniężną renty lub świadczenia według następujących zasad

I.

Przy wieczystych rentach lub świadczeniach pieniężnych przyjmuje się, jako skapitalizowaną

wartość, 25-krotną roczną sumę, zaś przy rentach i świadczeniach pieniężnych na czas

nieograniczony, 121/2 - krotną roczną sumę, jeżeli postanowienia pod II i III niniejszego

artykułu nie mają zastosowania, lub jeżeli płatnik w inny sposób nie wykaże okoliczności,

ograniczających czas ich trwania.

II.

Jeżeli prawo ograniczone jest czasem życia uprawnionego lub innej osoby, wówczas skapitalizowaną

wartość oznacza się stosownie do wieku w dniu 1 stycznia roku podatkowego tej osoby,

ze śmiercią której prawo gaśnie.

Za skapitalizowaną wartość przyjmuje się przy wieku

do lat 15

18 - krotną

ponad 15 do 25

lat 17 „ „

„ 25 „ 35 „

16 „ „

„ 35 „ 45 „

14 „ „

„ 45 „ 55 „

12 „ „

„ 55 „ 65 „

81/2 „ „

„ 65 „ 75 „

5 „ „

„ 75 „ 80 „

3 „ „

„ 80 „

2 „ „

jednorocznej renty lub świadczenia pieniężnego.

III.

Jeżeli czas trwania uprawnienia jest uzależniony od czasu życia kilku osób w ten sposób,

że w razie śmierci którejkolwiek z tych osób gaśnie prawo korzystania z renty lub

świadczenia pieniężnego, wówczas przy obliczeniu wartości według skali w ustępie II

niniejszego artykułu podanej, miarodajnym jest wiek osoby najstarszej. Jeżeli zaś

czas trwania uprawnienia gaśnie dopiero ze śmiercią wszystkich osób, wówczas oblicza

się wartość według wieku osoby najmłodszej.

IV.

Przy prawach do rent lub świadczeń pieniężnych, ograniczonych z góry oznaczonym czasem,

przyjmuje się skapitalizowaną wartość według dołączonej do ustawy tabeli pomocniczej.

Jeżeli jednakże czas trwania uprawnienia zależy nadto od czasu życia jednej lub kilku

osób, wówczas skapitalizowana wartość, obliczona według ustępu II i III niniejszego

artykułu, nie może być przekroczoną.

Właściciele nieruchomości, obciążonych kapitałami lub rentami i innemi świadczeniami

pieniężnemi, które podlegają podatkowi, są obowiązani złożyć władzy skarbowej Iszej

instancji w terminie, przez tę władzę w publicznem obwieszczeniu wskazanym, zeznanie

na przepisanym formularzu osobno dla każdej posiadłości.

Zeznanie ma zawierać

1)

określenie nieruchomości, obciążonej długiem, imię, nazwisko i miejsce zamieszkania

jej właściciela;

2)

dokładne oznaczenie kapitałów lub rent i innych świadczeń pieniężnych, obciążających

nieruchomości, wraz z podaniem imion i nazwisk wierzycieli oraz miejsc ich zamieszkania;

3)

czas, w którym nastąpiło zabezpieczenie i termin jego trwania.

Obowiązek złożenia zeznania istnieje tylko w pierwszym roku podatkowym obowiązywania

tej ustawy i rozciąga się także na obciążenie, wymienione w art. 2, ustęp 5.

Ponowne zeznanie należy składać tylko w wypadkach obciążenia nieruchomości nowym wpisem,

lub też zmian, uzasadniających lub rozciągających obowiązek podatkowy.

Właściciele obciążonych długami nieruchomości, jakoteż wierzyciele i notarjusze są

obowiązani na każde wezwanie władzy skarbowej w terminie, przez tę władzę wyznaczonym,

udzielać wiadomości i wyjaśnień, potrzebnych do ustalenia obowiązku podatkowego i

podstaw wymiaru podatku.

