Ustawa z dnia 15 lipca 1920 r. w przedmiocie wypłaty zastępczej pewnych kategorji wierzytelności, należnych obywatelom Państwa Polskiego od niemieckich, austro-węgierskich i austrjackich b. rządów zaborczych, względnie okupacyjnych.

Upoważnia się Główny Urząd Likwidacyjny do wypłaty zastępczej należnych obywatelom

polskim niektórych wierzytelności, opartych na umowie lub na obowiązujących przepisach,

i powstałych na obszarze b. zaboru rosyjskiego i auslrjackiego, a nie wypłaconych

przez niemieckie, austro - węgierskie i austrjackie, b. rządy zaborcze, względnie

okupacyjne.

Wypłata zastępcza dotyczy wierzytelności, pochodzących z tytułu

1)

umowy o najem usług,

2)

zwrotów kaucji i depozytów, złożonych na rzecz skarbu państw zaborczych lub okupacyjnych,

a przejętych przez władze polskie, o ile tytuł do ich zatrzymania wygasł,

3)

umownych dostaw prac i robót, dokonanych na rzecz państw zaborczych lub okupacyjaych,

o ile Państwo Polskie z nich skorzystało lub korzysta,

4)

kosztów leczenia i wszelkich tytułów prywatno - prawnych, przysługujących szpitalom,

jako też instytucjom humanitarnym.

Wypłata nastąpi do wysokości sumy należnej od b. państw zaborczych i okupacyjnych,

bez jakichkolwiek należytości ubocznych i jedynie co do roszczeń, które zostały w

przepisanym porządku zgłoszone i sprawdzone pod względem należności i wysokości, pod

warunkiem złożenia przez wierzyciela deklaracji, koniecznej dla rozrachunku międzypaństwowego.

Wypłata może być uskuteczniona w obligacjach pożyczki wewnętrznej.

Decyzja o wypłacie zastępczej nastąpi wedle uznania Głównego Urzędu Likwidacyjnego,

działającego w porozumieniu z odnośnem Ministerstwem, przy wykluczeniu drogi sądowej.

Postanowienia ustawy niniejszej nie stosują się do roszczeń do „Krajowego Urzędu Odbudowy

we Lwowie w likwidacji”.

Wykonanie ustawy porucza się Prezesowi Głównego Urzędu Likwidacyjnego w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.