Ustawa z dnia 14 lipca 1920 r. o ujednostajnieniu i podwyższeniu podatków gruntowych i podymnego na obszarze b. Królestwa Kongresowego.

Uchyla się na obszarze b. Królestwa Kongresowego moc rozporządzeń b. władz okupacyjnych

niemieckich i austrjacko-węgierskich w przedmiocie podatków gruntowych i podymnego

i przywraca się stosowanie na tym obszarze przepisów, zawartych w rosyjskiej ustawie

o podatkach bezpośrednich (Zb. Pr. tom V wyd. 1903 r. art. 119-218 i 272) ze zmianami,

wskazanemi w art. 2-8 niniejszej ustawy.

Ustępowi 3 art. 120 rosyjskiej ustawy o podatkach bezpośrednich nadaje się brzmienie

następujące: „wszystkie grunty i lasy, stanowiące własność Państwa”.

Artykułowi 132 rosyjskiej ustawy o podatkach bezpośrednich nadaje się brzmienie następujące

„podatek gruntowy dodatkowy pobiera się w wysokości 100% podatku gruntowego głównego.

Majątki, nie przekraczające przestrzeni 30 morgów, płacą podatek gruntowy dodatkowy

w wysokości 60% podatku gruntowego głównego”.

Ustęp 2 art. 142 tejże ustawy otrzymuje następujące brzmienie, „fabryki i zakłady

rządowe oraz wszystkie wogóle gmachy rządowe, nie wyłączając pomieszczeń, zajmowanych

w tych budynkach przez urzędników wojskowych lub cywilnych i służbę niższą, tudzież

lokali wynajmowanych”.

Stawki głównych podatków gruntowych, określone w dodatkach do art. 128 i 171 rosyjskiej

ustawy o podatkach bezpośrednich, podwyższa się czternastokrotnie.

Podymne dworskie główne, określone w dodatku do uwagi do art. 150 rosyjskiej ustawy

o podatkach bezpośrednich, w majątkach klasy I, II, III i IV podwyższa się ośmiokrotnie,

a w majątkach klasy V - sześciokrotnie. Podymne dodatkowe pobiera się w wysokości

1 procentu od sumy szacunku ubezpieczeniowego każdej budowli. Gdy jednak budowla jest

oszacowana powyżej 100.000 mk., podatek dodatkowy oblicza się tylko od tej ostatniej

sumy.

Podymne z osad włościańskich tudzież z nieruchomości, położonych w osadach, utworzonych

z miast, określone w art. 164 i 194 ustawy rosyjskiej o podatkach bezpośrednich, podwyższa

się dla osad klasy pierwszej ośmiokrotnie, dla osad klasy drugiej i trzeciej - sześciokrotnie.

Kwoty, wyrażone w walucie rublowej, przelicza się na marki polskie według stosunku

216 mk. polskich za 100 rb.

Przerachowanie stawki podymnego wyraża się w pełnych markach; należności w ilości

50 lub więcej fenigów liczy się za jedną markę, należności zas w ilości mniejszej

pd 50 fen. nie wchodzą w rachubę.

Opłatę drogową w wysokości 15% od głównych podatków gruntowych i podymnego, ustanowioną

na mocy zatwierdzonych władzą cesarską w dniu 19 czerwca 1870 roku przepisów o utrzymaniu

dróg ziemskich w guberniach Królestwa Polskiego (Dz. Pr. tom LXX, str. 242), tudzież

pobieranie obowiązującej dotychczas opłaty transportowej w odniesieniu do wszystkich

gruntów, jakoteż domów, podlegających podatkom gruntowym lub podymnego - znosi się.

Uchyla się również art. 273 i 274 ustawy o podatkach bezpośrednich, wyd. 1903 roku,

ustanawiające specjalny podatek na koszty utrzymania sądów gminnych.

Za podstawę do obliczania dodatków do głównych podatków gruntowych na rzecz powiatowych

związków komunalnych, w myśl art. 7 p. dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. (Dz. Pr. №

14, poz. 151), przyjmuje się 52% tych podatków, według wymiaru urzędów skarbowych.

Minister Skarbu ma prawo podatki gruntowe i podymne co do tych jednostek podatkowych,

gmin lub okręgów, które poniosły straty wskutek wojny lub spowodowanych nią klęsk

żywiołowych, zniżać, odraczać, rozkładać na raty i umarzać na wszelkie sumy i bez

ograniczenia terminu.

Bliższe postanowienia w tym przedmiocie wyda Minister Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1920 r. i obowiązuje przez r.

1920 i 1921.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.