Obowiązek ten ciąży także na wszystkich instytucjach państwowych publicznych.

Notarjusze są obowiązani o każdem sporządzeniu aktu, dotyczącego zabezpieczenia na

nieruchomości, kapitału lub renty i innego powtarzającego się świadczenia pieniężnego,

zawiadamiać do dni 14 tę władzę skarbową 1-szej instancji, w której okręgu znajduje

się obciążona nieruchomość. Obowiązek ten ciąży również na urzędach hipotecznych odnośnie

do każdego wniesienia takiego aktu do ksiąg hipotecznych.

Urzędy hipoteczne i. notarjusze mają dozwalać dostępu do ksiąg hipotecznych, aktów

i rejestrów urzędnikom władz skarbowych do tego wyznaczonym.

Instytucje, których prawa do należnych im długów uwolnionych od podatku na zasadzie

art. 3-go tej ustawy, przejdą na osoby trzecie, są obowiązane zawiadomić o tern właściwą

władzą skarbową 1-szej instancji w terminie 14 dni.

Wrazie podziału majątku nieruchomego na części oddzielne, o ile podział taki jest

połączony z podziałem na części długu zabezpieczonego na tymże majątku, wymierza się

podatek dla każdego właściciela nieruchomości stosownie do obciążenia jego nieruchomości,

od następnego półrocza kalendarzowego po zaszłej zmianie, a jeżeli podział ten miał

miejsce w pierwszem półroczu, to równocześnie z wymiarem podatku umarza się z pierwotnie

wymierzonej rocznej kwoty podatku tę część, jaka przypada za drugie półrocze odnośnego

roku podatkowego.

Za nieuiszczony podatek przed podziałem odpowiadają wszyscy współwłaściciele nieruchomości

solidarnie.

W razie zmiany właściciela nieruchomości obowiązek uiszczenia zaległego podatku przechodzi

na nowego właściciela.

W razie sprzedaży majątku na publicznej licytacji w drodze sądowej lub innej, zaległy

podatek wraz z przypadającemi odsetkami za zwłokę potrąca się z tej części sumy, uzyskanej

ze sprzedaży, jaka przypada z podziału na zapłatę opodatkowanego długu, a to z pierwszeństwem

przed innemi pretensjami.

W wypadku niedostateczności tej sumy zaległości ulegają umorzeniu.

W razie zmiany hipoteki wskutek częściowego lub całkowitego umorzenia obciążenia,

właściciel obciążonego majątku lub wierzyciel zawiadamia o tern właściwą władzę skarbową

I instancji z dołączeniem odpowiedniego dokumentu, stwierdzającego tę zmianę.

W tym wypadku następuje częściowe ograniczenie obowiązku podatkowego lub też zupełne

uwolnienie od podatku od półrocza kalendarzowego, następującego po zaszłej zmianie.

Jeżeli powyższa zmiana zaszła w pierwszem półroczu kalendarzowem, władza skarbowa

I instancji umarza częściowo lub całkowicie odpowiednią kwotę z rocznego podatku,

przypadającą za II półrocze kalendarzowe.

O umorzeniu podatku (art. 15 i 18) władza skarbowa I instancji zawiadamia płatnika.

Przeciw obliczeniu podatku, ulegającego umorzeniu, może płatnik wnieść rekurs do władzy

skarbowej II instancji w terminie czterech tygodni, licząc od dnia doręczenia odnośnego

uwiadomienia.

Władza ta rozstrzyga sprawę ostatecznie.

Sporządzanie i zaświadczenie aktów, dotyczących wykreśleń, przeniesień lub zastawów

zabezpieczonych sum pieniężnych, podlegających opodatkowaniu, oraz wpis do ksiąg hipotecznych

tych zmian, nie może nastąpić bez przedstawienia właściwym urzędom lub organom urzędowego

poświadczenia, że zaległości z odsetkami za zwłokę oraz przypadający do końca bieżącego

półrocza podatek zostały uiszczone.

