Ustawa z dnia 15 lipca 1920 r. o likwidacji majątków prywatnych w wykonaniu traktatu pokoju, podpisanego w Wersalu dnia 28 czerwca 1919 roku.

Likwidacja majątków, praw i interesów, przysługująca Państwu Polskiemu na mocy traktatu

pokoju między mocarstwami sprzymierzonemi i skojarzonemi a Niemcami, podpisanego w

Wersalu, dnia 28 czerwca 1919 roku, ma być wykonana na zasadzie następujących ogólnych

przepisów.

Kwalifikowanie do likwidacji majątków, praw i interesów jako też decyzja o sposobach

przeprowadzenia takowej należy do kompetencji Komitetu Likwidacyjnego.

Likwidacja odbywa się

a)

przez zbycie majątku, prawa lub interesu przez właściciela;

b)

przez zatrzymanie ich na rzecz Państwa;

c)

przez sprzedaż przymusową.

Przy Głównym Urzędzie Likwidacyjnym tworzą się komitety likwidacyjne, w skład których

wchodzą: prezes lub jego zastępca w charakterze przewodniczącego oraz 3 członków,

w tem jeden delegowany przez Ministra, do kompetencji którego należy likwidowany majątek,

prawo lub interes, jeden - przez Ministra Spraw Zagranicznych i jeden - przez Prezesa

Prokuratorji Generalnej.

Siedzibę, liczbę i terytorjalny zakres działania poszczególnych komitetów likwidacyjnych

ustala Prezes Głównego Urzędu Likwidacyjnego.

Dla majątków, praw i interesów w dziedzinach niepoddanych zarządowi ogólnych władz

centralnych, na obszarze b. dzielnicy pruskiej właściwe jest Ministerstwo b. Dzielnicy

Pruskiej.

Postanowienia komitetu likwidacyjnego zapadają większością głosów; w razie ich podziału

decyduje głos przewodniczącego.

Do rozpatrywania spraw komitet przystępuje na wniosek przewodniczącego lub Ministra,

do którego kompetencji ze względu na swój rodzaj należy majątek, prawo lub interes.

W razie zakwalifikowania majątku, prawa lub interesu do zlikwidowania przez zbycie

ich przez właściciela, komitet likwidacyjny zawiadamia go o terminie, w którym tenże

obowiązany jest sam zbyć swój majątek, prawo lub interes innej osobie w drodze dobrowolnej

umowy, oraz o warunkach, jakim winien odpowiadać nabywca.

Pomieniony w art. 7 termin nie może być krótszy od jednego miesiąca i nie powinien

przekraczać sześciu miesięcy, licząc od daty doręczenia właścicielowi majątku, prawa

lub interesu odpisu postanowienia komitetu likwidacyjnego. Przepisy wykonawcze określą

tryb doręczenia zawiadomień i odpisów postanowień komitetu likwidacyjnego.

Zbycie majątku, prawa lub interesu nabywcy, który nie odpowiada warunkom, wskazanym

przez komitet likwidacyjny (art. 7), jest nieważne.

Majątek prawo lub interes, nie zbyte przez właściciela we wskazanym w art. 7 i 8 trybie

i terminie, przechodzi na rzecz Państwa według szacunku, który ustala komitet likwidacyjny.

W razie postanowienia o zatrzymaniu majątku, prawa lub interesu na rzecz Państwa,

komitet likwidacyjny wzywa właściciela, aby przed upływem określonego w przepisach

wykonawczych terminu złożył komitetowi swoją ocenę zatrzymanego przedmiotu, popartą

odpowiedniemi dowodami.

Po otrzymaniu od właściciela majątku, prawa lub interesu jego oceny lub po upływie

określonego terminu (art. 11) komitet likwidacyjny szacuje majątek, prawo lub interes,

właścicielowi zaś, biorącemu udział w tem postępowaniu, przysługuje prawo przedstawienia

komitetowi swoich uwag w przedmiocie oceny.

Majątki, prawa i interesy zakwalifikowane do likwidacji, lecz nie zatrzymane na rzecz

Państwa, ani nie zlikwidowane przez właściciela w drodze dobrowolnej, ulegną przymusowej

sprzedaży w zastosowaniu postępowania, które określą przepisy dodatkowe.

Postanowienia komitetu likwidacyjnego nie ulegają zaskarżeniu i podlegają wykonaniu

narówni z prawomocnemi wyrokami sądów.

Koszty likwidacji we wszystkich wypadkach obciążają likwidowany majątek, prawo lub

interes.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Prezesowi Głównego Urzędu likwidacyjnego.