Ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. o tymczasowych środkach dla sfinansowania reformy rolnej.

Celem przeprowadzenia ustawy o wykonaniu reformy rolnej z dnia 15 lipca 1920 r. (Dz.

Ust. № 70 poz. 462) przeznacza się do dyspozycji Głównego Urzędu Ziemskiego pół miljarda

marek w gotówce.

Ma pokrycie należnej właścicielowi wykupywanego majątku ceny wykupna ziemi, budynków,

postawionych przed 1 sierpnia 1914 r., i meljoracji, wykonanych przed 1 sierpnia 1914. r.,

wyda Główny Urząd Ziemski tymczasowe pokwitowanie, opiewające na należną sumę. Od

sumy tej otrzymywać będzie właściciel 4%.

Tymczasowe pokwitowanie, wystawione przez Główny Urząd Ziemski na mocy art. 2 niniejszej

ustawy, wymieni Główny Urząd Ziemski po uchwaleniu ustawy o zabezpieczeniu środków

finansowych na przeprowadzenie reformy rolnej (o emisji państwowej renty ziemskiej),

najpóźniej zaś w ciągu dwóch lat, na 4% państwową rentę ziemską.

Sposób zaspokojenia wierzytelności hipotecznych oraz praw i ciężarów realnych, obciążających

wykupywaną nieruchomość, zgodnie z art. 17 - 20 ustawy o wykonaniu reformy rolnej

określi ustawa o zabezpieczeniu środków finansowych na przeprowadzenie reformy rolnej,

do tego zaś czasu Główny Urząd Ziemski wydawać będzie wierzycielom 4% pokwitowania

tymczasowe na należne im sumy.

Do czasu wydania nowej ustawy o Państwowym Banku Rolnym przekazany niniejszą ustawą

Głównemu Urzędowi Ziemskiemu półmiljardowy fundusz będzie administrowany przez Polski

Państwowy Bank Rolny według przepisów, jakie określi rozporządzenie Rady Ministrów.

Bank ten będzie też pośredniczył przy wydawaniu przez Główny Urząd Ziemski pokwitowań

tymczasowych, wymienionych w art. 2 i 4 przy wypłacie procentów.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Prezesowi Głównego Urzędu Ziemskiego w porozumieniu

z Ministrami Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.