Wymiaru i poboru podatku dokonują władze skarbowe I instancji dla wszystkich w ich

okręgu znajdujących się majątków nieruchomych, obciążonych długiem, podlegającym podatkowi.

Wymierzony za każdy rok kalendarzowy podatek, płatny jest w dwóch ratach półrocznych,

a mianowicie za pierwsze półrocze do 30 czerwca, zaś za drugie półrocze do 31 grudnia

roku podatkowego.

Nieuiszczone w powyższych terminach kwoty podatkowe będą ściągnięte w drodze egzekucji

w trybie, przepisanym dla ściągnięcia podatków bezpośrednich w ogólności, przyczem

pobierze się od setki za zwłokę, w wysokości 1% miesięcznie najmniej jednak 1 mk.

Miesiąc zaczęty liczy się za cały.

Przy kwotach większych od 1 mk., przypadających tytułem odsetek za zwłokę, 50 lub

więcej fenigów liczy się za 1 mk., kwot zaś mniejszych od 50 fen. nie bierze się w

rachubę.

Za zalegający podatek odpowiada wobec Skarbu Państwa również wierzyciel, przyczem

odsetki za zwłokę obciążają go, począwszy od 15 dnia po doręczeniu osobnego wezwania

do uiszczenia zaległęści.

Władza skarbowa I instancji zawiadamia właściciela obciążonej długiem nieruchomości

o kwocie wymierzonego podatku, za pomocą nakazu płatniczego, który ma zawierać także

wysokość opodatkowanej sumy, terminy płatności podatku oraz wskazanie przysługujących

płatnikowi środków prawnych.

Nakaz płatniczy doręcza się właścicielowi nieruchomości, o ile on nie podał innego

miejsca swego zamieszkania w miejscu obciążonej nieruchomości.

Odpis nakazu płatniczego doręcza się równocześnie także wierzycielowi na jego żądanie,

o ile tenże wskaże władzy wymiarowej swoje miejsce zamieszkania.

Przeciw wymiarowi podatku może właściciel nieruchomości i wierzyciel wnieść rekurs,

w terminie czterech tygodni, licząc od dnia doręczenia nakazu płatniczego, do władzy

skarbowej II instancji, która rozstrzyga ostatecznie.

Rekurs składa się do właściwej władzy skarbowej I instancji.

Rekurs nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku.

Sumy, zabezpieczone i przy wymiarze podatku pominięte lub niesłusznie uznane za nieulegające

opodatkowaniu, pociąga się do opłacania podatku nie więcej jak za lat pięć bezpośrednio

poprzedzających rok, w którym nastąpiło wyjście na jaw zaszłej nieprawidłowości.

Również za taki sam okres czasu wymierza się dodatkowo podatek od sum, które były

opodatkowane w niższej normie jak należało.

Jeżeli majątek nieruchomy, na którym zabezpieczono podlegające podatkowi sumy, przeszedł

na nowego właściciela, w takim razie źle obliczony w swoim czasie podatek (art. 26)

ściąga się od tegoż właściciela jedynie za czas należenia doń majątku.

Podatek od przychodów, wymienionych w art. 2, ustępach 1 - 5, wynosi 10%.

Podatek ad wymienionych w art. 2 ustępie 6, specjalnych rachunków bieżących (on'callowych)

wynosi 0.540% rocznie w stosunku do czasu i sumy pożyczek (liczb procentowych).

Podatek od przychodów z państwowych papierów procentowych pobiera się przez potrącenie

sumy podatku przy wypłacie procentów i wygranych.

Podatek od przychodów z papierów procentowych wypuszczonych przez instytucje publiczne

lub prywatne, pobiera się od całkowitej sumy perjodycznie płaconych procentów od papierów,

znajdujących się w obiegu.

Instytucje te wpłacają do kas skarbowych w ciągu miesiąca, licząc od terminu płatności

procentów, przypadający od nich podatek, który potrącają sobie następnie od pobierających

procenty.

Podatek od przychodów z wkładów na rachunek bieżący lub z innych wkładów procentowych

(art. 2 ustęp 2) jako też od specjalnych rachunków bieżących (on'callowych) (art.

2 ustęp 6) w instytucjach kredytowych, domach bankowych i kantorach wymiany, ma być

wpłacony przez nie do kas skarbowych w przeciągu dwóch miesięcy, licząc od dnia zamknięcia

perjodycznych rachunków tych wkładów, na podstawie ryczałtowej sumy procentów, należnych

i wypłaconych właścicielom wkładów albo doliczonych do ulokowanych przez nich kapitałów,

względnie na podstawie zamknięcia specjalnych rachunków bieżących (on'callowych).

Wpłacony do kas skarbowych podatek wymienione wyżej instytucje potrącają sobie następnie

od deponentów, względnie dłużników.

Dla obliczenia podatku specjalne rachunki bieżące (on'callowe) mają być zamykane w

terminach najwyżej półrocznych.

Jeżeli przy zamknięciu rachunku okaże się, że procenty od niego należą się od instytucji

bankowej osobie, na której imię rachunek został otwarty, to od procentów tych pobiera

się podatek w wysokości, wskazanej w pierwszem zdaniu art. 28.

Przy określeniu sumy procentów od rachunków kontokor - rentowych (korespondentów)

każdego oddzielnie korespondenta, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 2 ustępu

2 bierze się w rachubę tylko różnicę (saldo) procentów z kredytu i debetu rachunków;

przyczem jeżeli instytucja kredytowa prowadzi kilka kontokorrentowych rachunków dla

jednego korespondenta „nostro” i „loro”, to podatek oblicza się od różnicy procentów

od sum z kredytu i debetu wszystkich takich (kontokorrentowych) rachunków.

Podatek, przypadający od rachunków kontokorrentowych, wpłaca się do kasy skarbowej

najpóźniej 31 marca roku, po sprawozdawczym następującego.

Podatek od przychodów z kapitałów, wskazanych w (art. 2 ustępie 3), wymienione w tym

ustępie instytucje pobierają od właścicieli tych kapitałów i wpłacają do kas skarbowych

w terminach, ustanowionych do uiszczenia przez nich dodatkowego podatku przemysłowego,

względnie zarobkowego.

Przypadający podatek od przychodów z kapitałów, wskazanych w art. 2 ustępie 4, mają

wymienione w tym ustępie instytucje i przedsiębiorstwa same wpłacić do kas skarbowych

w terminie wyżej podanym.

Podatek, przypadający od świadczeń, umówionych w kontraktach o wydobywanie ciał kopalnych

z cudzego gruntu (procentów brutto, art. 2 ustęp 5), przedsiębiorstwa górnicze mają

do 15 każdego miesiąca obliczyć i wpłacić do kas skarbowych za każdy ubiegły kalendarzowy

miesiąc produkcji.

W razie poboru określonych w poprzednim artykule świadczeń (procentów brutto) w naturze,

przedsiębiorstwa górnicze obliczają wartość tych świadczeń według ceny ciał kopalnych,

ustalonej urzędownie, względnie według przeciętnej ceny notowanej na giełdzie towarowej,

a w braku takiego notowania wedle przeciętnej sumy, ustalonej przez Izbą handlową,

lub według przeciętnej ceny rynkowej w odnośnym miesiącu produkcji.

Odpowiedzialność za nieterminowe wpłacenie do kasy skarbowej i za nieprawidłowe obliczenie

podatku ciąży na właściwych instytucjach lub osobach.

Od niezapłaconego w przepisanych terminach podatku, pobiera się od tych instytucji

lub osób odsetki za zwłokę w wysokości 1% miesięcznie od całej niezapłaconej sumy

podatku, przyczem nie cały miesiąc liczy się za cały.

W ciągu ośmiu dni po terminach, wskazanych do wpłacenia podatku do kas skarbowych,

obowiązani są płatnicy, nie wymienieni w art. 31, złożyć właściwej władzy skarbowej

wykaz, który ma zawierać wszelkie szczegóły, dotyczące obliczenia podatku oraz dowód

uiszczenia tego podatka.

Władza skarbowa sprawdza dane zawarte w wykazie i w razie zachodzących wątpliwości

co do prawidłowego obliczenia podatku, może zażądać od płatników udzielenia w oznaczonym

terminie dodatkowych wiadomości i wyjaśnień i w razie potrzeby delegować swego urzędnika

do sprawdzenia powyższego obliczenia w obecności osób, zarządzających odnośną instytucją

kredytową lub przedsiębiorstwem.

W tym ostatnim wypadku sporządza się w obecności wyżej wymienionych osób protokuł

z dokonanego sprawdzenia obliczenia podatku.

Jeżeli po sprawdzeniu wykazu okaże się, że podatek obliczono i zapłacono w kwocie

niższej od przepisanej ustawą, władza skarbowa ma wezwać, piśmiennie płatnika, aby

dodatkową kwotę podatku wpłacił do kasy skarbowej w terminie czternastu dni, licząc

od dnia doręczenia wezwania.

Dodatkowy podatek, nie zapłacony w tym terminie, ściągnięty będzie wraz z odsetkami

za zwłokę w wysokości 1% miesięcznie. Miesiąc rozpoczęty liczy się ca cały.

Przeciwko wezwaniu do zapłacenia dodatkowego podatku może płatnik wnieść rekurs w

terminie 4 tygodni od dnia doręczenia odnośnego wezwania.

Rekurs wnosi się do tej władzy skarbowej, która wezwała płatnika do zapłacenia dodatkowego

podatku, a rozstrzyga go ostatecznie władza skarbowa bezpośrednio wyższej instancji.

Złożenie rekursu nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia dodatkowego podatku.

Kto w terminie, przez władzę skarbową wyznaczonym, nie złoży przepisanego w myśl art.

9 zeznania lub nie udzieli zażądanych wiadomości i wyjaśnień w myśl art. 11 i 39,

podlega grzywnie pieniężnej w wysokości od 100 do 10000 marek. × 50

Grzywna ta może być powtarzaną.

Kto naruszy przepisy, zawarte w art. 12, 13, 14, 20 i 38 niniejszej ustawy podlega

grzywnie pieniężnej od 5.000 do 50.000 mk. × 50

Urzędnicy państwowi i publiczni, winni naruszenia powyższych przepisów odpowiadają

jak za przewinienie służbowe trybem, ustanowionym dla karania tych przewinień.

Kto świadomie w celu uchylenia od ustawowej powinności podatkowej, osoby własnej lub

przez siebie zastępowanej, złoży nieprawdziwe zeznanie (art. 9) lub na wezwanie władzy

skarbowej przedstawi jej nieprawdziwe dane lub wyjaśnienia, (art. 11 i 39), lub też

w wykazie, złożonym władzy skarbowej w myśl art. 38, poda nieprawdziwe szczegóły,

dotyczące obliczenia podatku, które przyczynić się mogą. do udaremnienia wymiaru lub

uszczuplenia ustawą przepisanego podatku, względnie nieprawidłowego obliczenia podatku,

podlega, niezależnie od obowiązku opłaty należnego podatku, o ile nie zagraża kara

surowsza w myśl powszechnej ustawy karnej, - karze pieniężnej w wysokości pięć do

dwudziestopięciokrotnej sumy niewymierzonego albo uszczuplonego, lub narażonego na

jedno lub drugie podatku.

Za grzywny i kary pieniężne nałożone na pełnomocnika, odpowiada mocodawca.

Grzywny i kary pieniężne, wymienione w art. 42, 43 i 44, nakładają te władze skarbowe,

które powołane są do wymiaru podatku, względnie sprawdzania wykazów obliczeń podatku

przez płatników.

O orzeczeniach, skazujących na grzywnę lub karę pieniężną, mają te władze skarbowe

zawiadomić obwinionego z podaniem powodów orzeczenia.

Przeciw orzeczeniu o grzywnie lub karze pieniężnej można w ciągu 4 tygodni od dnia

doręczenia orzeczenia wnieść odwołanie za pośrednictwem tej władzy skarbowej, która

nałożyła grzywnę, do władzy skarbowej bezpośrednio wyższej instancji.

Orzeczenie instancji odwoławczej jest ostateczne.

Wykonanie orzeczeń o grzywnie lub karze pieniężnej należy odroczyć aż do rozstrzygnięcia

wniesionego odwołania, jednak władza skarbowa może zarządzić zabezpieczenie nałożonej

grzywny na majątku obwinionego zaraz po wydaniu orzeczenia.

Grzywny i kary pieniężne nałożone za przekroczenia z art. 42, 43 i 44, wpływają na

rzecz skarbu Państwa.

Grzywny, nałożone na podstawie art. 42 należy umorzyć, o ile osoba na grzywnę skazana

wykaże, że spełnieniu włożonych na nią obowiązków przeszkodziła ważna przyczyna, jako

to: ciężka choroba, pozbawienie wolności lub inny wypadek siły wyższej.

Karygodność czynu wymienionego w art. 44, gaśnie

1)

gdy winnego nie pociągnięto do odpowiedzialności w przeciągu pięciu lat po upływie

tego roku podatkowego, w którym dopuszczono się naruszenia przepisów;

2)

gdy winny sprostuje lub uzupełni swoje zeznanie lub oświadczenie u właściwej władzy

skarbowej, zanim otrzyma pierwsze wezwanie w celu przesłuchania go jako obwinionego,

lub urzędowe zawiadomienie, że przeciw niemu wpłynęło doniesienie.

Odpowiedzialność za naruszenie przepisów, niniejszej ustawy gaśnie, jeżeli osoba winna

zmarła przed uprawomocnieniem się orzeczenia o nałożeniu kary.

Minister Skarbu może częściowo lub całkowicie uwolnić od opłacania podatku zabezpieczone

hipotecznie kapitały lub renty, przeznaczone wyłącznie na cele dobra ogólnego oraz

przyznawać stosowne ulgi w innych wypadkach, zasługujących na wyjątkowe uwzględnienie

z powodów słuszności.

Ustawa niniejsza obowiązuje od 1 stycznia 1921 roku.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na obszarze ziem polskich byłych zaborów

rosyjskiego i austrjackiego tracą moc obowiązującą przepisy

1)

ustaw rosyjskich z dnia 20 maja 1885 o podatku od dochodów z kapitałów pieniężnych

i z dnia 21 grudnia 1887 o podatku od specjalnych rachunków bieżących (on'callowych)

(Tom V Zb. Pr. z roku 1903) oraz odnośne rozporządzenia byłych władz okupacyjnych;

2)

ustawy rosyjskiej o podatku od kapitałów, zabezpieczonych tytułem wierzytelności na

nieruchomościach, zatwierdzonej uchwałą Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 1915 roku,

tudzież rozporządzenia Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego z dnia 19 kwietnia

1916 r. (Dz. rozp. № 31), dotyczącego poboru podatku hipotecznego, wraz z odnośnemi

rozporządzeniami byłych władz okupacyjnych;

3)

ustawy austrjackiej z dnia 25 października 1896 (Dz. p. p. № 220) dział III o podatku

rentowym, wraz z póżniejszemi uzupełniającemi ustawami.

Odnośnie do należytości podatkowych za czas przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy należy stosować się do dotychczasowych zasad.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu, a o ile chodzi o b. dzielnicę

pruską - Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej w porozumieniu z Ministrem Skarbu.